En ondertussen staat het fotomateriaal van het bezoekje van vorige vrijdag online bij Goya.

Ziehier het innige koekjesmoment waarvan sprake:

En papa had blijkbaar toch enkele foto’s genomen. Waaronder dit bezwarend exemplaar:

Als een mooi meisje haar rokje even optilt bij het verlaten van de glijbaan, dan kan je niet anders dan verstomd bovenaan te blijven staan…

Ik heb koekjes gekregen! Van Ella!

Gisteren zijn Carolien en Dries en Goya, Lies en Ella op bezoek geweest bij papa en mama. Ella was in het begin een beetje verlegen, maar ze mocht direct met mijn keukentje spelen, en op mijn glijbaantje zitten. Dat vond ze wel leuk.

Na een tijdje kreeg ze van haar mama en haar papa een doosje met koekjes, en daar had ik ook wel zin in. Ik heb mijn liefste blik bovengehaald, ben naast haar gaan staan en heb mijn mond wijd open gedaan, en ze heeft er een koekje in gestoken! Joepie!

Het was een heel fijn bezoekje, en toen ik slapen ging heb ik van Ella een slaapwelkusje gekregen. En zoet dat ik gedroomd heb…

Papa was te druk bezig met gastheer spelen om foto’s te trekken, maar Goya en Carolien hebben er heel veel getrokken, dus die verschijnen binnenkort ongetwijfeld nog wel…

Mama en papa zitten maar met één vraag meer:

Zou Ella geslapen hebben op de terugweg naar huis?

Ik ben de laatste tijd weer heel sterk bezig met de uitbreiding van mijn vocabolalalarilu… euhm, mijn woordenschat.

Ik zeg flink na wat mama en papa mijn voorzeggen, maar ik heb vooral twee heel interessante nieuwe woordjes ontdekt: Nee! (met uitroepteken) en Ja.

‘Nee’ was er eerst. Al de nodige weken eigenlijk. Tot grote ergernis van mama en papa. Alles was nee!

“Kobe, gaan we eten?” Nee!
“Kobe, gaan we slapen?” Nee!
“Kobe, wil je een koek?” Nee! (en dan toch een aannemen, hihi)
“Kobe, we gaan een verse pamper aandoen” Nee! Nee!

Mama en papa werden er groen en geel van op den duur! Altijd maar nee! nee! nee! Maar ik vond dat leuk…

Maar goed, tijd voor volwassenwording: ik heb er sinds een paar dagen ook de ‘ja’ bij genomen. En dat vinden papa en mama vééél leuker. Ik zeg nog altijd veel nee, maar ik zeg tussendoor ook regelmatig ja. Zelfs als ze vragen of ik wil gaan slapen. Als ik moe ben, tenminste.

Papa zegt dat ik nu veel positiever in het leven sta. Geen flauw idee wat hij daarmee bedoelt, maar het klinkt goed.

Ja!

Aan de kant voor Kobe de snelheidsduivel!

Lachen is gezond. En dat is heel goed voor mij, want ik ben een echt lachebekje.

Om nog eens te laten zien wat voor vrolijke jongen ik ben: een filmpje van een leuk spelletje waarbij papa ontploft bij elke aanraking.

(link naar het filmpje)

Ik heb een superfijne schommelkrokodil!

En als mijn beer braaf is, mag hij meeschommelen!

Papa was al weken zijn zonnebril kwijt. Dus heeft hij een nieuwe gekocht. En enkele uren later heeft hij zijn oude zonnebril teruggevonden. Dus papa had een zonnebril te veel.

Kwam dat even goed uit voor mij. Nu ben ik de coolste peuter van het noordelijk halfrond!