Een koek. Het is momenteel niet bepaald mijn beste vriend.

Buh. Ik heb gisteren een traumagische ervaring opgedaan, of hoe zeggen ze dat?

Ze hebben me geprikt! En gekrast! En ik moest de hele tijd stil blijven liggen!

Wat is er aan de hand?

Ik heb ondertussen al een weekje of drie een lelijk hoestje, dat me ‘s nachts wel eens uit mijn slaap durft te halen. Mama en papa waren er al mee naar de huisdokter geweest, en een week laten naar de kinderarts.

Dokter Piet – de kinderarts – vroeg zich af of mijn hoestje niet met allergie te maken had, en wilde het zekere voor het onzekere nemen.

Dus ik was nog vrolijk en nietsvermoedend aan het spelen gisteren toen papa me plots in mijn Maxi-Cosi zette. Oh, we gingen op reis. De reis ging richting ziekenhuis. Dat was ook heel leuk, er was daar vanalles te zien, en in de afdeling waar we moesten zijn, waren er nog andere kindjes.

En toen kwamen plots die twee verpleegsters, die papa en mij meenamen naar een kamertje, waar papa mijn kleertjes uitdeed, en me op een groot, zacht bed legde. Die verpleegster nam plots mijn handje stevig vast, terwijl papa me tegen het bed drukte. En ze staken wel geen dikke naald in mijn handje zeker!! Vier buisjes bloed! Vier! Hebben ze van me afgetapt! Schandalig! Ik denk dat ik wel het recht had om te krijsen, en de knuffel die ik achteraf van papa kreeg, deed goed deugd.

Maar het was nog niet afgelopen! Plots moest ik op mijn buikje liggen, en moest ik stil blijven liggen! Dus ikke weer beginnen krijsen, een mens moet voor zijn rechten opkomen. De verpleegster heeft 16 druppeltjes op mijn rug gezet, en alsof dat nog niet genoeg was, heeft ze dan in elk druppeltje een krasje getrokken! Gewoon scratch op mijn rug! En ondertussen moest ik blijven stilliggen!!!

Een kwartier heb ik gekrijst. Een kwartier hebben de verpleegster en papa mij tegen het bed geduwd. En net wanneer ik het begon op te geven, was het afgelopen. Papa wist niet of ik hem nog ging willen aankijken, maar ik heb hem direct de dikste knuffel gegeven die hij in jaren gekregen heeft. En nu was het genoeg…

Terug in mijn Maxi-Cosi ben ik boenk in slaap gevallen, en zo heb ik nog een dik half uur geslapen. Om even te verwerken wat er gebeurd was.

Maar allee: eind goed al goed: de testjes waren negatief. Het is nog even wachten op de resultaten van het bloedonderzoek, maar de kans is klein dat ik allergisch ben aan iets.

Laat die koemelk maar komen!

Weet je wat papa ongelofelijk leuk vindt aan het feit dat ik tegenwoordig rechtop kan zitten? Dat hij vanaf nu een nieuw soort foto’s kan maken: zittende foto’s.

De foto’s die je tot nu toe van mij zag, waren liggende foto’s of foto’s waar iemand mij vasthield, maar vanaf nu zijn dit soort foto’s mogelijk:

Om dat te vieren, heeft papa vandaag op zijn vrije dag direct een hele fotosessie gehouden met mij. Ik mocht gaan zitten op een rol wit papier, met mijn olifant bij mij, en ik mocht mijn mooiste lach tevoorschijn halen. Het heeft enkele leuke foto’s opgeleverd.

Vrijdag had ik de hele dag bezoek. Dan is er een vriend van papa langsgekomen, en die had Jonathan bij. Jonathan is tweeënhalf maand jonger dan ik, en dus een ideaal speelkameraadje! Kijk eens hoe vrolijk we in de zetel zaten!

Zoals je ziet, ben ik wat groter dan Jonathan. Behalve als Jonathan rechtstaat, en ik zit, dan komt hij heel bedreigend over!

Je ziet trouwens op de foto hoe goed ik tegenwoordig al zelf kan rechtzitten. Op een weekje tijd heb ik dat heel flink onder de knie gekregen!

De afgelopen week ben ik met mama en papa op vakantie geweest in SunParks. Leuk dat dat was zeg! Een hele week aandacht! En zwemmen!

De eerste keer was het zwemmen wat onwennig, de tweede keer was ik al veel meer op mijn gemak, en tegen de derde keer wilde ik niet meer uit het water

Spat spat spetter spetter! Wat was dat leuk zeg!

Ik heb me echt wel dolgeamuseerd op vakantie!

Alle fotootjes vind je in deze Flickr-set.

Ik kan zitten!

Zelf!

Helemaal zonder steun!

En het zijn helemaal mijn mama en papa niet die het ontdekt hebben. Mama en papa kregen gisteren een gezellig bezoekje van Karolien en Geert en Karolien had me even op de schoot genomen. Toen ze  moest rechtstaan, heeft ze me gewoon op mijn poep neergezet op mijn dekentje in het gras, zonder erbij stil te staan. Mama en papa stonden nogal te kijken dat ik gewoon bleef rechtzitten en spelen, terwijl ik dat enkele dagen geleden nog niet kon.

Leuk leuk leuk. Nu wil ik natuurlijk helemaal niet meer neerliggen, de wereld ligt nog meer voor me open

En mama en papa met open mond toekijken natuurlijk… hihi.