Prachtig weer deze namiddag, Lore sliep nog, Karel was even bezig, dus bedacht ik me: ik ga Kobe al eens zonder zijwieltjes laten proberen fietsen. En hoera hoera, hij wou het nog doen ook! Meestal is hij niet zo enthousiast om dingen te proberen. Maar veel kindjes in zijn klas kunnen al fietsen zonder zijwieltjes en dat is toch een beetje een motivatie.

Okee, sportschoenen aan, helm op zijn hoofd, sjaal rond zijn buik om hem wat vast (en recht) te houden en we waren vertrokken…

Nu ja, ‘vertrokken’. Kobe ging direct in starthouding zitten: beide voeten op de pedalen en zittende op zijn zadel. Resultaat: bijna omvallen natuurlijk! Je moet trappen om in evenwicht te kunnen blijven. Eerst dus even de beginselen van evenwicht uitleggen: als je fietst, goed doortrappen, als je stopt, minstens 1 voet op de grond zetten want anders val je dus om.

Het fietsen zelf: hobbel naar links, hobbel naar rechts, een ‘kijk mama, een merel’ hier en een ‘hier liggen veel stenen hé mama’ daar… Kobe, jongen, hou je ogen eens voor je en let vooral op waar je rijdt! Uiteindelijk heb ik hem eens (zacht uiteraard) tegen de muur moeten laten rijden om hem te doen inzien dat hij niet aan het kijken was. Hij bleef namelijk bij hoog en laag beweren dat hij aan het opletten was. Bon, verkeerde zet: hij vond het ronduit hilarisch.

Recht vooruit gaan lukte van geen kanten, hij bleef zijn stuur maar draaien, omdat dat ‘interessanter’ was. En ik maar zeggen dat je toch eerst recht vooruit moet kunnen rijden voor je aan bochten begint.

En de nodige pogingen later heb ik nog steeds zijn stuur geen seconde kunnen loslaten, hij valt continu om. Maar hij vond het wel leuk!

Ik denk dat we vooral nog véééééééééééél gaan moeten oefenen, maar ik ben toch trots dat hij er met een dergelijk enthousiasme aan begonnen is!

1 reactie op “Kobe leren fietsen zonder zijsteun: poging 1”

  1. Kristof schreef:

    jullie zullen ape-trots op hem zijn als het lukt 🙂

Laat een reactie achter