Pfoeh, ik ben eindelijk nog eens aan mijn tokkelklaviertje geraakt, wat is het hier thuis druk zeg!

Sinds donderdag zijn mama, papa en ik thuis. Het was eventjes wennen voor ons drietjes, maar ik heb hier ondertussen mijn draai gevonden. Mijn wiegje voelde eerst wat onwennig aan, maar ondertussen ben ik er de prins te rijk!

We leren met ons drietjes elke dag bij. Ik leer meer over hoe ik moet eten en wanneer ik moet slapen, papa en mama leren meer over hoe ze mij moeten eten geven en hoe ze pampers verversen en zo

Papa heeft vannacht ondervonden dat hij er niet zo’n deugd van heeft om een vaak onderbroken slaap te hebben, maar ja, zijn kereltje moet af en toe eten eh, en dan helpt de papa Maar ze zeggen continu hoe flink ik wel ben en hoe trots ze op me zijn!

Momenteel besta ik trouwens nog altijd niet officieel. Klinkt gek, maar papa heeft mij nog altijd niet aangegeven bij de stad. Hij wilde dat deze voormiddag doen, maar het hele centrale computersysteem van de stadsadministratie lag plat, en ze konden papa onmogelijk helpen. Goh, die informatici toch eh!

En zo ga ik nog een weekendje door het leven als inwoner van niemandsland. Maar dat stoort me niet hoor, en mijn bezoekers eerlijk gezegd ook niet. Wat een leuke mensen krijg ik hier over de vloer zeg! Fotootjes van mijn bezoekers vind je terug in mijn privé-collectie foto’s (link verkrijgbaar via papa).

Zo. Nu nog een beetje slapen. En dan eens goed krijsen. Kwestie van mama en papa toch wakker te krijgen eh

Ons gezinnetje is thuis van de kliniek! Gedaan met de ziekenhuiskamer, nu ben ik helemaal in het warme nestje waar ik ga opgroeien!

Alles goed met mama, papa en mij. Later meer!

Op dit eigenste moment ben ik bezig aan mijn laatste nacht in het ziekenhuis, samen met mama. De bezoekjes zitten erop, en het ziekenhuisverblijf ook bijna. Morgen (donderdag) gaan we naar huis.

Spannend, ik kijk er al naar uit! Wat is de wereld nu al veranderd op een paar dagen tijd zeg, wat gaat dat geven als ik mijn wereld nog wat verruim!

Ondertussen kan ik al vlot drinken, vul ik al vlot mijn pampertjes, en slaap ik vrij goed. Bij momenten. Want soms kan ik ook wel wat last hebben van krampjes, slaap ik heel kort, en eet ik heel veel. Dat laatste is bijzonder vermoeiend voor mama, die heeft stilaan behoefte aan wat meer slaap en energie. Ik doe mijn best…

Vandaag de laatste bezoekjes in het ziekenhuis gehad. Mama’s oma is deze morgen langsgeweest, da’s mijn overgrootmoeder! En o wat hadden we het knus samen…

Iedereen is dol op mij, da’s wel duidelijk. Wat een charmeleven toch, dat babyschap. Zou ik later zoveel succes hebben bij de meisjes als nu het geval is?

Ondertussen is papa alles aan het voorbereiden voor onze thuiskomst. Hij doet zijn best om tussen zijn weinige uurtjes slaap en zijn wakende momenten bij mama door het huishouden wat te doen, en hij is alvast uitgebreid de handleiding van de Maxi-Cosi – waarmee ik morgen vervoerd ga worden – aan het lezen.

Vanavond heeft hij alvast geoefend.

Goed zo papa. Ik laat me veilig leiden door jouw gordelspankunsten.

Ondertussen zou bij alle vrienden en kennissen stilaan het geboortekaartje moeten in de bus gevallen zijn. Ja, dat heb je als je op zaterdag geboren wordt, dan krijg je het kaartje onmogelijk voor dinsdag in de bus van de mensen.

Voor de vele bezoekers van deze website die geen kaartje ontvingen, en toch nieuwsgierig zijn, laat ik het kaartje hier graag nog even zien. Ik ben er ook heel trots op, want mijn mama en papa hebben het kaartje helemaal zelf gemaakt!

(klik op elke bladzijde voor vergroting)

De tekeningen op het kaartje zijn gemaakt door mama. De voet- en handafdrukken zijn afkomstig van neefje Rune. En de grafische afwerking werd door papa gedaan.

Het gedichtje aan de binnenkant is een verwijzing naar het huwelijk van mama en papa, twee jaar geleden. Ik krijg binnen hun huwelijk een speciaal, eigen plekje.

Lief hè.

Goeiemorgen, een nieuwe Kobe-dag!

Veel mensen komen nu pas voor de eerste keer terecht op deze website, omdat ze het adres op het geboortekaartje gevonden hebben. Aan al die nieuwe bezoekers (162 mensen vandaag!): van harte welkom.

Voor hen kunnen een aantal zaken op deze site misschien onduidelijk zijn als je niet weet dat dit de verderzetting is van Biebelweb, de website die ik reeds tijdens de zwangerschap onderhield. Op Biebelweb konden de vrienden negen maanden lang de belevenissen van mama, papa, en ikke – codenaam ‘Biebel’ – in de buik van mama, volgen.

Het archief van die negen maanden vind je op mijn blog.

Om de tijd te verdrijven heb ik tijdens de zwangerschap twee polls georganiseerd: wat zal mijn geslacht zijn, en wanneer zal ik geboren worden.

En kijk, nu al die info bekend is, is het tijd voor de eindafrekening: wat het geslacht betreft is het lang een nek-aan-nek-race geweest tussen jongens en meisjes, en de meisjes hebben lange tijd voorop gelegen, maar uiteindelijk hebben de jongens de race gewonnen met 4,62% voorsprong op de meisjes – een correcte uitslag dus.

In de voorziene-datum-poll waren de meningen verdeeld, en dachten evenveel mensen dat ik iets te vroeg ging zijn als dat er mensen dachten dat ik iets te laat ging zijn. De laatste groep had gelijk, al zat ik héél dicht bij mijn uitgerekende datum (uitgerekend voor 21 september, geboren op 22 september). Laat je niet misleiden door de 43,33% die de poll nu aangeeft – de cijfers zijn wat verwrongen nadat de laatste week nog heel wat mensen zijn gaan stemmen, toen duidelijk werd dat ik niet echt te vroeg ging komen.

Zo. Dat was effe lekker zinloos, maar wel fun.

Binnenkort… een nieuwe, al even zinloze poll!!

Hehe, ik ben precies wreed origineel met de titeltjes van mijn berichtjes. Nu, er valt over vandaag ook niet zo heel veel te zeggen, er komt stilaan routine in mijn leven

Het was vandaag de eerste niet-weekenddag van het verblijf van mama en ik in de kliniek, en dat hebben we gemerkt – we hebben allerlei verpleegkundig en ander personeel over de vloer gehad die naar mij kwamen kijken en hun diensten kwamen voorstellen.

’s Namiddags bezoek gekregen van een tante en een nicht van mama, van de buren van mama en papa, en van twee koppels vrienden en Jonas, mijn zes-maanden-oudere toekomstige speelkameraadje. Mama en papa waren serieus verschoten hoe groot zo’n baby van 6 maand al is, terwijl de mama van Jonas op haar beurt serieus verschoot hoe klein zo’n baby van 2 dagen is

Ik moet nog steeds goed oefenen in het drinken bij mama. Dat begint beter en beter te lukken, maar we zijn er nog niet. Maar ik doe mijn best!

Op fotogebied was het vandaag een rustig dagje voor papa. De meeste nieuwe fotootjes zijn privé-foto’s. Er zijn enkele fotootjes bijgekomen van de afgelopen dagen, die papa nu verwerkt heeft. Fotootjes te bekijken via deze link, of via de privé-link die papa jullie gestuurd heeft.

Voor alle duidelijkheid: die privé-linkjes die papa doorgestuurd heeft, die blijven werken. Dus daar blijven nieuwe fotootjes op verschijnen, regelmatig opnieuw aanklikken is de boodschap…

Wat vliegt de tijd, ik ben ondertussen al meer dan een dag oud

Vandaag heb ik heel veel nieuwe ervaringen te verwerken, ik zal mogen zien dat ik goed slaap! Ik heb zeventien verschillende mensen gezien vandaag! En ik voel me behoorlijk geliefd

Ondertussen begin ik echt al een flinke drinker te worden, en ben ik mezelf aan het opwerken tot charmeur eerste klas. De vrouwen vallen voor mij in bosjes! Ha!

Papa heeft weer een nieuwe lading fotootjes op flickr geplaatst, maar hij heeft er nog veel te verwerken. Papa schiet er maar op los, met zijn fototoestel!

Omdat we veel familie en vrienden over de vloer krijgen, en ook omdat we veel intieme momentjes beleven, willen mama en papa niet àlle foto’s op het vuile, vieze wereldwijde web plaatsen. Ben je een vriend of familie, en wil je graag alle fotootjes zien, geef dan een seintje via kobe@titeca.net, en dan krijg je een speciaal linkje waarmee je toegang krijgt tot de hele reutemeteut!

En tot slot zet ik voor jullie nog even mijn àllerliefste gezichtje op.

Dada!

Goeiemorgen!

Ik ben bijna een dag oud! Nog een paar uurtjes.

Ondertussen heb ik al geleerd hoe ik eten kan vinden bij mama, hoe ik dat eten weer kwijtspeel in mijn pamper, en hoe ik verpleegsters moet onderplassen… Hihi

Papa heeft er ook voor gezorgd dat er al een aantal fotootjes te zien zijn in mijn Flickr-fotoset.

Op de foto’s zie je wat vreemde strepen op mijn gezicht staan. Die verdwijnen vandaag normaal gezien volledig, da’s van een tang waarmee de dokter mij heeft helpen op de wereld zetten.

Ik hoor papa continu zeggen dat het een heel zware bevalling was, maar dat hij zo trots is op mama. De zwaarte van de bevalling, dat lag natuurlijk voor een groot stuk aan mij (woeps!). Ten eerste ben ik een flinke kerel (maar dat was al lang duidelijk) en ten tweede lag ik met mijn gezichtje naar boven, een sterrenkijkerke zoals dat heet. Mama heeft veel energie nodig gehad om de dokter te helpen om mij nog te draaien voor ik geboren werd, maar ‘t is allemaal heel goed gelukt!

We hebben alledrie heel veel complimenten gekregen van de dokter en de vroedvrouwen: mama in de eerste plaats, papa die mama bijgestaan heeft, maar ikke ook!

En zo gaat mijn leven zijn gangetje nu. Wat een fantastische nieuwe ervaringen doe ik hier op zeg!

Gisteren heb ik al zoveel reacties gekregen, en da’s wel leuk. Ik word graag gezien blijkbaar Bedankt voor de vele telefoontjes, sms’jes, mailtjes, blog-reacties en bezoekjes!

Ik voel me zo welkom!

Dag wereld!

Eén dagje te laat, op 22 september 2007, om 11.14 u., ben ik geboren!

Mijn naam is Kobe Titeca, en ik ben het eerste zoontje van papa Karel en mama Eveline.

Later meer, véél meer nieuws, maar nu eerst… slapen…