Soms is mama toch echt niet rap genoeg hoor! Vanavond kwamen we thuis van tante Rita (mijn onthaalmama) en mama kreeg plots telefoon. Jamaar! Ik stond hier met mijn muts en mijn vest aan in de living en ik wou spelen. Dan maar zelf hé. Geduld staat absoluuuuuut niet in mijn woordenboek. Ik heb het nog eens opgezocht in mijn babywoordenboek en er staat wel ‘bal’ en ‘huis’ en ‘trein’, maar geen ‘geduld’.
Dus ik heb mijn muts afgedaan (dat kan ik al goed), ik heb de rits van mijn vest opengedaan in 1 vloeiende beweging en dan mijn vest uitgedaan over mijn armen (voor alles is er een eerste keer).
En dat alles zonder achterover te vallen.
Ik wou dat ik met papa’s fototoestel kon werken, want mama’s gezicht was geweldig om te zien…
