D-Day: 4 december.

Ik sta er voor het eerst een ganse dag alleen voor met 2 deugnietjes. Ik moet eerlijk bekennen dat ik een tikkeltje zenuwachtig was voor de situaties die ik misschien ging meemaken.

Wel, het was een succes! Okee, mits de nodige hilarische toestanden en héél veel spring-en vliegwerk, maar ik heb zelfs geen énkele keer Kobe serieus onder zijn voeten moeten geven.

Hoogtepunten (of dieptepunten) van de dag:

De eerste ramp van de dag heb ik kunnen voorkomen, toen ik me ’s morgens probeerde aan te kleden: Kobe wou gaan lopen met papa’s fototoestel… dat leek me eerlijk gezegd niet zo’n goed idee… Lovenswaardig dat hij in papa’s voetsporen wil treden, maar ik heb hem toch gezegd dat ik zelf de foto’s zou maken en dat hij gewoon moest zeggen wat ik moest trekken. Resultaat: ik denk dat ik een 75tal foto’s van Kobe heb getrokken. En na elke foto wou hij het resultaat bewonderen. Papa zal weer werk hebben :-).

De eerst voormiddagvoeding van Lore: Kobe heeft voor een ‘sfeervolle’ omgeving gezorgd: radio volle bak op sinterklaasliedjes, zijn muziekboekje open op het luidste volume, zijn speelboot met geluid in actie gezet, zijn garage met toeters en bellen opgezet… Hoef ik te vermelden dat ik blij ben dat ik niet doof geworden ben? Lore heeft er zich alle geluk weinig van aangetrokken. Daarna zijn mijn benen platgeknuffeld, probeerde Kobe boekjes op mijn schoot (met Lore erop!) te dumpen om voor te lezen, enz enz… Boeiend…

Het hoogtepunt van de dag: etenstijd. Zoals verwacht was Lore klaarwakker en vroeg ze aandacht. Kobe vindt eten koken heel belangrijk en wou dat ik goed doordeed terwijl hij toekeek, liefst van op mijn arm. Ahum. Resultaat: Kobe in zijn stoel gedumpt, Lore in het park, eten op het vuur gezet en dan CROSSEN! Tuutje insteken bij Lore, terugcrossen om in de potten te roeren, Kobe onder zijn voeten geven omdat hij zijn beker water expres in de grond had gegoten, tuutje insteken bij Lore, net op tijd voorkomen dat het vlees aanbakt, Kobe met de nodige berisping zijn lepel en vork teruggeven die op spectaculaire wijze door de keuken gekeild werden, enfin, u ziet het plaatje vast voor u. Hoeft het gezegd dat ik géén tijd heb gehad om zelf te eten?

Het namiddagslaapje van Kobe leek me een prima moment om te bekomen, ware het niet dat Lore beslist heeft om dan haar keel op te zetten. En ze kan brullen, geloof me. Bon, baby met krampjes proberen troosten. Eindelijk getroost en gevoed gekregen tegen te tijd dat Kobe terug uit zijn bed kwam.

De rest van de dag ben ik ‘doorgekomen’.

Ik denk dat ik nog wat routine nodig heb :-). En misschien een paar extra handen en ogen…

Met extra dank aan de papa die me deze nacht heeft laten slapen, ondanks slapeloze Lore!!!!

3 reacties op “Vuurdoop”

  1. Nicole schreef:

    Wow wat een mama en wow wat een papa.

    Ik ben nog nooit afgelost geweest ’s nachts.
    En de juffrouw is er nog steeds elke 2-3 uur.

  2. maaike schreef:

    of goede oordopjes? 🙂
    djeezes, zie ik die nieuwe routine nu ff niet zitten als ik dat lees…
    maar ik zal in maart toch moeten 😉

  3. sief schreef:

    Eveline,

    Zo twee kinderen blijft een leuke ontdekking hoor! Gisteren ons 2 mannen in bad gestoken, de jongste (met ingezeepte haartjes) besliste na 5 minuten tot volgend experiment: wat doen mama en broer als ik kaka doe in bad? Euh…2 handen kunnen soms echt te weinig zijn…

Laat een reactie achter