Gisteren hoorde ik dat mama en papa in bed weer aan het bespreken waren hoe ze mij zouden noemen. Grappig, hoe ze daar iedere keer opnieuw op terugkomen.

Eigenlijk liggen de namen al maanden vast, al van voor ik er was. Ze hebben een aantal meisjesnamen, en twee jongensnamen. Twee. In heel de wereld zijn er maar twee jongensnamen die ze mooi en passend vinden. Grappig, he?

Als ik een meisje word, is er geen enkel probleem. Die naam ligt al zo lang en zo overtuigd vast, dat ik er niet te gauw nog verandering in zie komen. Maar als ik een jongen blijk te zijn… o wee…

Er zijn al maar twee namen meer in de running, en dan nog hebben ze bij elk van de twee soms hun twijfels. Oei. Wat nu?

Ze raken er wel uit hoor, mijn oudertjes. Geen zorg. Ze hebben nog vijf maanden. En misschien word ik wel geboren met een naamkaartje, dan hebben ze het maar af te lezen.

En trouwens, volgens de poll ben ik een meisje. Dus da’s al helemaal geen probleem.

En anders toch maar Biebel?

Geen nieuws is goed nieuws!

Momenteel valt er niet veel te vertellen, behalve dan dat ik heel flink en snel aan het groeien ben, dat de stampjes dus nóg duidelijker worden, en dat mama’s buik nu heel snel aan het opblazen is.

Nu, dat opblazen, daar zit ik voor iets tussen. Ik heb hier stiekem een fietspomp zitten, maar sssssst niet zeggen eh!

Gna gna.

Effe een kort berichtje om te melden dat ik sinds een paar dagen échte stampjes geef aan mama. Geen broebelingetjes in de buik meer, maar duidelijke, herkenbare stampjes.

Maar dat vraagt nog veel energie van mij. Na zo’n stamp ben ik zó moe dat ik weer een dag moet slapen. En dus ook nie veel energie over om typen dus hier stop.

Stamp.

Zoals vorige week beloofd, krijgen jullie nog wat echo’s te zien van mijn doktersbezoekje van vorige week.

De echo’s op 12 weken zijn natuurlijk het duidelijkst, omdat ik toen nog helemaal op de foto kon. Ondertussen ben ik echter al meer dan 10 centimeter groot, en is het beeld te klein.

Op de eerste echo zie je duidelijk mijn ruggegraat, op de tweede zie je mijn hoofdje, en hoe de dokter dat aan het meten is.

Allemaal niet bijster interessant natuurlijk, maar kijk, ‘t is toch een fotootje bij voor in het album!

Mama en papa zijn gisteren een dag op sjok geweest om allerlei boodschapjes te doen. Daarbij zijn ze onder andere tussen de zwangerschapskledij beland. Jaja, nu mama stilletjesaan dikker wordt, passen niet al haar broeken en t-shirts nog even goed.

Tussen de kleertjes die ze gekocht hebben, zat er ook iets bij voor mij! Joepie! Bij een supersnoezig t-shirtje van mama, kregen ze gratis een mini-versie voor mij. Omdat ik momenteel nog geen t-shirtjes kan aandoen, neemt een teddybeer mijn plaats graag in voor de foto.

Leuk he! En bijzonder roze! Hopelijk word ik een meisje…