Ik heb een nieuwe fase in mijn jonge leven bereikt!

Ik heb iets nieuws ontdekt! Een hele nieuwe wereld is voor mij opengegaan!

Ik heb iets ontdekt dat elk kind vroeg of laat ontdekt.

Stampen in een plas water op straat is LEEEEUUUUUK!!!! Stamp stamp spetter spat spat!! Ik krijg er niet genoeg van!

Papa! Mama! Dringend tijd om laarsjes te kopen!!

Ik ben dól op kornfik (= corn flakes) in de morgen, maar dan wel voor de entertainment-waarde. Ik eet immers niet zo graag ontbijt. Geef me maar een goeie volle fles melk en daar laat ik het bij. Geen boterhammen, geen yoghurt, geen fruitje, nietske niet.

Maar mama eet graag kornflakes ‘s morgens en ik vind dat dat er verdacht veel als een grote tas koekjes uitziet, piepkleine koekjes. Dus ik wil er sinds een tijdje ook een paar op mijn bord. Ik krijg dan een klein plastic potje en daarin zitten dan een stuk of tien kornfikjes. Zonder melk! Want ik gebruik ze om te leren tellen en om op een rijtje te leggen en om stieken tussen papa zijn boterham te stoppen en om er lekker op te knagen want dat is heel krokant.

Mama en papa proberen mij iedere ochtend een stukje boterham te geven, maar vinden de kornfikjes voorlopig prima, want dan blijf ik tijdens het ontbijt flink op mijn stoel zitten en leer ik mettertijd misschien wel deftig ontbijten. Zolang ik mijn kornfikjes maar krijg, ben ik content!

Ik moet spijtig genoeg wel mijn potje met kornfikjes laten staan als ik van tafel ga.  Deze morgen heb ik een nieuwe truk uitgeprobeerd. Mama zei me weer dat ik mijn potje op tafel moest laten staan. Ik heb er met mijn handje alle kornfikjes uitgehaald en heb zo geprobeerd ervandoor te gaan. Ik luisterde toch??? Het potje is blijven staan.

Dju toch, het heeft niet gepakt…

Ik ben een flinke jongen van 21 maanden, en ik kan ondertussen al flink babbelen. De hele dag door zeg ik allerlei woordjes.

Maar toch ben ik al weken iets aan het verzwijgen. Ik weet al heel lang een geheimpje, maar ik heb het nog aan niemand verteld! Ik kan dus niet alleen babbelen, maar ook zwijgen.

Maar nu is het gedaan met zwijgen! Heel de wereld mag ons geheimpje weten! Mama heeft een dikke buik! In mama’s buik zit er een kindje! Ik krijg er een speelkameraadje bij! Een bjoejtje! Of een zusje! Joepie!

Eind november ben ik niet meer alleen, maar komt Appeltje ons gezelschap houden. Appeltje is de codenaam die mama en papa aan broertje of zusje gegeven hebben. Net zoals ik indertijd Biebel was.

Ik heb het eigenlijk wel nog niet helemaal door wat er gaat gebeuren, maar ik zie wel dat mama een dikke buik begint te krijgen, en als ik er op wijs, zeggen mama en papa dat er daar een kindje in zit. Leuk he!

Er zal hier heel veel gaan veranderen in huis. Ik ga mijn speelgoed moeten delen met Appeltje. En mijn website. Deze website zal in de komende weken serieus verbouwd worden, maar daar zal papa ten gepaste tijde alles over vertellen.

Eigenlijk is er al het een en het ander veranderd in huis. Want mama is al een paar weken thuis. Omdat ze heel veel pijn heeft in haar buik en omdat de dokter zegt dat ze veel moet rusten en platliggen en absoluut geen zware inspanningen mag doen. En dus mag mama mij ook niet meer optillen. Dat vond ik niet leuk, maar ondertussen ben ik het al gewoon, en heb ik leuke spelletjes gevonden die ik wel nog met mama kan doen.

Er is dus heel veel gebeurd de laatste weken en maanden, en er zal nog heel veel gebeuren. Maar we hebben nog heel veel tijd om daar over te vertellen. Papa, mama, Appeltje en ik.

En weet je wat het leukste van al is? Ik word grote broer!!! Waaaaaaaah, ik voel me zooooooo groot!

Ik heb een fijne CD van kabouter Plop en samen met mama en papa dans ik graag op die leuke muziek. Ik spoel dan door naar mijn favoriete liedjes (lalala, de kabouterpolonaise, de ganzenpas,…) en dan dansen maar! Mama en papa doen dan lekker gek. Ze hebben me net iets nieuws geleerd, iets wat ze ‘polonaise’ noemen, en het lijkt op treintje spelen.

Gewèldig! Papa vooraan, dan mama en dan volg ik en zo dansen we de kamer rond! Ik kan wel niet aan mama’s schouders, maar dan neem ik gewoon haar poep vast!
En dan mama voorop, dan ik en dan papa. Hihi, papa moet zich dan lekker bukken.

We zijn nu nog op zoek naar een vierde man om een foto te trekken .

Dit weekend hebben mama en papa een feestje gegeven om hun huis op te warmen. Ik snap dat niet goed, daar hebben we toch sjoofaazjes voor? En dat is in de zomer toch niet nodig?

In ieder geval, er zijn heel veel leuke mensen langsgeweest, en vooral heel veel vriendjes en vriendinnetjes! Zoals mijn grote vriendin Nette, die met mij mocht meerijden in mijn cabrio.

Samen wafeltjes eten in een Mini: het is het toppunt van babyromantiek.

En weet je wat? Ik heb er zelfs een kusje voor gekregen…

*bloos*

De aandachtige kijker ziet trouwens een dikke, grote knots van een buil op mijn voorhoofd. Dat is van vrijdagavond over het stuur van mijn fietsje tegen een betonnen bloembak te vliegen. Wild rijgedrag, weet je wel. Maar daar gaan we het niet over hebben.

Momenteel is het buiten akkie-beike-weer. Vies, nat weer. En dan moet ik binnen blijven.

Gelukkig heb ik al veel kansen gehad om ook buiten te spelen, de afgelopen weken.

Vorige week zondag bijvoorbeeld. Toen vierde mijn neefje Pieter zijn eerste communie. Een grote zandbak in de tuin, en heel veel zon: ik waande me een echte toerist aan het strand!

Boeh!

Ik ben gisteren mee gaan stemmen met papa. En ik had me laten influisteren dat ik dan een bolletje mocht kleuren met een kleurpotlood. Ik was er al helemaal klaar voor! Ik ging een giraf tekenen op het blad! Of een olifant!

En toen kwamen we in het kotje, en bleek het een computer te zijn! Geen potlood! Boeh!

En we konden met die computer niet eens naar de website van Kaatje surfen!

Boeh! Stemmen is niet leuk!

En ondertussen staat het fotomateriaal van het bezoekje van vorige vrijdag online bij Goya.

Ziehier het innige koekjesmoment waarvan sprake:

En papa had blijkbaar toch enkele foto’s genomen. Waaronder dit bezwarend exemplaar:

Als een mooi meisje haar rokje even optilt bij het verlaten van de glijbaan, dan kan je niet anders dan verstomd bovenaan te blijven staan…

Ik heb koekjes gekregen! Van Ella!

Gisteren zijn Carolien en Dries en Goya, Lies en Ella op bezoek geweest bij papa en mama. Ella was in het begin een beetje verlegen, maar ze mocht direct met mijn keukentje spelen, en op mijn glijbaantje zitten. Dat vond ze wel leuk.

Na een tijdje kreeg ze van haar mama en haar papa een doosje met koekjes, en daar had ik ook wel zin in. Ik heb mijn liefste blik bovengehaald, ben naast haar gaan staan en heb mijn mond wijd open gedaan, en ze heeft er een koekje in gestoken! Joepie!

Het was een heel fijn bezoekje, en toen ik slapen ging heb ik van Ella een slaapwelkusje gekregen. En zoet dat ik gedroomd heb…

Papa was te druk bezig met gastheer spelen om foto’s te trekken, maar Goya en Carolien hebben er heel veel getrokken, dus die verschijnen binnenkort ongetwijfeld nog wel…

Mama en papa zitten maar met één vraag meer:

Zou Ella geslapen hebben op de terugweg naar huis?

Ik ben de laatste tijd weer heel sterk bezig met de uitbreiding van mijn vocabolalalarilu… euhm, mijn woordenschat.

Ik zeg flink na wat mama en papa mijn voorzeggen, maar ik heb vooral twee heel interessante nieuwe woordjes ontdekt: Nee! (met uitroepteken) en Ja.

‘Nee’ was er eerst. Al de nodige weken eigenlijk. Tot grote ergernis van mama en papa. Alles was nee!

“Kobe, gaan we eten?” Nee!
“Kobe, gaan we slapen?” Nee!
“Kobe, wil je een koek?” Nee! (en dan toch een aannemen, hihi)
“Kobe, we gaan een verse pamper aandoen” Nee! Nee!

Mama en papa werden er groen en geel van op den duur! Altijd maar nee! nee! nee! Maar ik vond dat leuk…

Maar goed, tijd voor volwassenwording: ik heb er sinds een paar dagen ook de ‘ja’ bij genomen. En dat vinden papa en mama vééél leuker. Ik zeg nog altijd veel nee, maar ik zeg tussendoor ook regelmatig ja. Zelfs als ze vragen of ik wil gaan slapen. Als ik moe ben, tenminste.

Papa zegt dat ik nu veel positiever in het leven sta. Geen flauw idee wat hij daarmee bedoelt, maar het klinkt goed.

Ja!