Elk tweede kind is wennen en aanpassen voor het eerste kind. Dat staat in alle boekskes, dat gaat elke ouder met ervaring je zeggen, en dat is ook niet zo moeilijk te begrijpen: onze Kobe bijvoorbeeld heeft twee jaar het rijk voor hem alleen gehad, de volle, exclusieve aandacht van zijn beide ouders, en plots moet hij dat alles delen met een klein, hulpeloos wezentje dat schreeuwt, slaapt en drinkt. Een mens zou voor minder zijn kluts kwijt zijn.
Nu, we hebben als ouders àbsoluut geen klachten over onze Kobe. Hij is heel braaf, hij is dol op zijn zusje, en hij is héél lief tegen haar. Als ze weent, loopt hij naar haar toe en zegt hij “Looje nie wene papa komt!” en als hij gaat slapen geeft hij ons een kusje, en vervolgens moét hij Lore een kusje geven, met de woorden “jij ook meidje!”. Grappig 
Neen, het valt al bij al goed mee met onze Kobe. Als hij zich al eens afreageert, is het op ons. Niet op onze Lore.
Maar kijk, er is één iets wat in de boekskes beschreven staat, waar onze Kobe serieus last van heeft: regressie. Hij is op een aantal vlakken een paar maanden terug gegaan in de tijd. Hij huilt weer rapper als iets niet lukt, en hij gedraagd zich weer meer als de puberpeuter van een paar maanden terug.
Soms levert dat grappige foto’s op…
1. Kobe wilde plots weer op het schootje voor zijn melk. Gelukkig heeft dat niet lang geduurd…
2. Kobe wilde plots weer in het park. Niet onlogisch, want het was een nieuw speelterrein (terug van weggeweest, eigenlijk, maar weet hij veel)
3. Die Maxi-Cosi, dàt ziet er comfortabel uit! Kobe Cosi!
(op de laatste foto doet hij alsof, hoor)
En zo zitten we soms met twee baby’tjes in huis
Zolang hij zijn zusje ‘s nachts niet nadoet…
Bwa, min of meer. Hij slaapt slechter.
Maar kom, er zijn gradaties
Och Isla doet ook graag nog een baby na en hier is er nog geen in huis
Dat eerste is hier nog zeeeeeeeeeeeerrrrrrrrrrrrrrrrrr herkenbaar