Een weekje vakantie voor mama en papa, een weekje relaxen in SunParks. En dat komt goed uit ook, want mama begint haar zwangerschap goed te voelen.

Van ochtendmisselijkheid heeft ze al eventjes last, maar nu komt er ook een enorme vermoeidheid de kop opsteken. Tjah, een beetje lastig, maar ik moet dan ook nog véél groeien eh!

Maar het is dus een héél rustig weekje voor mijn ouders. Ze hebben in een boekenwinkel een boek gekocht over Veilig zwanger, op die manier zijn ze optimaal op de hoogte van hoe ze met die vermoeidheid en andere kwaaltjes moeten omgaan!

Sinds vanmiddag zijn mama’s ouders – mijn opa en oma dus – op de hoogte van mijn komst. Ze reageerden heel verrast, maar ze zijn dolgelukkig! En ook nonkel Dieter vind het heel leuk nieuws, hij wordt nu al mijne suikernonkel genoemd

Volgende week gaan we langs bij pappie en mammie, dat zijn de ouders van mijn papa! Ik kan al niet meer wachten!

Joepie! Eerste bezoekje aan de gynaecoloog vandaag.

En wat zijn mama en papa blij! Ze hebben me gezien, hoe piepklein ik ook ben. En ze hebben mijn hartje zien kloppen!

Kijk, dat kleine witte stipje (3,8 mm klein!), dat ben ik. De bovenstaande foto staat natuurlijk stil, maar op het scherm deed ik mijn best om hevig te bewegen. Ik lééf en alles ziet er goed uit! Mama en papa dolgelukkig, natuurlijk.

Ondertussen zijn mama en papa een kleine week op de hoogte van mijn komst.

Ongelofelijk wat er in die week al allemaal gebeurd is! Papa heeft al een tijdschrift voor jonge ouders gekocht, mama heeft een afspraak gemaakt met een gynaecoloog (in Dendermonde!), en ondertussen blijven ze vlijtig voortzoeken naar een huisje om mijn wiegje te zetten.

Maar het moeilijkste is dat ze hun mondje nog even moeten houden. En daar hebben die oudertjes van mij het bijzonder moeilijk mee Waar het hart van vol is, he…

Vandaag vonden mama en papa dat het wel welletjes geweest was: een goeie vier dagen overtijd, dat klopt niet.

Papa vandaag dus naar de apotheker om een zwangerschapstest te kopen, en ‘s avonds vol spanning de test uitgeprobeerd.

En het resultaat was zeer overtuigend…

Zwanger!

En plots van het ene moment op het andere hadden mama en papa een gezinnetje van drie in plaats van twee. Plots zag hun leven er heel anders uit.

Het is allemaal lekker spannend op dit moment. Mama en papa zijn net op zoek naar een nieuw huisje, in Dendermonde. Dus ze moeten even goed gaan nadenken waar ze een gynaecoloog gaan zoeken, en opvang en zo.

Maar dat zijn allemaal maar praktische probleempjes. Het belangrijkste is dat mama en papa dolblij zijn met mijn komst.

Ik voel me welkom! Joepie!

Hihi… mama is een beetje in de war, en dat is mijn schuld. Hihi.

Ze zit te wachten op iets dat elke maand komt. Maar deze maand niet. Ha neen, ik heb daar een stokje tussen gestoken!

Hihi, het zal niet lang meer duren, of ze hebben me ontdekt…

Vandaag was het nieuwjaarsreceptie van Caminhando, het solidariteitskoor waar mama en papa in zingen.

Mama – die normaal heel dol is op chips – kon vandaag geen chips rieken of zien. Op de terugweg naar huis vertelde ze dat aan papa, en die zei voor de grap dat ze misschien zwanger was.

Jaja, voor de grap. Hij moest eens weten…

1 januari 2007. Een nieuw jaar, een nieuw leven…

Ik ben Biebeltje, en op dit eigenste ogenblik ben ik een pril embryo in mama’s buik. Papa en mama weten uiteraard nog niet dat ik hun leven dit jaar behoorlijk zal veranderen, maar ik ben er wel al. Heel klein, heel kwetsbaar.

Dag wereld!