Het beest dat ons dochter ambeteert, heeft een naam gekregen. Een ‘adenovirus’, zegt dokter Piet.

Toen we zondag naar de spoed trokken, hebben we een staaltje van haar stoelgang meegenomen, en na enig aandringen hebben ze dat naar het lab gestuurd. Dat blijkt nu nuttig geweest te zijn, want daarin hebben ze dus dat bewuste adenovirus gevonden, en dat verklaart ook de symptomen: loopneus, hoest, diarree, maagproblemen, …

Maar ze hadden het niet herkend bij haar. Want het is blijkbaar een enorm besmettelijk maar ook zwaar virus, waar een kind van drie maanden normaal gezien hoge koorts van doet. Ons Lore bleef tot nu toe haar vrolijke zelf, maar vandaag heeft ze een wat ongelukkige dag achter de rug, waar ze flirt met de 38 graden.

Nog niet direct beterschap dus. Ze drinkt al flesjes, maar ze geeft ze bijna systematisch over. En ze blijft een groot aantal kakbroeken op een dag hebben. Dus ze blijft nog de nodige dagen aan de baxter liggen, en ondertussen krijgt ze driemaal daags een aërosol, krijgt ze neusdruppels, en hier en daar nog wat medicijntjes.

En ondertussen waken wij. En doen we ons best om alles geregeld te krijgen, zodat we ons huishouden en ons werk ook nog wat gedaan krijgen tussendoor. En hopen dat onze Kobe het niet pakt. En hopen dat er binnenkort wat beterschap komt.

Gelukkig is er op zo’n moment de familie en de vrienden…

Kijk eens wie er hier vredig naast mij ligt te slapen?

Jammer genoeg is dit geen vredig tafereeltje van het thuisfront, maar wel een foto van Lore in een ziekenhuisbedje, met een baxter aan haar hand.

Geen zorgen, alles is onder controle ondertussen. Onze Lore is halfweg vorige week slecht beginnen drinken. Waar ze normaal meer dan een liter melk per dag binnen heeft, begon dat langzaamaan te minderen, met een orgelpunt op zondag: nul komma nul. Lore weigerde gisteren elke fles, en bij elke poging begon ze hysterischer te krijsen. Probleem was dat ze geen vocht binnenkreeg, en ondertussen wel vocht verloor, door overgeven en diarree.

De rampverhalen over gedehydrateerde baby’tjes kennende, zijn we dus naar de spoed getrokken om onze meid te laten onderzoeken, en het resultaat is dat ze nu dus een een baxter ligt, om voldoende vocht en suiker binnen te krijgen.

Onze meid is superflink. Ze ondergaat het allemaal heel rustig, en slaapt lekker veel in haar ziekenhuisbedje. De oorzaak? Vermoedelijk een of ander buikgriepvirusje…

Ondertussen is ze al weer aan het drinken geslagen. Ze heeft vandaag reeds drie flessen gedronken, waarvan ze de eerste twee helaas weer overgegeven heeft. Maar de derde heeft ze dus binnengehouden, hoera!

Als ze nu de rest van de dag flink drinkt, ziet het er naar uit dat ze morgen naar huis mag. In tussentijd houd ik de wacht, en doe ik mijn best om haar te entertainen. Vanavond shiftwissel, dan komt Eveline hier op het vreselijke ouderbed slapen. *gaaaap*

We houden jullie uiteraard op de hoogte…

Buh. Ik heb gisteren een traumagische ervaring opgedaan, of hoe zeggen ze dat?

Ze hebben me geprikt! En gekrast! En ik moest de hele tijd stil blijven liggen!

Wat is er aan de hand?

Ik heb ondertussen al een weekje of drie een lelijk hoestje, dat me ‘s nachts wel eens uit mijn slaap durft te halen. Mama en papa waren er al mee naar de huisdokter geweest, en een week laten naar de kinderarts.

Dokter Piet – de kinderarts – vroeg zich af of mijn hoestje niet met allergie te maken had, en wilde het zekere voor het onzekere nemen.

Dus ik was nog vrolijk en nietsvermoedend aan het spelen gisteren toen papa me plots in mijn Maxi-Cosi zette. Oh, we gingen op reis. De reis ging richting ziekenhuis. Dat was ook heel leuk, er was daar vanalles te zien, en in de afdeling waar we moesten zijn, waren er nog andere kindjes.

En toen kwamen plots die twee verpleegsters, die papa en mij meenamen naar een kamertje, waar papa mijn kleertjes uitdeed, en me op een groot, zacht bed legde. Die verpleegster nam plots mijn handje stevig vast, terwijl papa me tegen het bed drukte. En ze staken wel geen dikke naald in mijn handje zeker!! Vier buisjes bloed! Vier! Hebben ze van me afgetapt! Schandalig! Ik denk dat ik wel het recht had om te krijsen, en de knuffel die ik achteraf van papa kreeg, deed goed deugd.

Maar het was nog niet afgelopen! Plots moest ik op mijn buikje liggen, en moest ik stil blijven liggen! Dus ikke weer beginnen krijsen, een mens moet voor zijn rechten opkomen. De verpleegster heeft 16 druppeltjes op mijn rug gezet, en alsof dat nog niet genoeg was, heeft ze dan in elk druppeltje een krasje getrokken! Gewoon scratch op mijn rug! En ondertussen moest ik blijven stilliggen!!!

Een kwartier heb ik gekrijst. Een kwartier hebben de verpleegster en papa mij tegen het bed geduwd. En net wanneer ik het begon op te geven, was het afgelopen. Papa wist niet of ik hem nog ging willen aankijken, maar ik heb hem direct de dikste knuffel gegeven die hij in jaren gekregen heeft. En nu was het genoeg…

Terug in mijn Maxi-Cosi ben ik boenk in slaap gevallen, en zo heb ik nog een dik half uur geslapen. Om even te verwerken wat er gebeurd was.

Maar allee: eind goed al goed: de testjes waren negatief. Het is nog even wachten op de resultaten van het bloedonderzoek, maar de kans is klein dat ik allergisch ben aan iets.

Laat die koemelk maar komen!

Vandaag mocht ik nog eens op controle bij de mensen van Kind en Gezin. Het was daar superkalm wegens paasvakantie, dus we waren rap binnen en buiten.

En raad eens? Ik heb 10 op 10 gekregen van de dokter! Hij heeft gezegd dat ik een schoon gezond baaske ben Hihi…

Ik weeg nu een kleine 8 kilo, en ben net geen 70 centimeter groot. En daarmee volg ik heel netjes de gemiddelde curves.

En met mijn ontwikkeling ook alles in orde. Het enige minpuntje is dat ik het vertik om van mijn buik terug op mijn rug te rollen (hihi), terwijl ik wel op een seconde de omgekeerde beweging kan doen, maar ik heb dan weer veel complimenten gekregen op mijn fijne motoriek: ik kan al heel goed dingen vastgrijpen, mijn vingertjes zijn goed getraind.

Maar dat kan ook niet anders eh! Als ik hier al 112 blogberichtjes volgetypt heb! Een mens zou voor minder getrainde vingertjes krijgen!

Piep,  hier is jullie Kobe nog eens, met een stil berichtje.

Ik heb namelijk niet veel fut om te schrijven, wegens al een paar daagjes wat ziekjes.

Vorige donderdag heb ik nog eens prikjes gekregen van dokter Piet, vaccins. Dokter Piet had toen gezegd dat ik een beetje koorts kon doen, maar hij zegt dat altijd, en ik ben daar nog nooit ziek van geweest!

Vrijdag was ik zoals gewoonlijk na zo’n prikje de hele dag wat sufjes, maar tegen de avond begon ik zooo warm te hebben eh. En ik heb dan ook een vreselijke nacht gehad, en mama en papa ook. Tot 39,5 graden ben ik gegaan. En zaterdag heb ik de hele dag pijn gehad, noemden mama en papa mij een kacheltje, en heb ik twee keer de inhoud van mijn maag aan de vloer toevertrouwd. En lijkbleek dat ik toen zag. En mottig dat ik me voelde!

Zondag ging alles weer wat beter, maar dan begon mijn neus ambetant te doen. Papa en mama zeiden dat ik met een serieuze valling zit, ik noem het gewoon ambetant. Al dat hoesten en snotteren!

Maar dat maakt dat ik ook de nacht van zondag op maandag heel slecht geslapen heb, voor de derde nacht op rij al. En dat mama en papa als zombies rondlopen.

Gisterenavond zijn we nog eens naar de dokter gegaan, en ik heb nu siroop en neusdruppeltjes gekregen om beter te slapen en te eten. Gisteren was mama de hele dag bij me thuis, vandaag past papa op me, en morgen komt oma babysitten.

Al die aandacht is wel leuk, maar ik wil me vooral snel beter voelen! Awoe, virussen, awoe!

Piep, hier ben ik nog eens. Ik ben de laatste tijd volop bezig met het leren van allerlei nieuwe kunstjes. Ik was al een tijdje aan het babbelen, maar nu ben ik ook volop aan het spelen met toonhoogtes. Leuk dat dat is! Papa heeft een aantal van mijn geluidjes eens opgenomen, als hij een momentje vindt, dan kunnen jullie allemaal meeluisteren!

En ondertussen ben ik ook volop met mijn handjes bezig. Ik was al een tijdje aan het grijpen, maar nu grijp ik ook bewust met mijn beide handjes. Ik kan een speelgoedje zo veel beter vasthouden en naar mijn mond brengen!

Ook dokter Piet, de kinderarts, heeft deze week ondervonden dat ik goed kan grijpen. Ik lag nog maar half op de tafel neer of ik had zijn steetooskoop al vast! Hij lachte en zei dat ik hem mag opvolgen als hij met pensioen gaat! Spannend is dat! Ik word kinderarts! Dat lijkt me wel wat!

En nu ga ik nog wat wegduiken achter Teun, mijn keun.

Dixit dokter Piet, de kinderarts: “Het is een kereltje om jaloers op te zijn”. Jaja, ik ben een flinke vent! Wel leuk om dat te horen natuurlijk.

En weet je waarom ze dit hebben gezegd? Ze hebben zowel in mijn linker- als mijn rechterbil een prik gegeven, maar ik vertikte het om te huilen. Neh.

Ik ben geen klein kind meer hoor, ik ben al 2 maanden oud! Als ik krijs, dan is het voor iets belangrijks, zoals eten bijvoorbeeld, of aandacht. Toch niet voor stomme prikjes in mijn billen. Een ‘vaksèn’ of zoiets, noemden ze het.

Ik was er ‘s anderendaags wel verrassend vermoeid van eigenlijk. Slapen dat ik nu doe! Slapen! Maar voor de rest, die prikjes doen juist nietske. Gewoon twee kleine, harde bultjes op mijn billetjes.

Ik hoorde iets mompelen over ‘binnen 2 weken’, ze zijn toch niet van plan om nog eens een dergelijke stoot uit te halen???

Ik wil wel een extra grote papfles nu hoor, voor alle doorstane ellende, en een extra knuffel, daar zeg ik ook niet nee tegen.

Hip hip hoera voor mezelf, ik ben vandaag 1 maand oud!

En om dat te vieren, zijn we deze ochtend naar de kinderarts gegaan, voor mijn eerste grondige controle.

En dat het allemaal goed was. De vriendelijke meneer heeft in mijn boekje ‘Prima kerel’ geschreven. Mama had wel effe moeite om zijn doktersgeschrift te ontcijferen

Ik ben gezond, ik groei goed, en ik kom goed bij. 25 gram, da’s alles wat ik te kort had om de kaap van 5 kilo te halen. Had ik nu net voor ik op de weegschaal moest niet geplast (op het verzorginsgkussen) of had ik ‘s ochtends mijn flesje mooi leeggedronken, dan had ik het misschien gehaald. Maar nu bleven we steken op 4,975 kilo.

Het minder goede nieuws is wel dat de dokter mij op een dieet zet. 9 voedingen per dag, da’s te veel voor iemand van mijn kaliber. Dat moet teruggeschroefd worden naar 6, en dat wordt deze week effe lastig voor mama en papa. Maar eens mijn maagje dat nieuwe ritme gewoon is, zou ik rustiger moeten eten, minder krampjes moeten hebben, en beter moeten slapen. En da’s voor mama en papa uiteindelijk ook wel leuk. Dus effe doorbijten.

En nu ga ik eens wat verder slapen. Kwestie van te vergeten dat ik eigenlijk wat honger heb.

Vanochtend was het monitor-tijd voor mama. Het is gedaan met de normale doktersbezoekjes, vanaf nu moet mama af en toe eens aan de monitor gaan liggen tot het zover is…

Aan zo’n monitor bekijken ze een half uurtje lang mijn hartslag (doenke-doenke-doenke!), de hevigheid van mama’s weeën, mama’s bloeddruk, en mijn bewegingen.

Vooral dat laatste is leuk. Ik ben naar het schijnt nen actieven baby Er kwam een vroedvrouw binnen, ze keek naar de monitor en ze zei:

“Amai, da’s geen wonder dat gij pijn hebt aan uw buik, gene minuut zit dat kind stil! Koop maar een bed met hoge spijlen, of hij springt er zo uit!”

Gni.

Maar voor de rest: geen nieuws. Ik blijf voorlopig waar ik ben.

Ik plan een grootse entree, en voor de spectaculariteit van mijn verschijningsscenario is datumgeheimhouding absoluut onontbeerlijk. Neh.

Volgende monitor: maandagvoormiddag. Of vroeger

Dag iedereen!

We zijn net terug van de dokter, die mama nog eens aan een volledige controle onderworpen heeft. En alles loopt picobello, maar jaag jullie niet op, mijn komst is nog niet voor direct, alles nog steeds status quo.

Maar ondertussen blijk ik dus maar groeien en groeien eh. De dokter was gepast onder de indruk van mama’s buik: met het meetlint van boven naar beneden 39 centimeter! En 36 schijnt normaal te zijn.

De metingen op de echo’s zeggen dan weer dat ik flink op weg ben naar de 4 kilo. Dikkie dik!

Maar het blijft dus afwachten. Ik ben niet gepresseerd, en mama en papa hebben zich (nu al!) naar mijn grillen te schikken. Neh.

Hoe loopt het ondertussen op de poll? De 2 stemmen die denken dat ik veel te vroeg ga zijn, krijgen stilaan hun ongelijk. En niemand gelooft dat ik veel te laat zal zijn. Voor de rest zijn de meningen verdeeld, maar sinds vandaag zijn er nét iets meer mensen die denken dat ik een tikkeltje te laat zal zijn, dan dat ik te vroeg zal komen.

Afwachten, net als voor het geslacht. Daar hebben de jongens sinds een paar weken een voorsprong opgebouwd, maar die wordt nu stilletjesaan weer ingelopen door de meisjes. En zo blijft alles even spannend!

Voila, tot zover de schrijfselen van uw deugniet. Tot binnenkort!