Buh. Ik heb gisteren een traumagische ervaring opgedaan, of hoe zeggen ze dat?
Ze hebben me geprikt! En gekrast! En ik moest de hele tijd stil blijven liggen!
Wat is er aan de hand?
Ik heb ondertussen al een weekje of drie een lelijk hoestje, dat me ‘s nachts wel eens uit mijn slaap durft te halen. Mama en papa waren er al mee naar de huisdokter geweest, en een week laten naar de kinderarts.
Dokter Piet – de kinderarts – vroeg zich af of mijn hoestje niet met allergie te maken had, en wilde het zekere voor het onzekere nemen.
Dus ik was nog vrolijk en nietsvermoedend aan het spelen gisteren toen papa me plots in mijn Maxi-Cosi zette. Oh, we gingen op reis. De reis ging richting ziekenhuis. Dat was ook heel leuk, er was daar vanalles te zien, en in de afdeling waar we moesten zijn, waren er nog andere kindjes.
En toen kwamen plots die twee verpleegsters, die papa en mij meenamen naar een kamertje, waar papa mijn kleertjes uitdeed, en me op een groot, zacht bed legde. Die verpleegster nam plots mijn handje stevig vast, terwijl papa me tegen het bed drukte. En ze staken wel geen dikke naald in mijn handje zeker!! Vier buisjes bloed! Vier! Hebben ze van me afgetapt! Schandalig! Ik denk dat ik wel het recht had om te krijsen, en de knuffel die ik achteraf van papa kreeg, deed goed deugd.
Maar het was nog niet afgelopen! Plots moest ik op mijn buikje liggen, en moest ik stil blijven liggen! Dus ikke weer beginnen krijsen, een mens moet voor zijn rechten opkomen. De verpleegster heeft 16 druppeltjes op mijn rug gezet, en alsof dat nog niet genoeg was, heeft ze dan in elk druppeltje een krasje getrokken! Gewoon scratch op mijn rug! En ondertussen moest ik blijven stilliggen!!!
Een kwartier heb ik gekrijst. Een kwartier hebben de verpleegster en papa mij tegen het bed geduwd. En net wanneer ik het begon op te geven, was het afgelopen. Papa wist niet of ik hem nog ging willen aankijken, maar ik heb hem direct de dikste knuffel gegeven die hij in jaren gekregen heeft. En nu was het genoeg…
Terug in mijn Maxi-Cosi ben ik boenk in slaap gevallen, en zo heb ik nog een dik half uur geslapen. Om even te verwerken wat er gebeurd was.
Maar allee: eind goed al goed: de testjes waren negatief. Het is nog even wachten op de resultaten van het bloedonderzoek, maar de kans is klein dat ik allergisch ben aan iets.
Laat die koemelk maar komen! 
Arm, arm kereltje toch…
Zo klein en al zo onder handen genomen moeten worden…
En ook arme papa… Want je zoon zo zien en horen afzien is toch ook geen pretje.
Maar goed… Het is achter de rug en de eerste resultaten zijn al positief (want negatief)!
Wees maar zeker dat dat niet leuk is om je zoontje zo te zien en te horen afzien.
En zo’n kleintje kan je nog niet chanteren à la ‘als je flink bent krijg je een ijsje’
Maar hij is heel flink geweest hoor!