Een eerste woordje, wat is dat juist?
Je hoort het sommige papa’s en mama’s wel eens zeggen, apetrots: “Onze petoet heeft zijn eerste woordje gezegd!” En dat zijn dan de evidente ‘papa!’ en ‘mama!’, of soms ‘auto!’ of ‘hond!’. Met uitroepteken, want eerste woordjes, dat zeg je niet, dat schreeuw je enthousiast uit.
Dat lijkt zo magisch, zo dat ene moment waarop plots dat woordje eruit gerold komt. “A blablabla. Bububu. A guuuu. Papa!”
Maar zo loopt het dus niet. Of toch niet bij mij.
Bij mij is dat heel geleidelijk gegaan. Ik ben al een paar maand aan het tateren. Klankjes oefenen. En langzaamaan komen er patronen in die klankjes. En begin je die patronen op vaste momenten te gebruiken. Zo had ik al lange tijd nogal vaak de gewoonte om “dadadada” te zeggen als papa in de buurt was en “nananana” als mama er was. Papa en mama waren op die manier ‘Dada’ en ‘Nana’.
Sinds een tijdje zei ik ook regelmatig “papapapapa” of “mamamamama”, maar om dàt nu een eerste woordje te noemen? Da’s meer gebrabbel waar er toevallig een woordje in verstopt zit.
Maar goed, op een bepaald moment moet je toch eens de knoop doorhakken en zeggen: nu is het geen gebrabbel meer, er is een woordje. Papa en mama vinden dat dat moment ondertussen gekomen is voor mij. Ik kan heel duidelijk “Papa!” uitbrullen, en ook wel “Mama!”. En daarbij naar de juiste persoon kijken of lopen.
Of wanneer mama me heel enthousiast “Waar is papa?” vraagt, dan draai ik mijn hoofd in de juiste richting (als ik papa vind, natuurlijk – hij verstopt zich soms, de snoodaard). Dus je kan wel zeggen dat ik de woordjes vat, ze begrijp, ze beheers. En bij deze zijn mijn eerste woordjes een feit. Het begin van een rijk vocabularium!
Arme papa. Hij had altijd gedacht dat mijn eerste woordje “parallellepipedum” ging zijn. Niet dus.
Maar we oefenen hard en enthousiast verder, op allerlei nieuwe woorden!
Kameel! Zebra! Leeuw! Uil! Beer! Tetraëder!
