22 september, één minuut over middernacht.

Ik ben officeel over tijd nu!

En jullie zitten allemaal te wachten. Hihi, ik voel me oppermachtig…

Nog steeds niets!

Ik ben lekker mijn eigen verjaardag aan het missen!

Hihi…

Zie je het groen balkje, rechts op Biebelweb?

Er staat nog een petieterig klein grijs streepje, en dan is het balkje helemaal vol. Nog één dag. En dan is mijn uitgerekende geboortedatum aangebroken, 21 september, het begin van een nieuw seizoen.

Papa en mama dachten enkele weken geleden dat ik mijn datum nooit zou halen. Enkele weken geleden begon mama enkele duidelijke signalen van een naderende bevalling te voelen. Maar die zijn stilgevallen. En ik zit hier dus nog steeds.

Jullie konden mee jullie gedacht geven, in de poll. De poll over de geboortedatum wordt bij deze afgesloten. 29 mensen hebben gestemd. 4 stemmers kunnen morgen nog hun gelijk krijgen, als ik een stiptheidsactie hou en netjes op tijd kom. Ben ik er morgen niet, dan volg ik de stem van 12 mensen, die dachten dat ik te laat zou komen (nuancering: veel van die stemmen zijn deze week uitgebracht). Niemand denkt dat ik veel te laat ga komen, ikzelf incluis. Er waren echter wel 3 lezers overtuigd dat ik véél te vroeg zou komen. 10 mensen hielden het bij ‘een beetje te vroeg’.

In die andere poll, over het geslacht, zijn er de laatste dagen ook nog gekke dingen gebeurd. Maanden geleden hadden de meisjes voorsprong op de jongens. De jongens hebben die voorsprong langzaamaan ingelopen, en de laatste weken was de tendens dus dat ik een jongetje ging worden. De laatste dagen zijn de meisjes echter teruggekomen, en nu draait de poll weer rond de fifty-fifty. Het blijft spannend, ook voor papa en mama. Maar de ontknoping is nabij.

De bezoekersaantallen op deze website liggen deze maand hoger dan ooit, iedereen leeft mee met mama en papa, en wacht mee op nieuws. Ik ga mijn best doen jullie nieuwshonger de komende dagen te stillen, en regelmatig een teken van leven te geven. Uiteraard zal je het hier ook lezen wanneer ik er definitief ben, en zullen mijn eerste foto’s hier te bewonderen zijn; ik ben mijn haar nu al aan het goedleggen.

Te laat of niet te laat, het is niét lang meer nu. En weet je, ik ben even benieuwd naar jullie als jullie naar mij zijn!

Tot binnenkort!

Vanochtend was het monitor-tijd voor mama. Het is gedaan met de normale doktersbezoekjes, vanaf nu moet mama af en toe eens aan de monitor gaan liggen tot het zover is…

Aan zo’n monitor bekijken ze een half uurtje lang mijn hartslag (doenke-doenke-doenke!), de hevigheid van mama’s weeën, mama’s bloeddruk, en mijn bewegingen.

Vooral dat laatste is leuk. Ik ben naar het schijnt nen actieven baby Er kwam een vroedvrouw binnen, ze keek naar de monitor en ze zei:

“Amai, da’s geen wonder dat gij pijn hebt aan uw buik, gene minuut zit dat kind stil! Koop maar een bed met hoge spijlen, of hij springt er zo uit!”

Gni.

Maar voor de rest: geen nieuws. Ik blijf voorlopig waar ik ben.

Ik plan een grootse entree, en voor de spectaculariteit van mijn verschijningsscenario is datumgeheimhouding absoluut onontbeerlijk. Neh.

Volgende monitor: maandagvoormiddag. Of vroeger

En hoe ziet mama er zo nog uit na 40 weken zwangerschap? Zo:

Ze kan haar dikke buik bijna als tafeltje gebruiken Met de nadruk op bijna, want als er mij iets niet aanstaat, dan stamp ik het er gewoon af. Gni.

Ik voel me een beetje baas in mama’s buik. Het is mijn kasteel!

Maar niet voor lang meer…

Papa post elke zaterdag een fotootje op zijn blog. Hij showt graag zijn foto’s. En deze week is dat deze foto:

Het bijschrift luidt: “Wie zei daar dat je met een schaakklok alleen maar kan schaken? Dammen gaat ook prima…”

Pfoeh, een veel beknopter en toepasselijker bijschrift was geweest: “De tijd tikt weg, we tellen af!”.

Nog 6 dagen.

Nop, nog niets te melden. Ik zit hier nog altijd warm en knus. Al ben ik zelf stilaan benieuwd naar wat die wonderlijke buitenwereld te bieden heeft.

Vandaag laat ik papa aan het woord, hij beschrijft zijn wacht-ervaringen op zijn eigen blog.

Dag iedereen!

We zijn net terug van de dokter, die mama nog eens aan een volledige controle onderworpen heeft. En alles loopt picobello, maar jaag jullie niet op, mijn komst is nog niet voor direct, alles nog steeds status quo.

Maar ondertussen blijk ik dus maar groeien en groeien eh. De dokter was gepast onder de indruk van mama’s buik: met het meetlint van boven naar beneden 39 centimeter! En 36 schijnt normaal te zijn.

De metingen op de echo’s zeggen dan weer dat ik flink op weg ben naar de 4 kilo. Dikkie dik!

Maar het blijft dus afwachten. Ik ben niet gepresseerd, en mama en papa hebben zich (nu al!) naar mijn grillen te schikken. Neh.

Hoe loopt het ondertussen op de poll? De 2 stemmen die denken dat ik veel te vroeg ga zijn, krijgen stilaan hun ongelijk. En niemand gelooft dat ik veel te laat zal zijn. Voor de rest zijn de meningen verdeeld, maar sinds vandaag zijn er nét iets meer mensen die denken dat ik een tikkeltje te laat zal zijn, dan dat ik te vroeg zal komen.

Afwachten, net als voor het geslacht. Daar hebben de jongens sinds een paar weken een voorsprong opgebouwd, maar die wordt nu stilletjesaan weer ingelopen door de meisjes. En zo blijft alles even spannend!

Voila, tot zover de schrijfselen van uw deugniet. Tot binnenkort!

Grappig, het aantal bezoekjes aan deze website gaat de laatste dagen duidelijk de hoogte in. Allemaal mensen die ne keer komen piepen of er hier nog geen groot nieuws te rapen valt

Neen zunne. Ik zit hier goed! En ik ga komen op het meest onverwachte moment!

Nét op die dag dat ge ne keer vergeet Biebelweb te checken…

Dag iedereen, ik zit hier nog altijd goed. En eerlijk gezegd heb ik momenteel ook nog geen zin om hier te vertrekken.

Mama’s schuld: zolang ik er niet ben, zingt ze iedere dag hetzelfde liedje, en ik vind dat best wel aangenaam. Dus, ik zit hier goed.

Vorige week zag het er effe naar uit dat ik onderweg was, mama’s voorweeën waren vrij hevig, en er waren een aantal duidelijke aankondigingen van een nakende geboorte.

Vandaag moest mama terug op controle, en kijk: ik heb me bedacht. Alles is status quo gebleven sinds vorige week. Mama heeft nog wel hevige voorweeën gehad, maar die hebben geen echte invloed meer gehad op de onderbuik.

Voorlopig zit ik hier goed dus, en is er geen reden om aan te nemen dat ik mijn 17 dagen niet meer zou uitzitten.

En nu stop ik met typen, want mama is mijn voeten aan het kietelen. Tijd om terug te stampen.