Herhalen, herhalen, herhalen. Dat is de belangrijkste manier om iets aangeleerd te krijgen.
Ik ben momenteel druk bezig met het leren van allerlei woordjes. En dus kan ik die voor het slapengaan maar beter goed herhalen.
Papa heeft deze week een heleboel nieuw plastieken fruit en groenten gekocht voor in mijn keukentje. Ik ben dol op die fruitjes en groentjes! En ik heb oma en mama dus de hele avond uitgehoord: ik toonde een vrucht, en zij moesten me zeggen wat het was. Keer op keer.
Toen mama me wat later na mijn flesje melk in mijn bedje stopte, hoorde ze na enige tijd plots gebabbel in de babyfoon. Geen gehuil, maar gebabbel. En dat drie kwartier aan een stuk.
Mama vond het bijzonder komisch om te horen, en ze is na een tijdje gaan kijken wat ik aan het doen was. Ik lag plat op mijn rug in mijn bedje, met mijn bed-olifant op mijn buik (een fijne gesprekspartner!), en ik was gewoon mijn woordjes continu aan het herhalen… “brocc! papikka! t’maat! worrt! aspesj! b’naan! appe! peej!”
Mama moet dat niet grappig vinden, dat is pure ernst. Herhalen is belangrijk. Ik ken mijn les nu tenminste.
En olifant ondertussen ook 
Eigenlijk klonk de paprika meer als ‘pakik’ en de appel al ‘pappe’. En die aspesj heb ik gemist
.
Dag Kobe,
waaw! Jij kent al veel echte woordjes! Flink hoor! Dat zal jouw ofiwant zeker fijn vinden…
Ik vertel als ik ga slapen altijd aan mijn Spook wat ik die dag gedaan heb. Gelukkig begrijpt hij ook babygebrabbel.
Leuk he, zo praten in bed! Maar als je al échte woorden kent en de babyfoon staat aan, moet je wel oppassen met geheimpjes vertellen, want mama en papa luisteren stiekem mee
Tot binnenkort,
Simon