P: Kobeke, ‘t is tijd om te vertrekken. Schoenentijd! Doe je basketjes maar aan.

K: Maar… Ik mag zelf kiezen welke schoentjes ik aan doe!

P: Ja maar Kobe, doe nu maar gewoon je basketjes aan.

K: Maar papa, ik wil zélf kiezen welke schoentjes ik aan doe!

P: Allez vooruit dan, kies dan zelf. Maar snel eh jongen.

K: Euhm euhm, ik ga mijn… basketjes aandoen!

Er zijn van die momenten dat het intense geluk van het ouderschap je kan overvallen.

Zoals wanneer je zoontje van vier thuiskomt van vijf dagen ziekenhuis, en hij je dochter van twee in de armen vliegt en beiden beginnen te springen, te dansen, te knuffelen en te roepen hoeveel ze van elkaar houden en hoe ze elkaar gemist hebben. Om vervolgens de living te bestormen en samen de nieuwe boekjes van de bib te verkennen en samen te spelen met het speelgoed waar ze al honderd keer mee gespeeld hebben. Ja, zelfs samen even ruzie maken is op dat moment zo mooi omdat je het gemist hebt.

Onze Kobe is terug thuis, ons gezinnetje is terug compleet. En we zijn er allemaal precies wreed content voor.

Waar Kobes toestand de laatste dagen redelijk status quo bleef, was zijn toestand vandaag dag en nacht verschil met de afgelopen dagen. Hij heeft heel goed geslapen in de nacht van zaterdag op zondag, en hij is opgestaan als de vrolijke, gekke Kobe die we al een week niet meer gezien hadden. Er was bij momenten geen kot mee te houden, hij wilde de hele kinderafdeling op stelten zetten

Deze voormiddag is zijn infuus afgekoppeld, en moest hij tonen dat hij zelfstandig kon voldoende eten en drinken. De dokter wilde hem vanochtend nog niet direct ontslaan, maar als zijn middageten én zijn avondeten goed ging, mocht hij naar huis.

En zo hebben wij vanavond om 18h ons boeltje gepakt, en hebben we het ziekenhuis achter ons gelaten.

Een uurtje later zat onze Kobe in zijn eigen, warme bedje. Om een half uur later terug beneden te staan met de woorden: “ik heb honger”

Het is zo fijn om terug een vrolijke jongen met een gezonde eetlust in huis te hebben. Het is zo fijn om broer en zus weer te zien ravotten.

Onderstaande foto is weliswaar van vlak voor Kobes ziekte, maar het geeft een idee van de sfeer

Trouwens, het moet gezegd: een dikke pluim voor onze Lore ook. Niet alleen onze Kobe is superflink geweest tijdens de hele ziekenhuisepisode, maar voor onze Lore was dit ook allemaal niet gemakkelijk (broertje niet zien, papa en mama nauwelijks zien), en ze heeft dat supergoed en heel flexibel gedragen allemaal. Tof!

Bedankt aan alle lieve familie en vrienden voor de hulp, de steun en de berichtjes!

Niet veel nieuws van het Kobefront vandaag. Eigenlijk is alles zo een beetje zoals gisteren.

Kobeke heeft er een flinke, redelijk vrolijke dag op zitten, maar hij blijft zijn baxter nodig hebben, en hij is duidelijk nog niet in orde. Vanmiddag heeft hij opnieuw zijn middageten overgegeven, en deze namiddag heeft hij 3 uur geslapen en ondertussen koorts gedaan.

Maar kom, er zijn ook zonnestraaltjes: zijn urine is volledig proper, hij heeft vandaag voor het eerst in dagen weer wat stoelgang gedaan, en het debiet van zijn baxter is verlaagd van 70 ml per uur naar 40 ml per uur.

Dag voor dag.

We gaan er van uit dat hij hier zeker nog tot maandag is, maar we durven momenteel van niet veel uit te gaan.

Een superkort berichtje, want Kobeke slaapt al en ligt hier naast mij.

Ik ben vannacht van wacht in de ziekenkamer dus.

Kobes toestand is beter, maar met mondjesmaat. Het ene moment gaat het beter, het andere moment gaat hij weer een stapje achteruit.

Hij heeft vanmiddag een warme maaltijd proberen te eten, en dat lag er na een paar happen weer uit. Dju toch, weer overgegeven.

Maar yoghurtjes, dat lukt prima. En hij krijgt wel stilaan zijn speelsheid terug.

De vooruitzichten? We kijken momenteel liefst niet te ver vooruit, maar de kans is klein dat hij morgen naar huis kan. Zondag heel misschien, maar zover zijn we nog niet.

Bedankt voor alle steun en alle berichtjes!

Wie Kobe in het ziekenhuis “in actie” wil zien: er is een filmpje.

Eigenlijk zegt het filmpje niets, en tegelijkertijd zegt het zo veel. Kobe ligt in een bed heel ziek te wezen en ligt onverstaanbaar “boing boing boing” te vezelen, terwijl zijn ogen wegdraaien.

De clue is: hij ziet er veel zieker uit dan hij op dat moment eigenlijk was. En dat vind ik heel goed nieuws. Want dat wil zeggen dat het showbeest in hem stilaan weer aan het bovenkomen is. Fijn zo.

Helaas. We hebben hier een serieuze déjà-vu te huize Titeca. Naar 2 jaar geleden. Toen heeft onze Lore 10 dagen in het ziekenhuis gelegen omdat ze maar bleef overgeven, en dreigde gedehydrateerd te raken.

Deze keer gaat het niet om een baby’tje van 4 maand, maar om onze Kobe van 4 jaar, die sinds gisteren in het ziekenhuis ligt. Hopelijk geen 10 dagen.

Het verhaal:

Zondag is onze Kobe buikkramp beginnen krijgen. Maar goed, zoiets gebeurt wel vaker, dus geen probleem. Maandag naar school gegaan, met wat buikpijn, maar goed, zoiets gebeurt wel vaker.

Maandagnamiddag krijgen we telefoon van de school. Of we onze Kobe niet wat vroeger kunnen komen halen, want hij heeft overgegeven, en hij ligt uitgeteld plat.

Dat was het begin van 2 dagen aan een stuk met de regelmaat van de klok overgeven, en tussendoor zo slap en futloos zijn dat hij niet  eens meer op zijn benen kon staan. Het grootste deel van de dag sliep hij, of lag hij gewoon wat voor zich uit te staren. Onze Kobe had sinds zondag niets deftigs meer binnengekregen van eten of drinken, en medicatie zoals Motilium scheen niets uit te halen.

Dus was het voor ons en voor de huisarts woensdagavond welletjes: Kobe moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Waar de onderzoeken aantoonden dat hij “extreem uitgedroogd” was. Om een idee te geven: als de dokter zijn buik onderzocht, bleef zijn handafdruk staan in de buik.

Diagnose: een extreem agressief buikgriepvirus, dat zo lelijk huis gehouden heeft dat het Kobe in een vicieus cirkeltje gebracht heeft.

Kobe heeft de hele nacht van woensdag op donderdag baxters met voeding en met zout gekregen, maar zag er donderdag nog niet veel beter uit. Dus ook donderdag de hele dag baxteren.

Donderdagochtend wilde hij nog niet eten – na de middag heeft hij een paar hapjes yoghurt geprobeerd, en die onmiddellijk weer overgegeven. Het zag er dus niet goed uit.

Maar kijk – we zijn héél voorzichtig, maar sinds vanavond is er een lichte ommekeer. Toen ik er vanavond bij was, had hij zin om een spelletje te spelen samen met mij, en heb ik een paar lachjes gezien. Plots had hij zin in yoghurt, en heeft hij 3/4de van een potje gegeten, en – al kostte het hem wat moeite – hij heeft het binnengehouden. En urinestaal na urinestaal werden de sporen van ketonen steeds minder, wat ook erop wijst dat het de goede kant opgaat.

Nu is het afwachten wat de nacht en de dag brengen. Vannacht en morgen is Eveline weer bij Kobe, morgennacht is het aan mij.

Hopelijk gaat hij nu verder de goede kant op, en kunnen we met een beetje geluk dit weekend naar huis.

Het zou het leven in ieder geval een stuk eenvoudiger maken. Ook al moet hij nog een hele tijd thuisblijven, als hij maar uit dat ziekenhuis is. Want dat is toch zo’n geregel. En onze Lore is er haar kluts wat van kwijt, het schaapje. En ze mag niet eens op bezoek bij haar broertje.

Maar ze houden zich er allebei zó superflink onder. De schatten.

Onze beste wensen voor alle lezers van dit blogje!

En voila, na broer met zijn nieuwe haarsnit mocht ook zusje niet achterblijven.

Haartjes geknipt, en nu weer sparen voor meer!

Vandaag wordt onze kleinste meid 2 jaar jong! “Jaja, ‘t gaat toch rap allemaal,” horen we nu te zeggen. Maar ‘t is wel zo.

Op een rijtje hoe ze er twee jaar geleden, een jaar geleden en een paar dagen geleden uitzag:

De gezangen voor het feestvarken laten we aan de jarige zelf, want ze doet dat zo goed:

Op 2 jaar tijd hebben we al heel wat meegemaakt met onze kleine lieve meid. Ons Loreke zoals we ze hebben leren kennen is een flink, lief juffrouwtje dat dol is op zingen, dat staat te trappelen om over een klein jaartje naar school te gaan, en dat dól is op baby’tjes. Je zou haar in de crèche soms bezig moeten zien…

Nog enkele sfeerfotootjes van het verjaardagsfeestje van afgelopen zaterdag:

Kobe zijn haar werd een beetje té lang naar onze goesting…

Dus zijn we vanochtend naar een kinderkapper geweest, wat Kobe heel fijn vond.

Het is even wennen, maar nu hebben we een vent met een écht fris jongenskopje!

Ter vergelijking, twee uur voordien: