Ik kan gaan zitten!
Okee, dit lijkt iets uit het dagboek van een baby van 7 maand en niet voor een grote peuter zoals ikzelf, maar toch. Ik heb door hoe ik in mijn zeteltje moet gaan zitten: eerst naar het zeteltje lopen, vervolgens mij omdraaien en dan voorzichtig gaan zitten. En hopen dat ik goed gemikt heb (want anders lig ik er boem patat naast). Tot nu toe klauterde ik nog in mijn zeteltje en draaide mij dan tot ik goed zat. Maar dat is verleden tijd! Spijtig genoeg lukt het trukje niet bij de grote zetels of de grote stoelen. Mijn poep komt niet hoog genoeg!
Dat achterwaarts iets doen, zonder dat ik het kan zien, dat heeft wel iets. Ik begin nu ook te oefenen op achteruit wandelen (vooruit heb ik al làng onder de knie), achteruit mij op de schoot van papa laten vallen, mijn hoofd bedekken met mijn pijama en zo de living rondcrossen (wie laat toch al dat speelgoed slingeren waar ik dan continu over struikel?), naar de lamp boven de tafel staren en ondertussen met mijn bak speelgoed in mijn armen rondwandelen (telkens opnieuw eindigend in een oorverdovend lawaai van een gevallen speelgoedbak), … Kijken waar ik naartoe ga? Nergens voor nodig!
Ondertussen ben ik volop aan het oefenen:
- Hai Faive! (Of zoiets toch), handje geven, tonen hoe groot ik word
- Puzzelen: ik begin de vormpjes te herkennen
- Grotemensenboeken lezen (allé ja, boekjes van papier en niet van karton), zonder te scheuren of te kreuken
- Opruimen (blokken terug in mijn bak smijten, tis eens iets anders dan eruit)
Maar nu heb ik het vooral druk met tandjes krijgen… hoektandjes auw auw auw. Dus laat ik me eventjes daarop concentreren nu, en mama uit haar slaap houden, voor troostknuffeltjes. Best wel leuk eigenlijk…
Flink zo, Kobe !!
Werkwoorden vervoegen is duidelijk voor een volgende keer
De schuld van mijn speltjekker!