Dixit dokter Piet, de kinderarts: “Het is een kereltje om jaloers op te zijn”. Jaja, ik ben een flinke vent! Wel leuk om dat te horen natuurlijk.
En weet je waarom ze dit hebben gezegd? Ze hebben zowel in mijn linker- als mijn rechterbil een prik gegeven, maar ik vertikte het om te huilen. Neh.
Ik ben geen klein kind meer hoor, ik ben al 2 maanden oud! Als ik krijs, dan is het voor iets belangrijks, zoals eten bijvoorbeeld, of aandacht. Toch niet voor stomme prikjes in mijn billen. Een ‘vaksèn’ of zoiets, noemden ze het.
Ik was er ‘s anderendaags wel verrassend vermoeid van eigenlijk. Slapen dat ik nu doe! Slapen! Maar voor de rest, die prikjes doen juist nietske. Gewoon twee kleine, harde bultjes op mijn billetjes.
Ik hoorde iets mompelen over ‘binnen 2 weken’, ze zijn toch niet van plan om nog eens een dergelijke stoot uit te halen???
Ik wil wel een extra grote papfles nu hoor, voor alle doorstane ellende, en een extra knuffel, daar zeg ik ook niet nee tegen.
