In november heeft mijn vorige computer het begeven, en sindsdien is het hier héél windstil geweest, zeker op foto-gebied. Het is dus al even geleden dat jullie onze kindjes nog eens “gezien” hebben.

Maar nu mijn nieuwe computer volledig up-and-running is, en we stilaan weer wat vrije tijd beginnen te krijgen, ben ik mijn achterstand aan het goedmaken. Er is net een hele lading nieuwe foto’s gearriveerd in de fotoset van onze kindjes op Flickr, en er komen er de volgende dagen nog aan! Hoera!

In dit blogartikeltje en volgende alvast een kleine bloemlezing van de fotootjes!

We beginnen bij een bijna-familieportretje. Onderstaande foto is al een tijdje geleden getrokken, maar is wel een mooi portretje van een papa met zijn twee kindjes:

En dan een fotoverslagje van vandaag. Ik ben vandaag met Kobeke naar Technopolis geweest, met een Bongo-bon die op moest. En of onze kleuter zich geamuseerd heeft? En of!

Veel foto’s heb ik er niet van, maar één foto van bouwvakker Kobe wil ik jullie (en vooral opa) niet onthouden:

En terwijl de 2 mannen op zwier waren, waren mama en Lore alleen thuis, en daar was het ook plezant:

Tenslotte nog wat sfeerbeeldjes van de afgelopen weken en maanden, zonder specifiek verhaal erachter:

En zo zijn jullie (en wij) eindelijk weer een beetje mee!

Het einde van de winter is in zicht, maar deze week heeft de griep ons gezin toch nog eens goed te pakken.

Afgelopen weekend en maandag en dinsdag: ons Lore ziek. Buikgriep. Continu overgeven, niets binnenhouden. Met geboden alertheid, maar ‘t is mooi op tijd gekeerd – tegen woensdag was ze weer op en top.

Gisteren dan kind nummer 1. Snel van mijn werk mogen vertrekken richting school om zieke zoon op te halen. Koorts. Griep. En ik was zijn held, omdat ik hem kwam halen.

Hij vandaag dus thuis.

En wij ondertussen maar ons werk zien geregeld te krijgen. En dan vraagt een mens zich af: kunnen die kinderen nu niet tegelijkertijd ziek zijn?

Waar die kinderen hun fantasie soms blijven vandaan halen.

Vandaag in de auto. Kobe komt totaal uit het niets met een heel verhaal voor de proppen.

Papa? Mama? De zon is kapot!

Hoezo de zon is kapot?

Ja, de zon is kapot. De zon is op de grond gevallen en er is een stukje af. Nu gaan we de zon moeten repareren. Maar Kobeke kan dat niet. De zon is véél te zwaar. Maar jullie kunnen dat wel hé?
Gaan jullie de zon repareren? Dan is de zon weer blij.
We moeten de zon repareren. Met een zaag. En een schroevendraaier. En… en… en… euhm…. een moersleutel!!!
Ja dat moeten we doen. En Kobe zal helpen dragen. Want onze auto is niet lang genoeg.

Owkee… we weten weer wat gedaan. De zon repareren dus. ‘k Zal alvast ovenwanten aandoen…

Nu de wensen per post ongeveer allemaal ter bestemming zijn, kunnen we onze wensen ook elektronisch de wereld in sturen. We wensen iedereen een spetterend 2011!

Hoera! Kobe heeft er een grote, winterse vriend bij!

En onze tuin heeft er een bewaker bij…

Hiep hiep hoera, er is er eentje jarig, en dat is Lore!

Een jaar geleden werd ons meisje geboren, en kreeg grote broer Kobe er zo een zusje bij. Het is een bewogen jaar geweest, maar vooral een geweldige ervaring om nog een kindje te zien opgroeien in ons gezinnetje, en om onze twee kindjes samen bezig te zien.

Op een jaar tijd is ons meisje uitgegroeid tot een flinke meid die doelgericht door het leven gaat, die heel goed weet wat ze wil, die zo heel veel bereikt (stappen op 10 maanden!), en die vooral onze liefste schattemie is! En die vooral op een jaar tijd al ongelofelijk groot geworden is, kijk maar naar de foto’s! Vergelijk gerust ook met Kobe, 2 jaar geleden.

Kobe en Lore, dat zijn beste vriendjes. En hopelijk zal dat er de komende jaren alleen maar verder op verbeteren.

We hebben ondertussen Lores eerste verjaardagsfeestje achter de rug. Zodra mijn computer hersteld is, komen daar misschien nog wat fotootjes van online, maar dat zal nog even duren.

Hip hip hoera, lieve kleine meid van ons!

Onze Kobe kwam een paar weken geleden plots af met het idee “mama, papa, ik wil een halloweenfeesje geven!”

Wij aangenaam verrast, en eigenlijk hadden we er zelf ook zin in. Dus Kobe zijn eerste vriendjesfeestje kwam er aan, in de herfstvakantie. En Kobe mocht zeggen wie er mocht komen, al hadden wij er de laatste zeg over.

Want een bende van 10 kleuters in huis voor een eerste keer, dat zagen we nu niet zitten. Dus in overleg met Kobe hebben we zijn lijstje van 10 gereduceerd tot 6 kindjes die een uitnodiging kregen, waarvan er uiteindelijk 3 vrijdag zijn langsgekomen. Eén kindje was nog met vakantie, één kindje was aan het bekomen van een ziekenhuisbezoek, en één kindje ligt voor meerdere weken (!) in het ziekenhuis met een gebroken been… Ai!

En zo hebben we vrijdag een feestje gehouden met Nora, Wouter, Xander en Kobe. En dat het superplezant en -geslaagd was!

Het volledige fotoverslag vind je op flickr.

Kobe was gastheer, en aangezien hij dolenthousiast is over Halloween, moest en zou hij verkleed zijn als spook, en zijn gasten het liefst ook. De gastheer was in uniform, de gastjes konden door hun ouders echter niet overtuigd worden om verkleedkleren aan te trekken

Het stoorde Kobe niet – hij heeft de hele namiddag zijn spokenpak aangehouden.

Wat stond er op het programma? Spelen, knutselen, muziek luisteren, en… pannekoeken!

En Eveline? Die heeft de kinderjuf in zichzelf ontdekt…

Het was superleuk! Bedankt, Wouter, Nora en Xander. Tot de volgende keer, met méér kindjes!

We hebben vandaag Evelines verjaardag en de herfstvakantie gevierd met een dagje Plopsaland. Een heerlijke ervaring alweer voor onze Kobe, die er nog altijd van onder de indruk is.

Het fototoestel was niet mee, maar dat wil niet zeggen dat er geen bewijsmateriaal is. Kijk maar:

Op de foto zie je Kobe en ikzelf op “De Draak”, een van de roetsjbanen. En zoals je ziet, is onze Kobe er redelijk dol op. Hoe wilder, hoe liever voor ons manneke.

Het leuke is dat daar tegenwoordig cameraatjes in zitten in die bakskes, en dat dat automagisch met het wereldwijde web verbonden is, en je dus thuis het filmpje van je rit kan herbekijken. Kijk hier naar Kobe met mij in een bakje, en hier voor Eveline en Kobe. Wonderlijk www – leuk.

En let niet op mijn oerkreet. Er zat volk in de boomstammetjes onder ons.

Het is al weer een hele tijd geleden dat u kiekjes kon bewonderen van onze kroost. Tijd voor een grondige update – hier zijn wat prentjes van onze 11 maand oude dochter en onze 3-jarige zoon…

Beeldjes zeggen écht wel meer dan woorden eh…

Voila, het media-materiaal waar u allen op zat te wachten:

Bewegende beelden van onze bewegende dochter.