Praten doe ik nog niet echt, maar ik begrijp papa en mama tegenwoordig wel al heel goed, en ik begin te antwoorden op vragen.

Mama en papa weten al een tijdje dat ik hen begrijp, want als ze bijvoorbeeld zeggen “Kobe, gaan we fruitpap eten?” dan laat ik mijn speelgoed vallen, en dan loop ik naar mijn stoel. Of als ze zeggen “Slokje water, Kobe?” en ik heb dorst, dan haal ik direct mijn tut uit mijn mond.

Sinds kort antwoord ik ook op vragen, voor zoverre ik dat kan. Als papa en mama mij vragen “Wat doet de poes?” dan antwoord ik “auw!”. Aan de mi werk ik nog.

Of als ze vragen wat de hond doet, dan zeg ik “oef!”. Om van mijn beer-imitatie nog te zwijgen. Ik heb het slechts één keer gedaan (“raaawr!”), maar papa spreekt er na een week nog altijd van, zo geweldig vond hij het.

En dan is er nog het verhaal van het geitje. Wat ik doe als ik in een boekje een geitje zie. Maar dat vertel ik een andere keer

Dat ik enthousiast was over mijne Sintemaarten, dat wisten jullie al. Maar daarmee wisten jullie nog niet wélk speelgoed ik precies gekregen had. Bij deze: een geweldige Duplo-brandweerkazerne! Woepie!

En dat Duplo niet alleen voor kleine kindjes plezant is, bewijst onderstaande foto. Ik heb mama betrapt terwijl ze stiekem met mijn speelgoed zat te spelen! Oh!

Ik experimenteer de laatste tijd nogal veel met ‘hoe krijg ik het gemakkelijkste wat ik wil’. En ik heb daar een hele trukendoos voor: zeuren, huilen, lief lachen, vleien, stout zijn, … Hihi.

Deze ochtend heb ik echter op een totaal andere manier mijn zin gekregen.

Ik ben nogal dol op Kaatje en Kamiel van Ketnet, en vooral op hun website, maar ik mag daar niet zo vaak naar kijken. Mama en papa vinden dat ik niet te veel tv of computer mag kijken, dat spelen veel leuker en belangrijker is.

Natuurlijk hebben ze gelijk, en natuurlijk ben ik dol op mijn Duplo-blokken en mijn boekjes ook, maar – puh! – papa zit ook wel heel vaak achter zijn computer. Deze morgen moest hij nog gauw iets doen op de computer voor hij naar zijn werk vertrok, en ben ik natuurlijk aan zijn mouw gaan hangen om ook op de computer te mogen. Maar het pakte niet. Ik mocht niet.

Tot ik plots luid en enthousiast ‘Kaatje Kaatje Kaatje!’ zei. Een duidelijk woordje, voorwaar.

Het effect was er naar: mama en papa begonnen enthousiast ‘bravo’ te roepen, en hebben me heel even naar de website laten kijken…

Ha! Een truuk die ik moet onthouden!

Jochei! Sint-Maarten is vannacht langsgeweest!

En hij heeft koekjes achter gelaten in mijn schoentje! En speelgoed op mijn tafel! Geweldig speelgoed! Waaaaaah!

Moet jullie nu laten – geen tijd – moet spelen.

Het schijnt dat ik een bizar eterke ben. Ik eet dolgraag groentenpap, maar op fruitpap ben ik niet zo dol. Ik eet heel graag koekjes en allerlei zoetigheid, maar als mijn onthaalmama pannekoeken gebakken had voor mijn verjaardag, moest ik er niet van weten. Dus zoetigheden: ja, maar met mate.

Maar rauwe groenten? Waar andere mensen hun neus voor optrekken? Man! Ik ben er dol op!

Als mama en papa mijn groentenpap aan het maken zijn, durf ik al eens een stukje te bedelen, of gewoon te pikken. Ik eet al eens een stukje aardappel, of een stukje courgette. Maar vorige week trokken mama en papa toch grote ogen toen ik een preistengel uit hun handen griste, en er gewoon van begon te eten. En het nog lekker vond ook.

Ik heb er een hap of vier, vijf uit genomen. Daarna vond ik het welletjes, en ben ik de andere functionaliteiten van een preistengel gaan verkennen. Het gebruik als blokfluit bijvoorbeeld.

Nuttig. Zeer nuttig.

Het is exact een jaar geleden dat er badfoto’s verschenen zijn in mijn online fotoboek. Begin november 2007 zag een bad-pakken er voor mij zo uit:

Nu niet dat ik per se de hele tijd in mijn Adamskostuum wil paraderen op mijn blog, maar toch… het was de hoogste tijd voor een nieuwe bad-pakken special. Een jaar later ben ik geen klein baby’tje meer dat stevig vastgehouden moet worden door papa in het kleine badje, maar zit ik zelf in het grote bad!

Je ziet dat ik toch wel een beetje beschaamd ben voor de foto eh…

De foto dateert van een paar weken geleden, waar ik nog in een badstoeltje zat, maar ook dat is ondertussen geschrapt. Ik heb het hele bad voor mij alleen, en ik amuseer me er te pletter! Spetter spetter spat!