Ons Kobe heeft helemaal het succes van het woordje ‘asjeblie-ie-ie-ie-ieft’ ontdekt.
Kobe – met brede glimlach en grote bambi-ogen – kwam afgelopen week lang na bedtijd terug uit zijn bed naar beneden, de living in.
Hij stormt op me af, kruipt op mijn schoot, slaat zijn armen om mijn nek en zegt:
‘mama, ik vind je de liefste van de hééééééle wereld, ik hou zoveel van je’
*eventjes een seconde stilte*
‘mag ik asje-blie-ie-ie-ie-ieft nog een beetje tv kijken?’
Okee, ik ben gesmolten, hoe zou je zelf zijn?
Sinds hij dus ontdekt heeft dat ‘vleien’ soms effect heeft, durft hij dat trukje al eens vaker uit de kast halen. Zijn slimme zusje had dat dus ook gezien. Maar aangezien ze nog niet alles even goed kan uitleggen, durft ze al eens haar broer inschakelen om iets van ons gedaan te krijgen.
Vanavond kwam Kobe naar de papa gelopen, na influistering van de zus:
‘papa, mag Loreke asjeblie-ie-ie-ie-ieft nu al haar tuutje hebben? Van mij mag ze dat hoor, lieve papa’…
Twee handen op 1 buik, die twee…
