Hahaaa, eindelijk heeft papa tussen zijn drukke bezigheden een gaatje gevonden om mama’s buik op de scanner te leggen. Jullie hadden nog echootjes te goed van mijn 23ste en mijn 25ste week, halfweg mei en begin juni.

Dit vind ik de mooiste:

Hier zie je mijn gezichtje, maar erboven zie je ook een voetje. Aangezien ik momenteel nog niet met papa’s voeten kan spelen, moet ik het nog met de mijne doen. En een beetje met die van mama.

Verder heb ik nieuwe pasfoto’s laten trekken.

Er staan nog een paar echootjes, samen met de oude, op mijn Flickr-pagina.

Mama was vandaag aan het mijmeren over haar ‘Honderd dagen’. Dat schijnt een bizar gebruik te zijn in het middelbaar, iets met gekke kleren aantrekken en onnozel doen en gelegimiteerd de leraars belachelijk maken. Blijkbaar mag ik me daar over 17 jaar ook aan verwachten.

Logisch dat mama daar vandaag over aan het mijmeren was, want over 100 dagen is het 21 september en – tadaah – dan ben ik er! Allee ja, dat peinzen ze toch…

Aangezien ik hier geen verkleeddoos in de buik heb zitten (daar is trouwens geen plaats meer voor), ga ik de dag maar vieren door gewoon eens lekker hard te stampen.

De laatste tijd wordt het hier wat krapjes in de buik, dus ik moet me in allerlei bochten wringen om een beetje lekker te liggen. Mama’s buik groeit harder dan ooit, maar ze kan mijn groei niet volgen. Kaap 67 (kilo) is bereikt. Mama moest opzij kijken om de weegschaal te kunnen lezen, want recht naar beneden kijkt ze alleen maar naar haar bolle buik – haar voeten lijken dan van de aardbol verdwenen. Dus ik reken op papa om haar te vertellen wanneer ze twee verschillende schoenen aanheeft

Papa, die trouwens nog stééds mijn nieuwste echo’s moet inscannen. Goh, die verhuizende mensen toch eh…

Vandaag ben ik nog eens langsgeweest bij de dokter, voor de maandelijkse controle. En het kan misschien ondertussen afgezaagd klinken, maar: geen nieuws is goed nieuws!

De dokter is nog steeds héél tevreden met hoe ik groei, en hoe ik mij leg in mama’s buik, en ik ben een flinke baby die flink aan het groeien is.

Met mama is ook alles okee. Ze heeft nog wel wat last van bandenpijn, maar de kine helpt goed, en ze is aan de beterhand. Dus ook uit die hoek goed nieuws.

Voila, soms moet dat niet meer zijn eh

PS: Ik zal – als ik hem nog eens zie – nog eens aan papa’s oren trekken, dat hij eindelijk nog eens wat echo’s inscant…