Gisteren was het tijd voor mijn ik-ben-een-jaar-consultatie bij Kind en Gezin. Ik ben daar op de weegschaal gelegd en op de lintmeter, en het resultaat was 9 kilo 120 gram en 77 centimeter.

Daarmee zit ik qua lengte iets boven het gemiddelde, qua gewicht wat eronder. Ne lange smalle ben ik dus aan het worden, zeker als je weet dat ik bij mijn geboorte een behoorlijk zware baby was (4 kilo).

Maar ik heb weer 10 op 10 gekregen van de dokter! Ik doe dat goed!

Als ik niet ziek ben tenminste. Want vandaag ben ik thuis, en ik lig ik met koorts te bed. Niets ernstigs hoor: tijdens mijn wakkere momenten zit ik rustig te spelen, en ik ben even achter de computer gekropen om dit berichtje te schrijven, maar het gaat vandaag allemaal wat trager en wat suffer.

Maar kijk, een dagje goed rusten, en ik ben morgen al een heel andere mens, ongetwijfeld!

Allee, we gaan nog ne keer wat gaan rusten. Dada!

Het is 22 september 2008, 11.14 u.

Exact één jaar geleden kwam ik ter wereld. Teer en kwetsbaar, maar o-zo welkom.

Twaalf maanden later is er zooo veel gebeurd. Ik ben uitgegroeid van een kleine baby tot een flinke dreumes, ik heb leren brabbelen, ik heb leren rechtzitten, ik heb leren kruipen, ik heb leren stappen aan de handjes, en ik leer nog elke dag zoveel bij. Ik heb de wereld leren kennen en verkennen, en ik sta nog maar aan het begin van mijn grote tocht. En ik krijg zoveel warmte en liefde op die tocht.

Dank je wel aan alle supporters op die tocht! Mijn mama, mijn papa, mijn hele familie, mijn vrienden, mijn onthaalmama, en natuurlijk jullie: trouwe lezers van mijn blogje. Hip hip hoera voor jullie!

Mijn eerste verjaardag werd afgelopen zaterdag gevierd in familiekring. Het was een heel fijn feestje!

Op de foto zie je mijn peter, mijn mama en mijn meter, en een héle lekkere taart.

Ik heb lekker gesmuld, ik heb me flink geamuseerd, en ik heb vele cadeautjes gekregen: een eetsetje, mooie nieuwe kleertjes, twee CD’s met kinderliedjes, en een gloednieuw zeteltje. En daarin voelde ik me de koning te rijk!

En zo vang ik vandaag mijn tweede levensjaar aan.

Van het eerste jaar zijn er een kleine 700 foto’s verschenen in mijn online foto-album (papa heeft zich geamuseerd). Voor wie graag een “best of”-overzicht van 75 foto’s krijgt, is er een apart fotosetje beschikbaar.

Op naar het volgende feestje!

Lang geleden dat ik nog eens een videootje van mezelf gepost heb.

En omdat het zooo lang geleden is, krijg je er direct twee! En twee lange nog wel!

Op de eerste video zie je mij met mijn vriend de tochthond. Jawel, mijn favoriete knuffel is… een tochthond. Vraag me niet waarom, maar dat beest is echt zo vreselijk knuffelbaar. Dus heb ik het volledig ingepalmd, en word ik wild als ik het zie. Let ook op de manier waarop ik mijn tut als pijp hanteer.

Op het tweede filmpje zie je mij rustig spelen met mijn puzzelstukjes. Ook daar heb ik trouwens een duidelijke favoriet – het nijlpaard. Ondertussen probeer ik de aandacht van papa te trekken. Of was het nu omgekeerd?

Had ik jullie mijn tandjes al laten zien?

Cheeeeeeese!

Piep!

Heel kort berichtje. Ik stap aan één handje! Ik stap aan één handje!

Okee, niets wereldschokkends, maar ik vond dat ik het jullie toch effe moest melden

Wij zijn dikke vriendjes!

Piep!

Ik ben er een weekje tussenuit geweest! Op vakantie! Naar Molenheide!

Enneuh… Ik heb me wel geamuseerd, maar zoals je op papa’s blog al kon lezen, was het me het weekje wel. Ik miste mijn huisje, ik ben ziek geweest, en de speelvriendjes waarmee we op vakantie gingen gaan, zijn pas later nagekomen, ook al wegens ziekte.

De berg foto’s volgt later, eerst moeten we allemaal nog wat op onze plooi komen. Laat ons zeggen dat het fijn was, maar dat ik heel blij ben om weer thuis te zijn, bij mijn vertrouwde speelgoed