Het gaat hier weer snel vooruit! Kobe kwam vrijdagavond dolenthousiast zingend thuis van school: “Waar is dat feestje? hier is dat feestje!” Zover zijn we dus ook al 
En ondertussen doet hij niets liever dan kleine zus vanalles te leren, zelfs zonder dat wij het weten…
Deze morgen liet ons kleine meisje ons duidelijk merken dat ze niet meer zo’n klein meisje is. Ik wil haar jasje helpen aandoen om naar de muziekbeleving te vertrekken als ze met de gebruikelijke woorden ‘nee, ik doen’ afkomt. Als ze zoiets zegt, reageer ik altijd met ‘okee’ en laat ik haar een paar minuutjes prullen om tot slot ‘samen doen?’ te horen te krijgen.
Niets was minder waar deze morgen. Mevrouwtje legt gewoon haar jas omgekeerd voor zich neer, steekt haar armpjes in de mouwen en zwaait het perfect aan over haar hoofd. Zoals Kobe het ook elke dag doet. Mijn mond viel open, ik had haar dat helemaal niet geleerd! En op het moment dat ik zeg: ‘bravo Loreke, van wie heb je dat geleerd?’ roept Kobe ‘van mij, ik heb haar dat geleerd’ terwijl Lore knikt.
Slik, ze wordt toch ook snel groot. Zelf de jas kunnen aan doen is een van de puntjes op de schoolrijpheidslijst zeker? Nu nog zindelijk worden! Daar zijn we nu mee begonnen, benieuwd hoe lang het gaat duren voor we de pampertjes vaarwel mogen zeggen!
Mijn zussen hebben me zo leren lezen op mijn 4de zonder dat mijn ouders dat doorhadden. Tot ik plots dingen begon voor te lezen met kerst. Vielen die even uit hun stoel!