Kobe is dol op koken. Hij kijkt al van jongsafaan graag mee in de kookpotten, en waar we kunnen, laten we hem helpen: koekjes bakken, deeg kneden, geschilde aardappelen in de pot doen, …

Vorige week heb ik een gehaktbroodje gemaakt, en daar mocht Kobe ook bij helpen. Kobe kreeg de grote mengkom voor zich, waar het gehakt in ging, en mocht helpen het brood verkruimelen, de eitjes breken, de kruiden en de ajuintjes erbij doen, en de boel mengen. En achteraf ging alles in een ovenschotel, en mocht er nog een laagje chapelure op. En dat ging allemaal heel leuk en goed eigenlijk.

Toen alles klaar was, nam ik de ovenschotel op, en draaide ik mij om om de ovenschotel in de oven te steken, zodat we een half uur later een heerlijk “vleesje” konden eten. Dus ik had mijn ogen hoogstens 15 seconden niet op mijn zoon gericht. Toen ik plots Eveline – die binnenkwam – hoorde roepen: “Pas op!!!”

Papa had een cruciale fout gemaakt: ik had de doos chapelure onbewaakt voor Kobes gretige handjes laten staan. Een kans die mijn zoon niet heeft laten liggen.

Chapelure is leuk!

Jawel, onze tafel lag vol chapelure, en de doos was leeg. 🙂

Chapelure is leuk!

En weet je wat? We hebben er eens goéd mee gelachen, en dan alles netjes opgekuist.

Trefwoorden: , , , ,

Laat een reactie achter