Pfoeh, ik ben eindelijk nog eens aan mijn tokkelklaviertje geraakt, wat is het hier thuis druk zeg!
Sinds donderdag zijn mama, papa en ik thuis. Het was eventjes wennen voor ons drietjes, maar ik heb hier ondertussen mijn draai gevonden. Mijn wiegje voelde eerst wat onwennig aan, maar ondertussen ben ik er de prins te rijk!
We leren met ons drietjes elke dag bij. Ik leer meer over hoe ik moet eten en wanneer ik moet slapen, papa en mama leren meer over hoe ze mij moeten eten geven en hoe ze pampers verversen en zo 
Papa heeft vannacht ondervonden dat hij er niet zo’n deugd van heeft om een vaak onderbroken slaap te hebben, maar ja, zijn kereltje moet af en toe eten eh, en dan helpt de papa Maar ze zeggen continu hoe flink ik wel ben en hoe trots ze op me zijn!
Momenteel besta ik trouwens nog altijd niet officieel. Klinkt gek, maar papa heeft mij nog altijd niet aangegeven bij de stad. Hij wilde dat deze voormiddag doen, maar het hele centrale computersysteem van de stadsadministratie lag plat, en ze konden papa onmogelijk helpen. Goh, die informatici toch eh!
En zo ga ik nog een weekendje door het leven als inwoner van niemandsland. Maar dat stoort me niet hoor, en mijn bezoekers eerlijk gezegd ook niet. Wat een leuke mensen krijg ik hier over de vloer zeg! Fotootjes van mijn bezoekers vind je terug in mijn privé-collectie foto’s (link verkrijgbaar via papa).
Zo. Nu nog een beetje slapen. En dan eens goed krijsen. Kwestie van mama en papa toch wakker te krijgen eh
lieve kobe,
je ben een schatje! Ik denk dat je als mime speler of standup comedian ofzo in de wieg gelegd bent, want de gezichten die kunt trekken… die zijn super!
Ik zie ook dat je ontzettend graag gezien wordt! Geniet van de warmte die mama en papa geven… enne papa,… mag ik die link om eens naar de foto’kes te kijken???
Liefs,
zotte lotte