Archief van april 2009

Lente is fijn!

21/04/2009

Pfoe, het is alweer eventjes geleden dat ik hier iets gepost heb. Maar eigenlijk, dat is gewoon omdat ik veel te veel leuke dingen te doen heb!

En dat heeft heel veel te maken met het mooie lenteweer, en het feit dat we in ons nieuwe huisje een superfijne tuin hebben! En met allemaal leuke mensen die op bezoek komen!

Vorige week bijvoorbeeld was het paasmaandag, en was heel papa’s familie hier, ook mijn neefjes en mijn nichtje. De hele namiddag hebben we buiten en binnen gespeeld, en rondgecrosst.

Vorige vrijdag dan had ik bezoek van Nette en Wannes. Wannes is enkele maanden jonger dan ik, Nette anderhalf jaar ouder. Maar dat heeft ons niet belet om samen een vergadering te houden!

Wannes en Nette

Binnen, want vrijdag was het slecht weer. In tegenstelling tot zaterdag. Toen kwam Jonathan (drie maanden jonger) en hebben we samen mijn nieuwe glijbaan in de tuin uitgebreid uitgeprobeerd.

Glijbaanpret met Jonathan

Glijbaanpret Jonathan

En zondag was het nog altijd goed weer! Joepie! In de voormiddag lekker relax boekje lezen en appeltje eten in de tuin…

Appeltje Boekje

… en in de namiddag samen naar Overmere-Donk, om beesjes te gaan kijken! Kippetjes! En paajdjes! En sjaapjes! En geitjes! Veel geitjes!

Geitje streel

Geitje

Nog van dat mooi weer! Nog! Nog! Nog!

Oefening baart kunst

9/04/2009

Herhalen, herhalen, herhalen. Dat is de belangrijkste manier om iets aangeleerd te krijgen.

Ik ben momenteel druk bezig met het leren van allerlei woordjes. En dus kan ik die voor het slapengaan maar beter goed herhalen.

Papa heeft deze week een heleboel nieuw plastieken fruit en groenten gekocht voor in mijn keukentje. Ik ben dol op die fruitjes en groentjes! En ik heb oma en mama dus de hele avond uitgehoord: ik toonde een vrucht, en zij moesten me zeggen wat het was. Keer op keer.

Toen mama me wat later na mijn flesje melk in mijn bedje stopte, hoorde ze na enige tijd plots gebabbel in de babyfoon. Geen gehuil, maar gebabbel. En dat drie kwartier aan een stuk.

Mama vond het bijzonder komisch om te horen, en ze is na een tijdje gaan kijken wat ik aan het doen was. Ik lag plat op mijn rug in mijn bedje, met mijn bed-olifant op mijn buik (een fijne gesprekspartner!), en ik was gewoon mijn woordjes continu aan het herhalen… “brocc! papikka! t’maat! worrt! aspesj! b’naan! appe! peej!”

Mama moet dat niet grappig vinden, dat is pure ernst. Herhalen is belangrijk. Ik ken mijn les nu tenminste.

En olifant ondertussen ook :-)