Helaas. We hebben hier een serieuze déjà-vu te huize Titeca. Naar 2 jaar geleden. Toen heeft onze Lore 10 dagen in het ziekenhuis gelegen omdat ze maar bleef overgeven, en dreigde gedehydrateerd te raken.
Deze keer gaat het niet om een baby’tje van 4 maand, maar om onze Kobe van 4 jaar, die sinds gisteren in het ziekenhuis ligt. Hopelijk geen 10 dagen.
Het verhaal:
Zondag is onze Kobe buikkramp beginnen krijgen. Maar goed, zoiets gebeurt wel vaker, dus geen probleem. Maandag naar school gegaan, met wat buikpijn, maar goed, zoiets gebeurt wel vaker.
Maandagnamiddag krijgen we telefoon van de school. Of we onze Kobe niet wat vroeger kunnen komen halen, want hij heeft overgegeven, en hij ligt uitgeteld plat.
Dat was het begin van 2 dagen aan een stuk met de regelmaat van de klok overgeven, en tussendoor zo slap en futloos zijn dat hij niet eens meer op zijn benen kon staan. Het grootste deel van de dag sliep hij, of lag hij gewoon wat voor zich uit te staren. Onze Kobe had sinds zondag niets deftigs meer binnengekregen van eten of drinken, en medicatie zoals Motilium scheen niets uit te halen.
Dus was het voor ons en voor de huisarts woensdagavond welletjes: Kobe moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Waar de onderzoeken aantoonden dat hij “extreem uitgedroogd” was. Om een idee te geven: als de dokter zijn buik onderzocht, bleef zijn handafdruk staan in de buik.
Diagnose: een extreem agressief buikgriepvirus, dat zo lelijk huis gehouden heeft dat het Kobe in een vicieus cirkeltje gebracht heeft.
Kobe heeft de hele nacht van woensdag op donderdag baxters met voeding en met zout gekregen, maar zag er donderdag nog niet veel beter uit. Dus ook donderdag de hele dag baxteren.
Donderdagochtend wilde hij nog niet eten – na de middag heeft hij een paar hapjes yoghurt geprobeerd, en die onmiddellijk weer overgegeven. Het zag er dus niet goed uit.
Maar kijk – we zijn héél voorzichtig, maar sinds vanavond is er een lichte ommekeer. Toen ik er vanavond bij was, had hij zin om een spelletje te spelen samen met mij, en heb ik een paar lachjes gezien. Plots had hij zin in yoghurt, en heeft hij 3/4de van een potje gegeten, en – al kostte het hem wat moeite – hij heeft het binnengehouden. En urinestaal na urinestaal werden de sporen van ketonen steeds minder, wat ook erop wijst dat het de goede kant opgaat.
Nu is het afwachten wat de nacht en de dag brengen. Vannacht en morgen is Eveline weer bij Kobe, morgennacht is het aan mij.
Hopelijk gaat hij nu verder de goede kant op, en kunnen we met een beetje geluk dit weekend naar huis.
Het zou het leven in ieder geval een stuk eenvoudiger maken. Ook al moet hij nog een hele tijd thuisblijven, als hij maar uit dat ziekenhuis is. Want dat is toch zo’n geregel. En onze Lore is er haar kluts wat van kwijt, het schaapje. En ze mag niet eens op bezoek bij haar broertje.
Maar ze houden zich er allebei zó superflink onder. De schatten.
Trefwoorden: kobe, ziek, ziekenhuis
veel goeie moed iedereen ! *duimpje omhoog*
Dag Karel, oud koorlid van ons.
Kijk ik een paar weken niet op je website en dan gebeurt er dit.
Hopelijk is het ergste voorbij, maar het blijft toch schrikken !
En een ventje dat zo ziek is, lijkt dadelijk heel zielig.
En wat een gedoe en geloop: heel je leven staat overhoop.
Maar het gaat gelukkig weer wat beter. Dan is zijn zusje ook happy.
Heel veel groetjes, we leven zeker mee.
Maike