Ik heb vandaag met papa gecommuniceerd! En we vonden het allebei super!!

Met mama communiceer ik al lang, via mijn stampjes en kronkelingetjes. Maar met mama is dat dan ook niet zo moeilijk, ze is altijd bij mij en ze voelt de kleinste beweging. Ik zou mama nu al niet meer willen missen!

Maar vandaag heb ik met papa gepraat! Mama lag rustig in bed, toen ik plots een voetje uitstak. Dat was dwars door haar buik zichtbaar. Papa was in de buurt en heeft onmiddellijk zijn hand op die plek gelegd. Meer had ik niet nodig om superactief te worden. Ik wist dat het papa was, want hij was ook aan het praten met mij, en doorheen de buik hoor je stemmen van mensen, en kan je die al uit elkaar halen.

We hebben een spelletje gespeeld. Papa legde zijn hand op een andere plaats op de buik, en dan moest ik daar een stampje geven. Dat ging supergoed, en papa en mama waren heel trots op mij.

Na vijf minuutjes vond papa jammer genoeg dat het welletjes geweest was. Logisch, want al die stampjes doen mama natuurlijk geen deugd.

Maar ’t was wel heel fijn…

Laat een reactie achter