Ik heb jullie al verteld dat ik vorige week langsgeweest ben bij de dokter, maar ik had jullie nog geen statistiekjes meegegeven. Ik woog vorige week 5,888 kilo, en was 59 centimeter lang. Dus ondertussen moet ik stilaanaan de 6 kilo en de 60 centimeter zitten. Flink hé!

En ondertussen leer ik vanalles bij. Ik leer grijpen, rondkijken, spelen, en slapen. Jaja, slapen! Van al die nieuwe indrukken en inspanningen word ik bijzonder moe, en dat tot grote vreugde van mama en papa, want tegenwoordig slaap ik ‘s nachts door. Als papa me om 23h mijn laatste fles geeft, en me een uurtje later in bed legt, hou ik dat vol tot ik ‘s ochtends om 7 uur een nieuwe fles wil. Allee ja. De uitzondering bevestigt de regel natuurlijk.

Maar kijk, ik heb de laatste tijd al vanalles geleerd. Ik heb ontdekt dat ik met mijn stembanden meer kan dan alleen maar krijsen – ik kan ook leuke vreugdekreetjes uitstoten waar papa en mama helemaal van smelten.

Ik doe dat vooral als ik op mijn verzorgingskussen lig. Da’s mijn favoriete plek! Ik vind dat daar echt fijn! En mama en papa zitten dikwijls met mij te spelen, dan.

Maar ook in mijn eentje kan ik me al goed bezighouden. Mijn park hangt vol met leuke speeltjes! En die kan ik tegenwoordig al stevig en vastberaden vastgrijpen!

En ik ben ook al aan het oefenen voor mijn eigen luchtmuziekgroep. Ik ben van alle markten thuis!

Luchtgitaar:

Luchtklaroen:

Luchtmicro (de schlager-versie):

En tenslotte de hardrock-versie van mijn luchtmicro:

Om in een hardrockgroepje te spelen moet ik goed kunnen headbangen, met mijn hoofd heen en weer schudden. En of ik dat al kan! Schud-schud-schud!

Mama en papa leggen me ook dikwijls eens op mijn buik, dan kan ik goed oefenen in pompen en mijn hoofdje opheffen.

Voila! Zo zijn jullie weer helemaal mee met mijn spannende belevenissen en mijn nieuwe ontdekkingen!

Spelen op het verzorgingskussen. Soms heeft een mens niet meer nodig om gelukkig te zijn.

Dixit dokter Piet, de kinderarts: “Het is een kereltje om jaloers op te zijn”. Jaja, ik ben een flinke vent! Wel leuk om dat te horen natuurlijk.

En weet je waarom ze dit hebben gezegd? Ze hebben zowel in mijn linker- als mijn rechterbil een prik gegeven, maar ik vertikte het om te huilen. Neh.

Ik ben geen klein kind meer hoor, ik ben al 2 maanden oud! Als ik krijs, dan is het voor iets belangrijks, zoals eten bijvoorbeeld, of aandacht. Toch niet voor stomme prikjes in mijn billen. Een ‘vaksèn’ of zoiets, noemden ze het.

Ik was er ‘s anderendaags wel verrassend vermoeid van eigenlijk. Slapen dat ik nu doe! Slapen! Maar voor de rest, die prikjes doen juist nietske. Gewoon twee kleine, harde bultjes op mijn billetjes.

Ik hoorde iets mompelen over ‘binnen 2 weken’, ze zijn toch niet van plan om nog eens een dergelijke stoot uit te halen???

Ik wil wel een extra grote papfles nu hoor, voor alle doorstane ellende, en een extra knuffel, daar zeg ik ook niet nee tegen.

Vorige zondag heb ik voor het eerst de oversteek naar het verre Ieper, waar papa’s familie woont, gemaakt. Jaja, de autoreisjes beginnen te komen, en ze bevallen me heel goed! Alles beweegt dan zo lekker snel rondom mij. Fijn is dat.

In Ieper zijn we op bezoek geweest bij mijn nonkel (mijn peter!) en mijn tante, en hun drie kindjes. Mijn neefjes en nichtje zijn dat. En dat leverde deze familiefoto op:

Van links naar rechts: papa’s petekind Joeri, Pieter en Charlotte. En in het midden ikzelf natuurlijk, heerlijk slapend omdat ik in goede handen ben.

Een nieuwe generatie Titeca’s staat klaar om de wereld te veroveren!

Dag iedereen! Hoog tijd dat ik nog eens laat weten hoe het met me gaat. Heel goed eigenlijk. En héél druk. Aja, ik ben volop aan het groeien, verdikken, bijleren, spelen, rondstaren, roepen om eten, als ik het niet kan helpen dan ook wat slapen, om daarna nog veel beter aan de slag te kunnen en natuurlijk niet te vergeten: lachen! Dat kan ik al heel goed!

Ondertussen heb ik al duidelijk gemaakt aan mama en papa, dat ik het liefste drink terwijl ik iets in mijn vuistje klem: mijn slabbetje of de vinger van mama en papa die daardoor precies wat moeite hebben om mijn fles recht te houden. En een fles van slechts 150 ml? Allé nu, dat is toch véél te weinig voor een flinke vent als ik! Behalve ‘s ochtends, ik ben géén ochtendmens, dus dan krijg ik niet te veel binnen. Hmmm, ontbijt wordt dus later misschien ook wel niet mijn favoriete maaltijd van de dag. Eerder een uitgebreid bourgondisch avondmaal. In drie gangen.

En nu eventjes siesta, olé.

Vannacht ben ik uit een cocon gekomen, ik ben wakker geworden als een nieuwe baby, zo lijkt het wel. Kobe 2.0, zou papa zeggen.

Ik heb voor het eerst een nacht doorgeslapen (en jaja, een voeding overgeslagen!) en toen ik wakker werd was ik papa en mama de ene gulle lach na de andere aan het schenken, terwijl ik dat de afgelopen dagen slechts heel sporadisch deed. Het was een plezier voor mijn oudertjes, en dus ook voor mij!

Papa is er nog niet in geslaagd een echt scherpe foto van mijn lieve lach te maken, maar bovenstaande, wat waziger foto komt al in de buurt. Maar meer foto’s volgen ongetwijfeld! Lachen is leuk!

Bij een lach hoort een traan, en ook dat kan ik voortaan; er vormen zich traantjes in mijn ooghoeken als ik even ongelukkig ben.

En ook mijn speeksel beheers ik voortaan een stukje beter: speekselbelletjes blazen vooraan op mijn lippen, da’s leuk!

Jaja, bijna zes weken oud, en al flink gegroeid. Ik doe dat goed!