Met de sneeuwval van de afgelopen week heeft Kobe zijn eerste echte sneeuwervaring gehad. Natuurlijk heeft Kobe al eerder sneeuw gezien, maar het was nu de eerste keer dat hij er echt bewust bij stilstond, en een beetje kon bevatten wat er precies gebeurde.

En? Hoe vond hij het? Leuk, maar met gemengde gevoelens.

Hij vindt sneeuw geweldig om te zien vallen, en om te zien liggen. Dat de hele wereld wit ziet, vindt hij super. En erdoor lopen is ook geweldig – het knarsen onder zijn voetjes! En het schoppen in de sneeuw! En dan die nieuwe laarsjes die hij gekregen heeft, super allemaal!

Kobes eerste echte kennismaking met sneeuw

So far so good. En dan kwam het voorstel om met papa een sneeuwman te maken. Alhoewel hij niet wist wat hij er zich bij moest voorstellen, leek hem dat wel een leuk idee. Dus hij was superenthousiast om met mij naar buiten te gaan, en met de sneeuw aan de slag te gaan. Nu, op mijn blog kon je al lezen dat ik niet tevreden was over de kwaliteit van de sneeuw, dus de sneeuwman is er niet van gekomen. Maar ik zou het sowieso zonder Kobe hebben moeten doen, want zodra hij met zijn handjes in de sneeuw ging, was de pret voorbij. Eerst met handschoentjes, maar daarbij was hij behoorlijk geambeteerd van het feit dat zijn handschoenen vol sneeuw plakten. Dus daarna zonder handschoenen, en dan kon hij aan de lijve ondervinden dat sneeuw KOUD is, pijnlijk koud zelfs.

Dus volgde een huilbui, en is hij naar binnen gevlucht. Weg met de sneeuwpret. Een mooi gemaakte sneeuwman zou de stemming misschien nog hebben kunnen doen omslaan, maar dat zat er dus ook niet echt in.

Sneeuw? Mooi om naar te kijken en om in te stappen. Maar voorlopig niets meer.

Trefwoorden: ,

Laat een reactie achter