Waah! Ik ben 100 dagen oud vandaag!

Mijn rug! Mijn knieën! Ik word oud!

Piep, hier ben ik nog eens. Ik ben de laatste tijd volop bezig met het leren van allerlei nieuwe kunstjes. Ik was al een tijdje aan het babbelen, maar nu ben ik ook volop aan het spelen met toonhoogtes. Leuk dat dat is! Papa heeft een aantal van mijn geluidjes eens opgenomen, als hij een momentje vindt, dan kunnen jullie allemaal meeluisteren!

En ondertussen ben ik ook volop met mijn handjes bezig. Ik was al een tijdje aan het grijpen, maar nu grijp ik ook bewust met mijn beide handjes. Ik kan een speelgoedje zo veel beter vasthouden en naar mijn mond brengen!

Ook dokter Piet, de kinderarts, heeft deze week ondervonden dat ik goed kan grijpen. Ik lag nog maar half op de tafel neer of ik had zijn steetooskoop al vast! Hij lachte en zei dat ik hem mag opvolgen als hij met pensioen gaat! Spannend is dat! Ik word kinderarts! Dat lijkt me wel wat!

En nu ga ik nog wat wegduiken achter Teun, mijn keun.

Drie maanden oud ben ik ondertussen (90 dagen!), een flinke kerel, zoals dat heet. Gisteren ben ik nog eens opgemeten en gewogen: 62 centimeter en 6,44 kilo. Alles dik in orde dus!

In mijn jonge leven heb ik al héél wat mensen gezien, maar dat waren allemaal zo van die grote mensen, gelijk mama en papa. Maar woensdag ben ik op uitstap geweest naar enkele kleinere mensen, en zie, ik heb mijn eerste date achter de rug.

In de namiddag ben ik op bezoek geweest bij mijn neefje Rune, en ‘s avonds bij Ella, die tien dagen jonger is dan ikzelf.

Zie ons hier een keer liggen, tesamen op haar speeltapijt. Ik had wel interesse voor Ella, maar zij helaas wat minder voor mij.

Dus ja, dan ben ik me maar met haar speelgoed beginnen bezig houden. Ella heeft een sùperleuk rammelaartje, waar ik al heel flink mee kon schudden. En het smaakte nog lekker ook!

Het was een heel fijn bezoekje, en ik heb heerlijk gedroomd die nacht. En papa, ik zou graag een fotootje op mijn nachtkastje hebben!

Baai baai!

Tot nu toe liet ik me altijd verplaatsen door mama of papa of zo, die mij geheel naar mijn wensen overal naar toe dragen. Ondertussen weet ik mezelf ook al wat te verplaatsen, welliswaar nog niet ver, maar toch…
Ik raak al perfect van de ene kant van mijn park naar de andere. En hoe doe ik dat? Simpel: ik lig op mijn rug en druk me af met hoofd en voeten, schuif schuif schuif en ik ben vertrokken. Als ik het echt professioneel aanpak, dan haak ik mijn voeten tussen de spijlen van mijn park vast, om me zo veel meer kracht te kunnen zetten bij het afzetten.

Ik verlies er wel telkens opnieuw mijn haar van (wrijf-wrijf), maar dan heb ik alleszins niet direct een kapper nodig. Gemakkelijk!

Kwestie van toch ten allen tijde aan mijn speeltjes te kunnen om ze op te eten hé.

Ik ben in volle ontwikkeling! Ik leer grijpen, kijken, kraaien, en… lezen. Op de bovenstaande foto zie je me zeer geïnteresseerd bladeren door het boek dat ik lees als tijdsverdrijf terwijl ik in mijn park lig…

Boeiend boek trouwens. En spannend!

Zie ne keer wat een stralende baby ik ben!

Op papa’s blog kan je lezen dat we twee weken geleden langsgeweest zijn bij een professionele fotograaf, voor een sessie in de studio.

Spannend was dat zeg! Eerst een reeks foto’s met mama, dan met papa, dan met ons drietjes, en dan mochten mijn kleertjes uit en mocht ik helemaal alleen de ster spelen! Het was daar lekker warm en de fotografe was heel lief. Ik mocht op witte doeken liggen, op zwarte doeken, op een zacht kussen, …

Heel leuk allemaal! En mama en papa zijn heel tevreden met het resultaat. Ik ben een echt topmodel, zeggen ze!

© Foto Linde

Gelukkig maar voor papa. Zo kan hij nog véél foto’s van mij trekken

Nonde nonde, wat is me dat nu toch zeg. Zitten ze twee weken geleden met twee naalden in mijn billen te prikken, lappen ze me dat deze week toch wel wéér zeg?

Maandagavond zijn we nog eens langsgeweest bij dokter Piet. Alles ging goed, en ik lag nietsvermoedend op de tafel te spartelen, toen dokter Piet daar plots weer stond met een spuitje. En *prik* voor ik er erg in had, was de naald in mijn bil gepropt. Een prikje, en een hoop vieze beestjes in mijn lichaam.

Nu, gelukkig voor mama en papa was het verdriet – net als twee weken geleden – van zeer korte duur. En buiten een beetje sufferigheid gisteren heb ik er ook niet veel hinder van ondervonden. Dus, allemaal goed nieuws, mijn lichaam heeft er weer een hoop antistofjes bijgemaakt!

Ondertussen werk ik volop verder aan mijn ontwikkeling. Motorische ontwikkeling interesseert me momenteel wat minder (af en toe op mijn buik liggen is meer dan goed genoeg), maar babbelen is des te meer mijn ding voor de moment. Ik tetter soms een uur aan een stuk! En interessante dingen dat ik dan zeg, man man, niet te doen!

Binnenkort dus geen getypte tekstjes meer op mijn blog, maar ingesproken berichtjes. De vooruitgang, meneer! De vooruitgang…