Vanochtend, toen Kobe wakker werd, was het éérste wat hij zei: “En nu naar school!”

Alhoewel hij niet 100% wist wat de school nu eigenlijk precies inhield, weet hij al weken dat de school een groot gebouw is met heel veel kindjes en met speelgoed en speeltuigen, en dus is het al een hele tijd zijn grote droom om naar “school” te gaan. En vandaag was het dus zo ver, onze Kobe wist niet waar hij het had van opwinding.

En de verwachtingen zijn ingelost. Om 8.15 u. stonden we op de speelplaats, wij met ons viertjes: Kobe, papa, mama en Lore. Tussen allemaal joelende kindjes. Onze Kobe was zichtbaar aan het stralen, maar was toch ook een beetje onzeker, en koos na wat rondlopen toch maar de plak-een-beetje-aan-mama-positie.

Kobe plakt nog een beetje aan mama

En toen ging de bel, en vormden alle kindjes braaf rijtjes. Met enige hulp vonden we al snel de rij van juf Fien, waar onze Kobe moest zijn. Juf Fien, die zich heel sympathiek over de drie nieuwkomertjes ontfermde, zonder daarbij haar elf andere pagadders uit het oog te verliezen.

Samen gingen ze het schoolgebouw binnen langs een klasje van de oudere kindjes, waar onze Kobe al direct wilde beginnen kleuren. Neen Kobe, nog even wachten. Even onzekerheid bij Kobe.

Kobe in het klasje

En toen verdween onze kleuter uit het zicht. En gingen wij huiswaarts, om tegen 12 uur opnieuw aan de schoolpoort te staan.

De Kobe die we er aantroffen, was een rondspringende, huppelende, enthousiaste, dolblije kleuter. Hij had zich overduidelijk geweldig geamuseerd, had direct met alle kindjes gespeeld, had flink meegedaan met de activiteiten, en had flink opgegeten wat er in zijn boekentasje stak. Eén plasongelukje had hij gehad, maar dan niet omdat hij te laat was, maar omdat hij de toiletpotjes niet gewoon was en per ongeluk op zijn broek geplast had 🙂

Even met juf Fien gesproken, en ook zij was heel tevreden over onze Kobe. Of zoals ze het in het heen-en-weer-schriftje schreef:

“Hoi,

Wat was het een leuke dag!

Kobe heeft gespeeld met de auto’s, in de boeken gelezen, gekleurd met vetkrijtjes en hij heeft geen enkel traantje gelaten!
Wat een flinke vriend.

Tot morgen
De jufkes”

Trots-trots. Glunder-glunder.

Wij geweldig blij natuurlijk. En onze Kobe doodmoe maar dolgelukkig. Morgenochtend staat hij zeker en vast op met “en nu naar school!”

Laat een reactie achter