Hoe is het nog met Biebel? Goed, goed, dank u wel.

En met de mama? Iets minder momenteel, maar niets om jullie zorgen over te maken. Mama is al een tweetal weekjes thuis van haar werk, nadat de dokter haar verplichte rust heeft voorgeschreven. Mama is ondertussen meer dan zeven maanden ver, en haar buikje steekt serieus vooruit! Allemaal heel leuk natuurlijk, maar dat eist wel zijn tol van mama’s lichaam. Dus mama moet rusten.

Terug gaan werken zit er voorlopig nog niet in, maar mama rust veel, en kan tussendoor wel telefoontjes doen voor haar werk en wat zaakjes regelen via de computer.

En tussen het rusten en thuiswerken door, is ze samen met papa begonnen aan mijn geboortekaartje! Ze zijn vandaag al een hele dag aan het knutselen en aan het doen, ik ben echt wel benieuwd!

Maar voor de rest niet zoveel nieuws te melden momenteel, dus. Ik blijf stevig groeien en stampen, mama is goed aan het rusten, en mama en papa zijn zich samen aan het voorbereiden voor wat er over een goeie 50 dagen te gebeuren staat.

‘t Is niet lang meer…

Ik heb vandaag met papa gecommuniceerd! En we vonden het allebei super!!

Met mama communiceer ik al lang, via mijn stampjes en kronkelingetjes. Maar met mama is dat dan ook niet zo moeilijk, ze is altijd bij mij en ze voelt de kleinste beweging. Ik zou mama nu al niet meer willen missen!

Maar vandaag heb ik met papa gepraat! Mama lag rustig in bed, toen ik plots een voetje uitstak. Dat was dwars door haar buik zichtbaar. Papa was in de buurt en heeft onmiddellijk zijn hand op die plek gelegd. Meer had ik niet nodig om superactief te worden. Ik wist dat het papa was, want hij was ook aan het praten met mij, en doorheen de buik hoor je stemmen van mensen, en kan je die al uit elkaar halen.

We hebben een spelletje gespeeld. Papa legde zijn hand op een andere plaats op de buik, en dan moest ik daar een stampje geven. Dat ging supergoed, en papa en mama waren heel trots op mij.

Na vijf minuutjes vond papa jammer genoeg dat het welletjes geweest was. Logisch, want al die stampjes doen mama natuurlijk geen deugd.

Maar ‘t was wel heel fijn…

Ik ben een sloeberke eh, ik heb mij tóch nog ne keer gedraaid in mama’s buik. Ik zit nu weer met mijn hoofdje naar boven, en dat wil zeggen dat ik mij nog eens terug moet draaien om goed te zitten.

Deugniet eh! Maar geen nood, ik zal me ten gepaste tijde wel weer nestelen hoor, voor ik geen kant meer op kan…

Dada!

Joepie, deze voormiddag mocht mama eindelijk weer langs bij de dokter, en alles is nog steeds perfect met mij!

Ik blijf heel flink groeien, en blijf consequent twee weken voor op de curves. Benieuwd welk effect dat dat zal hebben op mijn geboortedatum…

Ondertussen heb ik mij dus ook al goedgelegd voor de geboorte, voor het te laat is: ik lig ondersteboven. Hoofdje naar beneden dus. Dat maakt het typen er wat lastiger op, maar dat zorgt wel dat ik beter lig voor de geboorte. Als ik me nu nog zou draaien, is de kans groot dat ik me niet meer opnieuw kan draaien, en dan wordt het dus stuitligging en keizersnede, zoals bij papa’s geboorte indertijd. Maar het ziet er dus naar uit dat ik iéts minder tegendraads ben dan papa, en dus mijn laatste twee maanden op normale wijze zal doorbrengen in mama’s buik.

Het deed voor mama wel wat gek vandaag, het was de eerste keer dat ze alleen naar de dokter ging. Allee, uiteraard was ze niet alleen – ik was er immers – maar papa moest vanmiddag zeker op zijn werk zijn, dus hij kon niet mee.

Nu beginnen voor mama en papa de spannende laatste twee maanden. Er moet nog heel wat gebeuren: geboortekaartjes en doopsuikertjes knutselen, mijn kamer in orde brengen, en een heleboel spulletjes voor mij in huis halen, want ik ben een veeleisende heer/dame!

Spannende tijden, maar wel leuke tijden! Wieeee!

Mama en papa hebben sinds dit weekend zetels in hun nieuwe huisje. Eindelijk een echte zithoek! En ze hebben een plekje gelaten voor mijn wiegje, zijn ze niet schattig?

Mama vindt het bijzonder leuk dat ze nu een zetel heeft waarin ze languit kan liggen. Dat doet deugd voor haar na een lange, vermoeiende werkdag. Maar vooral: op die manier kan ze mij wat in de gaten houden!

Want ik ben ondertussen zo groot en zo sterk dat mijn stampjes en mijn bewegingen doorheen mama’s buik zichtbaar zijn als ze op haar rug ligt. Mama’s dikke buik is een “golvend oppervlak”: meestal is het effen, maar soms komt er een bultje tevoorschijn. Dan weet mama: “dat is Biebel zijn hoofdje” of “dat is zijn voetje”.

En die bultjes, die komen en die gaan. Want ik draai me wel eens om ee, kwestie van me optimaal te installeren in die grote waterzak. Ik heb trouwens een favoriet plekje, waar ik steeds weer tevoorschijn komt. Ik zit daar uiterst comfortabel, maar misschien moet ik toch eens een andere favoriete houding zoeken, want mama begint een blauw plekje te krijgen op die ene plaats. Oeps!

Allee, ‘k ga mij nog eens wat nestelen. En voor golfjes zorgen. Dada!