Misschien hebben jullie het al gemerkt, maar in ons online foto-album zijn er de laatste tijd weer heel wat foto’s bijgekomen. Papa had in de kerstvakantie wel wat tijd om foto’s te trekken, en nu hij weer elke dag op de trein zit, heeft hij deze week tijd gehad om zich met het verwerken van de foto’s bezig te houden. Dat was nodig, want er waren enkele foto’s van deze zomer die nog niet verwerkt waren! Maar nu is papa weer helemaal bij!

Bij al die foto’s horen natuurlijk verhalen. Verhalen die door tijdsgebrek in de afgelopen weken/maanden nog niet verteld zijn. Maar weet je wat? We gaan het goedmaken! De foto’s die er recent bijgekomen zijn, zijn goed voor zeven verhaaltjes! Voor elke dag van de week eentje dus, te beginnen met morgen.

Stem dus af op deze website de komende week, voor volgende spannende verhalen:

• Kobe en de kroon (zaterdag)
• Kobe en de chapelure (zondag)
• Kobe en de smartphone (maandag)
• Kobe en de regressie (dinsdag)
• Kobe en de kikker (woensdag)
• Kobe en het konijn (donderdag)
• Kobe en de lamp (vrijdag)

Mijn favoriete hobby momenteel: zo lang mogelijk opblijven! Ik ben dan misschien compleet uitgeteld ’s avonds, dit is niet belangrijk. Ik blijf op, neh.

Daarvoor heb ik de volgende trukjes bedacht:

• Ik wil nog extra melk drinken, of nog een stukje boterham eten. Ik heb zogezegd nog honger. Na 1 slokje of hapje heb ik dan wel genoeg, maar toch…
• Ik wil uitgebreid op mijn potje gaan zitten. Liefst met een dik boek. En dan moet mama nog liedjes zingen om mij aan te moedigen. Maar meer dan ‘zitten’ op mijn potje, doe ik nog niet.
• Ik wil zelf tandpasta op mijn tandenborstel doen en zelf mijn tanden poetsen en mijn kikker moet ook zijn tanden poetsen en mijn t-shirtje ook en papa ook enz enz enz
• Ik moet nog opruimen! De puzzelstukjes moeten nog teruggelegd worden – op de juiste plaats natuurlijk – en de blokken moeten nog opeengestapeld worden en de boeken moeten terug op de tafel.
• Ik wil nog ‘één boekje lezen’, met een zéér grote nadruk op het woord ‘één’.
• Ik ga zelf de trap op in slow motion. En beslis halverwege dat ik nog iets vergeten ben.
• Ik kruip onder mijn bed, zodat papa of mama mij niet kunnen pakken.
• Ik verkondig dat ik kaka gedaan heb, zelfs al is dit helemaal niet het geval. En dit MOET gecontroleerd worden.

Als iemand nog leuke excuses weet, laat maar komen! Dankjewel

Helaas. Geen 22ste november voor Appeltje. Het zag er heel even naar uit van wel, maar voorlopig zit mama nog steeds thuis, en zit Appeltje goed in mama’s buik.

Later meer nieuws, zoals dat heet

Vandaag is het de uitgerekende geboortedatum van mijn broertje of zusje. Maar ons Appeltje voelt zich nog wonderwel in mama’s buikje. Dus blijft Appeltje warmpjes zitten.

Mama en papa hebben van het begin van de zwangerschap gezegd dat het voor 22 november ging zijn, want ikzelf was indertijd ook uitgerekend voor de 21ste (september), en mama’s water is gebroken 1 uur na middernacht, de 22ste. Dus zeiden ze al lachend altijd dat de geschiedenis zich ging herhalen. Wie weet…

In ieder geval hadden mama en papa 10 dagen geleden nooit durven denken dat ze het nog tot deze datum gingen rekken. Mama heeft op 11 november in het verloskwartier gezeten, en de vroedvrouwen waren ervan overtuigd dat het moment daar was. Maar toen stopte alles.

Ondertussen zijn er al de nodige pronostiekjes binnen op de wedstrijd, en de meesten hun datum is ondertussen gepasseerd. Slechts enkelen durfden verder dan 21 november te kijken. Spannend, dus. Wie nog niet deelgenomen heeft, kan dat alsnog doen.

Wij wachten hier dus vrolijk verder af, en wie weet horen we elkaar morgen weer, met meer nieuws!

Zo! “Op de valreep” zoals dat heet, is de nieuwe website van broertje of zusje af! Maar ik kan het resultaat nog niet tonen, want daarvoor staat er iets teveel info op die pas na de geboorte mag geweten zijn

Met andere woorden! Het is tijd voor Appeltje! Alles is er klaar voor!

Vergeet niet om tijdig deel te nemen aan de wedstrijd – voor je het weet is het misschien te laat.

Enkele dagen geleden zijn papa en mama in volle haast naar de kliniek vertrokken omdat het zo ver was. Vals alarm, zo bleek later, maar veraf kan het nu toch niet meer zijn!

Goh, het laatste berichtje op deze blog dateert van mijn verjaardag. Da’s al héél lang geleden. En dat terwijl het bijna mijn broertjes of zusjes verjaardag is!

Nog een kleine twee weken (maximum), en ik ben grote broer! ‘t Is wel héél dichtbij nu.

Papa en mama doen wat ze kunnen. Het gaat echt niet zo goed met mama’s zwangerschap, maar mijn mama is een sterke, flinke meid, en de laatste loodjes zullen nu ook nog wel lukken.

Ondertussen hou ik de boel wat luchtig, door een wedstrijdje te organiseren. Je mag beginnen gokken over mijn broertje of zusje! Wie wil mag volgende vragen beantwoorden over Appeltje:

• geboortedatum (de uitgerekende datum is 21 november)
• geslacht (manneke of meiske )
• gewicht
• lengte
• kleur ogen
• naam

Papa heeft een ingenieus systeem om voor elk van die categorieën punten toe te kennen. Wie de meeste punten heeft, wint een prijs! Een doos pampers of zo

Alle inzendingen zijn welkom vanaf nu tot aan de bekendmaking van de geboorte, op appeltje@titeca.net.

Als er tussenin nog tijd is, hou ik jullie op de hoogte met een tussenstand.

Doen!

Hiep hiep hoera voor mezelf, ik ben 2 jaar!

2 jaar, da’s al een grote jongen! En binnenkort een grote broer! Goh, ik ben trots op mezelf

Mijn feestje, dat was vorige week – dat wisten jullie al. Hier zijn de fotootjes!

Toen ik opstond, hingen er overal balonnen, en kreeg ik een kroontje dat mama voor mij gemaakt had. Met Hopla op!

En toen was papa daar met zijn fototoestel!

Even later zat ik gezellig dikke vrienden te wezen met papa en mama.

Toen kwamen opa en oma, en was het tijd voor de eerste cadeautjes!

Waaaah, een kassa! Leuk!

’s Middags mijn lievelingskostje: spaghetti!

En na het eten en mijn slaapje waren nonkel Bruno, tante Saskia en mijn neefjes en nichtje er, en hebben we samen lekkere taart gegeten. Nu ja, zij. Ikke nie geproefd. Ikke koek!

Alle foto’s staan samen in een setje…

Ik word 2 jaar, nog een paar nachtjes slapen. Aangezien de grote dag valt op een dag dat ik bij tante Rita ben, hebben mama en papa beslist om mijn verjaardag gisteren te vieren.

Wow, wat een groooooooot feest! Overal ballonnen, slingers, vlaggetjes, een kroon voor op mijn hoofd, veel bezoek en cadeautjes!!! Van ’s morgens vroeg was ik al door het dolle heen: rondcrossen, lachen, zingen, nog meer rondcrossen, gek doen, dansen en nog meer lachen.

Mijn kroon vond ik al geweldig. Vorig jaar wou ik absoluut geen kroon en nu mocht hij niet van mijn hoofd. Hopla stond er namelijk op, die had mama getekend.

Na de middag was ik wat sufjes van alle aandacht en al het volk in huis. Ik moet toegeven dat ik nog steeds niet doorheb, waarom ik in de richting van een taart moest blazen. Ik lust geen taart en die taart zag er nu niet zo warm uit eigenlijk. En wat een kaars is, dat weet ik niet. Maar ik ben een brave jongen en ik heb geblazen. En daar kreeg ik applaus voor. Vreemd hé? Een goeie koek later en ik ben weer beginnen spelen.

Je leest het: ik mocht koekjes eten! Véél koekjes! En sandwich! En spaghetti! En appelsap drinken! U raad het al: mijn lievelingskostjes.

Ik heb als een roos geslapen deze nacht en toen ik opstond, stonden mijn cadeautjes nog op mij te wachten. Het was dus geen mooie droom geweest. Ik wou dan ook absoluut niet naar tante Rita vanmorgen, maar spelen spelen spelen…

Dankjewel oma, opa, tante Saskia, nonkel Bruno, Charlotte, Pieter en Joeri, het was een geweldige dag! Fotootjes volgen van zodra papa tijd heeft om ze te posten.

Okee, ik ken al héél veel woorden en behoorlijk veel werkwoorden, dus tijd voor zinnetjes. Tot nu toe hield ik het bij twee- en drie-woordzinnen, maar dit weekend heb ik er eentje van 4 gemaakt! Met werkwoord, onderwerp en heel de hutsekluts. Hoera voor mezelf!

Papa was er niet bij toen ik het zei, want zoals ik zei: ‘papa is nie thuis’, maar hij was toch apetrots op mij en stiekem wel blij dat ik hem mis als hij er niet is…

Tuurlijk mis ik dan mijn papa! Wie moet er anders tikkertje met mij spelen en mij hoog in de lucht zwieren en mij leren springen en mij zooooo hoog optillen dat ik aan het plafond kan?

Ik heb hem wel de volgende dag duidelijk gemaakt dat hij stout was geweest door niet thuis te zijn bij mij, door hem NIET uit zijn bed te roepen en hem pas NA 10u ’s morgens uit zijn slaap te gaan halen. Mama mocht het alleen doen, nèh.

Om een of andere gekke reden, vond hij het precies niet zo erg om tot na 10u in zijn bed te moeten blijven liggen…