Mama en papa hebben sinds dit weekend zetels in hun nieuwe huisje. Eindelijk een echte zithoek! En ze hebben een plekje gelaten voor mijn wiegje, zijn ze niet schattig?
Mama vindt het bijzonder leuk dat ze nu een zetel heeft waarin ze languit kan liggen. Dat doet deugd voor haar na een lange, vermoeiende werkdag. Maar vooral: op die manier kan ze mij wat in de gaten houden!
Want ik ben ondertussen zo groot en zo sterk dat mijn stampjes en mijn bewegingen doorheen mama’s buik zichtbaar zijn als ze op haar rug ligt. Mama’s dikke buik is een “golvend oppervlak”: meestal is het effen, maar soms komt er een bultje tevoorschijn. Dan weet mama: “dat is Biebel zijn hoofdje” of “dat is zijn voetje”.
En die bultjes, die komen en die gaan. Want ik draai me wel eens om ee, kwestie van me optimaal te installeren in die grote waterzak. Ik heb trouwens een favoriet plekje, waar ik steeds weer tevoorschijn komt. Ik zit daar uiterst comfortabel, maar misschien moet ik toch eens een andere favoriete houding zoeken, want mama begint een blauw plekje te krijgen op die ene plaats. Oeps!
Allee, ‘k ga mij nog eens wat nestelen. En voor golfjes zorgen. Dada!
