Ik heb me altijd al goed gemanifesteerd als een stampertje en een spartelaartje, maar de laatste tijd is dat stampen serieus geminderd. Ik heb immers nauwelijks nog plaats in mama’s buik, en bovendien slaap ik de laatste tijd veel. Heel veel.

Wat ik zo in mijn slaap allemaal doe, dat weet ikzelf natuurlijk niet. Maar mama zou durven zweren dat ik een centimeter lager in haar buik lig sinds deze morgen. Waar ze normaal haar hand legt op haar buik, zweeft die nu in ijle lucht.

Zou ik me nu al aan het voorbereiden zijn op het grote moment? Ik denk dat ik toch nog maar eventjes blijf zitten hoor. Ik zit hier goed. Maar de zwaartekracht speelt me parten.

En ondertussen is mijn kinderkamertje klaar, naar het schijnt! Ik ben echt benieuwd om het te zien. Ik vang iets op over ‘veel leuke kadertjes aan de muur’, het eerste vers gewassen en gestreken lakentje, een Good Night-dekentje met een oeroud maantje op (kennelijk iets waar mama en papa zelf nog herinneringen van ‘hunne tijd’ over hebben), …

Ik ben blij om te horen dat ze mijn komst met de nodige ijver voorbereiden. Ik hou het voorlopig bij wat gestamp en gewriemel in de buik. Maar ik blijf hier geen maand meer zitten. Ikke ongeduldigaard, gelijk papa 🙂

Laat een reactie achter