Ik zie mama élke dag, en ik vind dat heel fijn. Maar haar aanwezigheid is voor mij zo natuurlijk, dat ik bijna zou vergeten af en toe eens een fotootje van haar op deze blog te zetten. Yup, het is alweer effe geleden dat jullie mama gezien hebben, maar ze doet dat goed hoor!

Terwijl papa gaan werken is zorgt mama er altijd voor dat ik mijn flesje heb, dat ik kan spelen of dat ik gewoon aandacht krijg.

Zijn we niet schattig?

Eerste lachje: Het is zover! Mama en papa hebben al zoveel moeite gedaan voor mij dat ik ze eens beloond heb met een stralende glimlach. Ik merk dat ze daarvan in de wólken zijn. Vooral als ik net mijn buikje vol heb gegeten en lekker in mama’s of papa’s armen lig om uit te rusten van de inspanning om mijn fles leeg te krijgen, dan heb ik wel eens zin om te lachen. Geweldig hé! Ze zijn echter nog niet op tijd geweest om dit leuke fenomeen te fotograferen .

Een weekje op dieet: Tjah, zoals je hebt kunnen lezen, sta ik nog altijd op dieet, maar alles went uiteindelijk. Ik ga niet zeggen dat ik me er al volledig mee verzoend heb. Ik zit al nog eens een uur te vroeg om eten te zeuren, maar zeg, dan heb ik ook honger hoor! Maar ik heb wel al geleerd dat 3 uur aan een stuk huilen ervoor zorgt dat mijn keel pijn doet. En het eten komt toch niet vlugger. Mama en papa zijn bikkelhard op dat vlak. Buh. Ik geeft het echter toe, ik heb véél minder last van mijn maag, ik laat al gemakkelijker eens een boer (dan krijg ik applaus!) en dat maakt het leven toch wel een stuk aangenamer. Als ik te lang moet wachten, kan ik nog altijd proberen mijn knuffel op te eten. Ik heb toch al veel bijgeleerd met mijn 5 weken! Mijn fles leren leegdrinken zonder halverwege in slaap te vallen, dat zal het volgende trukje worden. Of eventueel langer dan 4 uur slapen ‘s nachts. Ik weet het nog niet, ik overweeg nog wat ik het belangrijkste vind.

Mijn park: Geloof het of niet, maar ik kan al spelen. Soms ben ik zo hard bezig met rondkijken en slaan naar de speeltjes in mijn park en mijn knuffelslabbetje in mijn mond te proppen, dat ik vergeet om aandacht te vragen van mijn publiek. Wel 20 minuten lang kan ik dat al volhouden! Ik geef zelfs toe dat ik soms gewoon in slaap val van het vele spelen. Maar liefst van al heb ik toch de aandacht van mama en papa.

Verzorging op het verzorgingskussen: Dit is toch wel een van mijn favoriete activiteiten (naast melk drinken uiteraard). Een nieuwe pamper krijgen. Ik lig dan ook dolgraag op dat kussen, dan krijg ik droge billetjes en geef nu toe: wie vindt het niet leuk om aangenaam droog en warm te zitten. Aja, en in bad zitten, maar niet eruit komen!

Slapen: Bah, dat is zo’n tijdverlies! Ik heb een hele wereld om te ontdekken, je kan toch niet verwachten dat ik slááp zeg. Af en toe wil ik wel eens, omdat ik ook niet anders kan, maar dan toch liefst op de schoot van mama en papa. En zeker niet overdag, met al dat licht kijk ik toch graag rond. Een half uurtje is meer dan genoeg om de paar uur.

Uitstapjes: Ik lig wel graag in de draagdoek of in de koets. Spijtig genoeg is dat zo slaapverwekkend! Om de een of andere gekke reden ben ik altijd direct naar dromenland. Maar van zodra dat gewiebel stopt, dan ben ik er weer. En dan protesteer ik heftig! Wiebelen is plezant.

Auto: Zorg maar dat ik goed gevoed ben voor je me in een Maxi-Cosi wurmt, want anders laat ik mijn omgeving van mijn keelgeluid genieten. Maar de auto vind ik niet zo erg, dat ronkt lekker. Op de verjaardag van mama (volgende week!) gaan we met z’n drietjes voor het eerst naar West-Vlaanderen, ik kijk er al naar uit.

Het is toch al de moeite hé, al die spannende dingen om te doen en te ontdekken! Zo, en dan is het nu weer tijd om eten te vragen. Whei!

Hip hip hoera voor mezelf, ik ben vandaag 1 maand oud!

En om dat te vieren, zijn we deze ochtend naar de kinderarts gegaan, voor mijn eerste grondige controle.

En dat het allemaal goed was. De vriendelijke meneer heeft in mijn boekje ‘Prima kerel’ geschreven. Mama had wel effe moeite om zijn doktersgeschrift te ontcijferen

Ik ben gezond, ik groei goed, en ik kom goed bij. 25 gram, da’s alles wat ik te kort had om de kaap van 5 kilo te halen. Had ik nu net voor ik op de weegschaal moest niet geplast (op het verzorginsgkussen) of had ik ‘s ochtends mijn flesje mooi leeggedronken, dan had ik het misschien gehaald. Maar nu bleven we steken op 4,975 kilo.

Het minder goede nieuws is wel dat de dokter mij op een dieet zet. 9 voedingen per dag, da’s te veel voor iemand van mijn kaliber. Dat moet teruggeschroefd worden naar 6, en dat wordt deze week effe lastig voor mama en papa. Maar eens mijn maagje dat nieuwe ritme gewoon is, zou ik rustiger moeten eten, minder krampjes moeten hebben, en beter moeten slapen. En da’s voor mama en papa uiteindelijk ook wel leuk. Dus effe doorbijten.

En nu ga ik eens wat verder slapen. Kwestie van te vergeten dat ik eigenlijk wat honger heb.

Ik ben misschien nog niet zindelijk, maar wel al zeer zintuiglijk.

We zijn gisteren langsgeweest bij Kind en Gezin, voor een routinecontrole, maar vooral voor een gehoortest. Effe voor de statistieken: ondertussen ben ik een goeie 54 centimeter, weeg ik 4 kilo 620 gram, maar vooral: mijn gehoor is perfect in orde.

Maar dat hadden papa en mama al door hoor. Ik reageer namelijk dikwijls op de kleinste geluidjes.

En ik kijk ook heel graag rond. Ik kan mama’s vingertje al volgen als ze het langzaam beweegt, en ik vind het gewèldig om in onze living rond te kijken, vooral naar de felgekleurde gordijnen. Véél leuker dan slapen!

Ik ben een fijnproever. Ik eet graag, en ik smaak het verschil goed tussen een lekker melkje en een venkelthee die mama en papa mij soms geven om mij te sussen tussen twee voedingen in (als ik té snel weer honger beweer te hebben).

Als ik voeding krijg, neem ik graag de de vingers van mama of papa strak beet, ik voel hun aanwezigheid heel goed.

En als we gaan wandelen met de koets, en we passeren een vieze reuk, dan trek ik een lelijke smoel. Hihi

Piep.

Dat pakketje, dat ben ik. In de draagdoek, bij papa.

Ik zit graag dicht bij mensen. Van menselijke warmte word ik rustig.

Ik vertelde jullie al dat ik niet graag slaap, maar als ik tegen papa, mama of iemand anders aanlig, dan val ik zooo in slaap. Tenzij ik honger heb, natuurlijk.

En dus lig ik heerlijk in de draagdoek bij papa.

Allemaal leuk natuurlijk, zo’n kindje dat graag tegen zijn papa of mama aanligt, maar voor hen is het niet altijd even gemakkelijk. Als ik in mijn wiegje of mijn bedje lig, word ik heel vaak binnen het uur wakker. En dat is niet zo bevorderlijk voor de nachtrust van mijn ouders, die mij immers niet de hele tijd tegen zich aan kunnen leggen.

Ach, het is wat zoeken voor ons drietjes eh. Ik doe mijn best om zoveel mogelijk door te slapen in mijn bedje, mijn papa en mama doen hun best mijn zo gelukkig mogelijk te houden zonder mij al te fel te verwennen. En dat is zoeken.

Maar we zijn een gelukkig gezinnetje hoor Zie, ik ga nu ne keer braaf slapen. Slaapwel!

Deze week is de vriendelijke mevrouw van Kind en Gezin langsgeweest om mij te keuren, en om mij in mijn huiselijke omgeving te zien. Ze was al eventjes langsgeweest in het ziekenhuis, maar nu kon ze mijn wiegje zien, mijn parkje, mijn bedje, mijn speelgoed, en vooral: hoe ik gegroeid ben.

Ondertussen ga ik al naar de 4,4 kilo. En dat gaat dus flink vooruit. Zo flink zelfs dat ik niet meer mag eten wanneer ik wil

Ik heb jullie al eerder verteld dat ik een beetje een veelvraat ben. En mama’s melkproductie kan mijn honger niet volgen. En dus gaan mama en papa nu proberen om mij een beetje een ritme aan te leren: eten op vaste uren, slapen op vaste uren.

Momenteel valt dat niet mee. Ik eet graag en ik slaap niet graag – ik kijk liever rond. Dus ik ben vaak wakker, en als ik wakker ben vraag ik aandacht of heb ik honger. En dan spelen mama en papa wat met mij, maar ik krijg niet meer direct mijn eten. En da’s wat wennen, zowel voor mij als voor mama en papa. Ik hoop dat ik ze niet té veel ambeteer…

Maar kom, dat klinkt nu allemaal misschien wat lastig, maar eigenlijk is er vooral goed nieuws hoor! Ik ben gezond, ik kom goed bij, ik heb een veilige leefomgeving, ik beweeg goed, ik ben heel aandachtig, en ik vind het heerlijk om een wandeling te doen met mama en papa (in de koets) of om bij papa in de draagdoek te liggen. En zo beleven we heel wat fijne momentjes samen!

En ondertussen maar groeien eh. En eten. En spelen. En af en toe eens slapen

‘t Is al een tijdje windstil hier eh. Niet dat er niets met mij gebeurt hoor – integendeel, ik groei terwijl ge er bij staat. Ik ben ondertussen al zo’n 4,3 kilo!

Maar ik heb het eventjes te druk met drinken en slapen om veel berichtjes te kunnen typen. Want om te groeien moet ik eten, véél eten. Mama en papa zeggen dat ik een beetje een veelvraat ben. En soms een beetje gulzig. Dan moet ik achteraf heel fel hoesten.

Ondertussen heb ik al heel veel cadeautjes gekregen, waarvoor heel veel dank!!! Ik amuseer me reuze met mijn speeltapijt, mijn fopspenen, mijn verzorgingskussen, mijn nieuwe lakentjes en dekentjes, mijn autostoeltje, mijn teddyberen, en zoveel meer. Dankjewel, fotootjes met mijn speeltjes volgen binnenkort!

Ondertussen gaat papa overdag al weer werken. Ik mis hem wel een beetje overdag, maar mama is ook heel lief voor mij hoor. Maar het is voor mama en papa nog wat zoeken hoe het huishouden nu loopt, ik schijn nogal veel aandacht nodig te hebben

Maar boos kunnen ze niet op me zijn. Tuurlijk niet, ik kan immers zo’n vertederende kreetjes slaken.

Zo. En nu denk ik dat ik weer honger krijg. Laat ik maar eens gaan kriepen.

Ik heb vaak de hik. Ik zit dan soms wel 20 minuten hoge piepjes uit te stoten terwijl mijn lijfje schudt, maar ambetant vind ik dat niet echt.

Maar weet je wat papa heel grappig vindt? Als ik de hik heb in mijn slaap, terwijl ik in mijn wiegje lig. Papa zit dan in de zetel naar de wieg te kijken, en ziet de wieg dan om de 10 seconden ne keer trillen. En hij vindt dat heel komiek.

Dat ik een geboren entertainer ben, ik zeg het u.

Ik besta!

Niet dat iemand van jullie daar nog aan twijfelde waarschijnlijk, na 150 foto’s, maar kijk, nu is het ook officieel.

Sinds maandag ben ik – Kobe Rune Bruno Titeca – inwoner van Dendermonde, Belgische man, en weetikveelwatallemaal. Ik zit in de papieren!

Kobe Rune Bruno. De tweede en de derde naam komt van de meter en de peter. Mijn meter – oma Regine – heeft Rune gekozen als jongensnaam (Regine klinkt niet echt mannelijk), en mijn derde naam komt rechtstreeks van nonkel Bruno, mijn peter.

En nu is het wachten op mijn eerste belastingsbrief…