Joepie, ik mocht vandaag weer op de foto!

Vandaag hadden papa en mama een afspraak bij de gynaecoloog voor een speciale (structurele) echografie. Een gespecialiseerde dokter heeft mij van kop tot teen bekeken en gemeten. Volgens de computer weeg ik nu 571 gram! Da’s toch al flink de moeite voor een flinke foetus van mijn leeftijd!

Voor de rest ziet alles er schitterend uit, ik doe dat goed, naar het schijnt

Papa zal de fotootjes binnenkort wel ‘ns inscannen en op mijn site zetten.

Ik heb ondertussen ook flink geschopt, tijdens die fotosessie. Kwestie dat mama en papa dat ook eens zién, in plaats van het altijd te voelen. Ik heb stiekem een code ontwikkeld: één schopje als ik dorst heb, twee schopjes voor honger, drie als mama wat stiller moet zitten, en tien schopjes als ik zin heb om te spelen. Hihi.

Maar kom, alles okido en op schema dus, en da’s fijn. En niet alleen ik doe flink mijn best, maar ook mama gaat heel flink met haar probleempjes om. Ze heeft nog altijd veel (banden)pijn, maar ze weet dat alles ok is met mij, en ze houdt het rustig. Hopelijk betert de pijn nog, maar de situatie is in ieder geval stabiel, momenteel.

En nu is het bedtijd voor mama, dus ik ga stoppen met typen, want ik moet flink beginnen schoppen. Hihi, ikke deugniet…

Buh, ik zou graag eens een berichtje schrijven om te vertellen dat het met mama weer véél beter gaat dan afgelopen week, maar het wordt er jammer genoeg niet beter op. Mama en papa beleven nog een turbulente laatste week in Leuven.

Gisteren had mama hele zware steken in haar buik, en had ze overal heel veel pijn. Omdat mijn ouders heel bezorgd zijn over mijn gezondheid, en ze geen enkel risico willen lopen, zijn ze gisteren langsgegaan op de dienst Spoedgevallen van het UZ Leuven (en dat twee dagen voor hun verhuis uit Leuven). Al snel kregen ze te horen dat alles goed was met mij (wat een opluchting was), en ze dachten dan ook dat ze daar niet lang gingen zitten, maar op Gasthuisberg wilden de dokters geen énkel risico nemen, en om alle mogelijkheden uit te sluiten hebben ze mama allerlei onderzoeken laten ondergaan. 3 echo’s gisterenavond! En 4 keer bloed getrokken!

Mama en papa zijn rond 22 uur binnengegaan in het bevallingskwartier (het voelde aan als een generale repetitie voor september), papa is rond 3 uur ’s nachts weer naar huis gegaan. Alleen. Tot mama en papa’s eigen grote verwondering hebben ze mama in het ziekenhuis gehouden vannacht, omdat er een piepklein waterkansje was dat ze nen appendisit zou hebben. En dus ze wilden haar vanochtend nog grondig onderzoeken.

Gelukkig mocht mama deze voormiddag naar huis, zonder appendix-operatie. De diagnose is goed en slecht nieuws tegelijk: het goede nieuws is dat ik hier kiplekker zit en alles goed gaat met mij (oef!), het slechte nieuws is dat de pijn waar mama onder lijdt bekken- en bandenpijn is en waarschijnlijk niet direct zal weggaan.

Alles goed nu met mama, maar ze moet zich heel rustig houden (zeker bij de verhuis) en luisteren naar haar lichaam, zodat het zeker niet verergert.

Ik zal alvast mijn steentje bijdragen en wat minder hard stampen. *ploef* – zo goed mama?

Het was vandaag moederkesdag!

Een dikke proficiat dus aan alle mama’s in de hele wereld. Het was vandaag ook een beetje mijn mama haar eerste moederdag, dus een lief *stamp*je voor mama!

Mama sukkelt trouwens nog altijd een beetje met haar gezondheid, maar het gaat beter. En binnenkort gaan we nog eens naar een dokter. Geen nood, we worden goed opgevolgd, mijn mama en ik!

Piep, Biebeltje nog eens hier.

Met mij gaat alles schitterend! De dokter heeft mijn hoofdje nog eens gemeten, en dat is flink aan het groeien. Ook al mijn andere orgaantjes en lichaamsdeeltjes heeft hij eens goed bekeken, en alles ziet er picobello uit. Ik voel me als een vis in het water! En ik stamp! Stamp! Zelfs papa begint het al te voelen.

Geen problemen vanuit de buik dus. Maar met de drager van de buik gaat het wat minder.

Mama is gisteren van haar werk naar huis moeten gaan, omdat ze oververmoeid was. Die vermoeidheid is blijkbaar niet puur te wijten aan een tekort aan energie, maar aan een ontsteking die zich aan het ontwikkelen is. De dokter had die ontsteking al gezien, en mama nam er al pilletjes voor, maar die pilletjes waren blijkbaar niet straf genoeg. Nu heeft mama twee dagen platte rust, en straffere pilletjes. En ze drinkt héél veel, want ook dat is nodig.

Over de pilletjes moet ze zich geen zorgen maken, ze kunnen geen kwaad voor mij. Ik voel me nog steeds kiplekker!

En mama die zal er nu ook wel rap bovenop zijn. Maar ik voel me toch wel een beetje schuldig, want het is een klein beetje mijn schuld dat mama nu wat ziekjes is.

Maar ze zegt dat ik het allemaal waard ben. En ondertussen zorgt papa goed voor haar.

En ik ga alles in september ne keer goed maken zie!

Kijk eens naar het tellertje, rechtsboven op Biebelweb? Dat staat op 140. Nog 140 dagen, ofwel 20 weken van de 40 te gaan.

We zijn met andere woorden halfweg. Tijd voor een kleine round-up, dus. Hoe gaat het met mama en de kleine?

Met mij alles goed. Ik ben ondertussen zo’n 25 centimeter groot, en weeg een goeie 300 gram – dat begint al te tellen. Mama kan mij dan ook niet langer verstoppen, een buikje is onmiskenbaar zichtbaar (alhoewel ze nog niet echt veel verzwaard is).

En zelfs met haar ogen toe is er voor mama geen enkele twijfel dat ik er ben, want ik stamp tegenwoordig zo regelmatig en zo hard, dat ze constant aan mijn aanwezigheid herinnerd wordt. Papa kan mijn stampjes nog niet echt voelen, maar hij hoort ze wel als hij zijn oor op mama’s buik legt.

Voor de rest heeft mama de laatste tijd hónger honger honger (de vreselijke vreetlijst is al licht aangepast) en is ze de laatste tijd weer snel vermoeid, en ze krijgt heel veel last van haar benen – tegenwoordig heeft ze één nacht op de twee een spierkramp in bed, niet echt leuk dus. Vanavond gaan mama en papa nog eens langs bij de dokter, dan horen ze vast meer.

Qua voorbereidingen is er de laatste tijd niet veel meer bewogen, omdat alle aandacht nu naar de nakende verhuis gaat. Maar de belangrijke zaken zijn geregeld: een ziekenhuis om te bevallen en kinderopvang vanaf januari. En de namen liggen min of meer vast. Voorlopig.

Eens mijn oudertjes zich goed en wel in Dendermonde geïnstalleerd hebben, wordt het tijd voor een paar lijstjes: Wat hebben ze nog allemaal nodig? Wat wordt er geleend, wat wordt er gekocht, wat komt op de geboortelijst? Wie moet allemaal een geboortekaartje krijgen? En ook een aantal praktische regelingen, zoals het aanvragen van het kraamgeld, moeten gebeuren.

Waar mama en papa wél al tijd voor gemaakt hebben (omdat ze het zo leuk vinden), is het uitwerken van een concept voor de geboorte-presentjes voor de bezoekers – een eerste prototype verbergt zich reeds tussen de te verhuizen spulletjes!

Voila, tot zover een overzichtje. Niet veel spectaculairs te melden, maar da’s goed, want da’s omdat alles naar wens loopt.

Vanavond gynaecoloog-bezoekje en dus binnenkort vast meer nieuws!

Groetjes, en tot gauw,
Biebeltje