En? Wat is er hier de afgelopen weken zoal gebeurd?

Het belangrijkste zal zijn dat onze Kobe buisjes in zijn oren heeft gekregen, en we plots een veel beter luisterend ventje in huis hebben.

Het was al een tijdje dat Kobe niet altijd reageerde als we hem iets vroegen, maar wij weten dat aan het feit dat het een dromer is, die dikwijls met zijn hoofd in de wolken zit. Tot Kobes juf ons erop wees dat er misschien wel meer aan de hand was, dat hij misschien écht wel niet goed hoorde.

En we zijn de juf dankbaar want ja: onze Kobe zat met een seriéuze gehoorvermindering. Dus heeft hij vorige week buisjes ingeplant gekregen (in de trommelvliezen) en zijn zijn neuspoliepen verwijderd. Een kleine operatie waar hij niet echt last van gehad heeft. En ja: het verschil is opmerkelijk! We zijn zo blij – voor onszelf, omdat Kobe beter luistert, maar vooral voor Kobe, voor wie het leven nu weer een stuk aangenamer moet zijn!

Ons Lore? Daar is weinig specifieks over te melden, maar zij gaat momenteel weer met reuzesprongen vooruit in taalontwikkeling. Momenteel is ze vooral aan het oefenen op het zingen van sinterklaasliedjes. En ze doet dat goed!

En voor de rest hebben we hier ook veel leuke dingen achter de rug. Een gezinsweekendje in Celles (bij Kluisbergen) bijvoorbeeld. Met 4 bevriende gezinnen. Waar onze kindjes zich met vele vriendjes konden uitleven in de bossen. Want wat is er nu fijner dan een bos in de herfst?

Vandaag weer iets gedaan dat bij kan op mijne CV: cupcakes maken met de kindjes.

Het was Kobe zijn idee. Maar ‘t is heel goed gelukt.

Cupcakejes zijn tegenwoordig hip. Iedereen is ermee bezig, en in de Aveve is er dus een hele rayon aan gewijd.

Ik had vandaag een dagje alleen met de 2 kindjes (Eveline was eropuit), en ik passeerde vanochtend met de kids in de Aveve, toen Kobe mij plots poeslief vroeg of we dat eens konden maken, wijzend op een foto van een cupcake met een bijtje erop.

Als Kobe iets poeslief vraagt, en het gaat over lekkere en leuke dingen, dan is het moeilijk om neen te zeggen. Dus even later zaten wij in de keuken samen cupcakes te maken…

En ik moet zeggen: mijn eerste keer cupcakes is geslaagd te noemen!

Meer nog: ‘t ging snel, ‘t was heel leuk om te doen met de kindjes, en ze waren heel lekker!

Op onderstaande foto zie je ook enkele modelletjes die de kindjes zelf gemaakt hebben:

Yup yup. Dat smaakt naar meer, gelijk ze zeggen.

Er is er een jarig, hoera!

Exact vier jaar geleden ben ik papa geworden. Van een flinke zoon, Kobe. En groot dat dat manneke al geworden is. En plezant dat dat is, papa zijn.

Afgelopen weekend hebben we het verjaardagsfeestje gehouden, met de peters en de meters. En we hadden op voorhand aan Kobe gevraagd wat voor taart hij moest hebben. Waarop hij vastberaden antwoordde “een kikkertaart”.

Dan is het heel fijn om een bakker te weten zijn die superheerlijke taart maakt, en het bovendien ziet zitten om aan de gekste vormverzoeken te voldoen. Deze prachtige taart was het resultaat:

De kikkertaart was absoluut geslaagd, en dat vond onze Kobe ook.

En voor de rest is het gewoon een heel leuk feestje geworden met de familie, en met vele nieuwe speelgoedjes, natuurlijk!

De volledige fotoset staat zoals steeds op Flickr.

Haha, vanavond nog een schitterende aanvulling gehad op het lijstje dat we net gepubliceerd hebben.

Ik was Kobe vanavond aan het helpen met het aandoen van zijn pyjama, en op het moment dat ik zijn broek en zijn onderbroek afdeed, zei hij:

“Oh! Nu ben ik in mijn blootje. Ik ben BLOOTKAPJE!!!”

Creatieveling…

Weet je waar onze Kobe momenteel maar niét genoeg van krijgt? Waar hij iédere keer opnieuw om blijft schaterlachen?

“Het filmpje van de gekke schildpad hee papa!”

Dit dus:

Iédere keer weer prijs. Dubbel van ‘t lachen

En het is weer Pasen geweest, dat wil zeggen: paaseitjes zoeken.

Twee keer zelfs. Want we zijn dit weekend langsgeweest bij mammie en pappie (mijn ouders) én bij opa en oma (Evelines ouders). Twee dagen op rij eitjeszoektocht dus – en geweldig dat onze kindjes het vonden. Vooral onze Kobe dan uiteraard, onze Lore laat het allemaal nog wat aan haar voorbijgaan.

Enkele sfeerbeelden staan in een fotoset – een kleine selectie hieronder.

Vorige week zijn we met ons gezinnetje, samen met opa en oma, naar Center Parcs in Erperheide (Peer) gegaan. Vier daagjes goed weer, wandelen, zwemmen, speelpleintjes, indoor-speelpret, relaxen en plezier maken.

Veel woorden moeten we er niet aan vuil maken, want beelden zeggen meer dan woorden. Het bijpassende woord is “geslaagd”, de bijpassende beelden vindt u in een Flickr-fotoset, en enkele sfeerbeelden hieronder.

Weer een hele tijd geleden dat u nog iets van ons gehoord hebt! Maar wees gerust, er volgen zeer binnenkort foto’s van onze vakantie in Center Parcs, vorige week.

In tussentijd houden we u graag al effe zoet met een aantal fijne uitspraken van onze 3,5 jarige kleuter, ook al hier en daar van onze 1,5 jarige peuter (jaja, het babbelen begint!)

Een bloemlezing uit: “Het beste van Kobe – volume 37″

- Mama, vandaag ben ik… TWEE KIKKERS!
- Hoezo, Kobeke?
- Wel, vorige keer was ik een kikker. Vandaag ben ik twee kikkers! En morgen ben ik……. DRIE KIKKERS!

(Papa zit de reclamblaadjes te bekijken, en doet plots een hele grote folder van de Bart Smit open, en zit erachter verstopt)
- Oooooooooh papa! Wat een mooie krant heb jij!!!

- Mama, papa. Ik wil graag naar Engeland!
- Mama? Wanneer gaan we naar Engeland?
- Volgend weekend gaan we naar Engeland ee mama?
- Gaan alle vriendjes mee naar Engeland?
(als hij naar een kaart kijkt: ) – Is dat Engeland?
(en te zeggen dat we niet eens reisplannen hebben om naar Engeland te gaan)

Toen we vorige week op reis gingen naar Center Parcs, mocht Kobe vooraan zitten in de auto. Om niet wagenziek te worden. En dat is hem zo goed bevallen, dat hij nu heel boos is dat zijn stoel weer achteraan staat. Iédere ochtend klaagt hij:

- Mama, mijn stoel staat hier verkeerd!
- Mama, staat mijn stoel nu nog niet terug?
- Mama, wanneer maken we nog eens een lange rit? Dan mag ik vooraan zitten ee!
- Mama, is het een lange rit naar school?

De aanhouder wint? Ik denk het niet, in dit geval…

Maar ook onze Lore begint hier en daar woordjes uit te kramen. Ze begrijpt ons al een hele tijd vrij goed, maar nu begint ze ook zelf dingen te zeggen. “Veesje!” als ze een vleesje wil eten. En “Mekje!” als ze melkje wil drinken. Maar het leukste is de naam die ze voor ons Kobeke verzonnen heeft: Kobe is “Poepa”. Geen idee waar ze het haalt, maar ze is er wel consequent in. Vanochtend bv., toen zij al op was, en Kobe nog sliep: “Waa poepa?” (= waar is Kobe). Schattig!

En a ja, toen ze een wafeltje aan het eten was, zei ze zeer overtuigd “Is lekke!”. Fijn zo.

Nog foto’s die recent toegevoegd zijn: die van Kobe die zijn carnavalspak uitprobeert.

We hebben een clownpakje voor onze Kobe gekocht, en toen hij dat enkele weken geleden mocht passen, zat hij stante pede in zijn rol als clown. En daar heeft onze kleine man totààl geen miserie mee.

(van wie zou hij dat hebben?)

In november heeft mijn vorige computer het begeven, en sindsdien is het hier héél windstil geweest, zeker op foto-gebied. Het is dus al even geleden dat jullie onze kindjes nog eens “gezien” hebben.

Maar nu mijn nieuwe computer volledig up-and-running is, en we stilaan weer wat vrije tijd beginnen te krijgen, ben ik mijn achterstand aan het goedmaken. Er is net een hele lading nieuwe foto’s gearriveerd in de fotoset van onze kindjes op Flickr, en er komen er de volgende dagen nog aan! Hoera!

In dit blogartikeltje en volgende alvast een kleine bloemlezing van de fotootjes!

We beginnen bij een bijna-familieportretje. Onderstaande foto is al een tijdje geleden getrokken, maar is wel een mooi portretje van een papa met zijn twee kindjes:

En dan een fotoverslagje van vandaag. Ik ben vandaag met Kobeke naar Technopolis geweest, met een Bongo-bon die op moest. En of onze kleuter zich geamuseerd heeft? En of!

Veel foto’s heb ik er niet van, maar één foto van bouwvakker Kobe wil ik jullie (en vooral opa) niet onthouden:

En terwijl de 2 mannen op zwier waren, waren mama en Lore alleen thuis, en daar was het ook plezant:

Tenslotte nog wat sfeerbeeldjes van de afgelopen weken en maanden, zonder specifiek verhaal erachter:

En zo zijn jullie (en wij) eindelijk weer een beetje mee!