Vandaag ben ik nog eens langsgeweest bij de dokter, voor de maandelijkse controle. En het kan misschien ondertussen afgezaagd klinken, maar: geen nieuws is goed nieuws!

De dokter is nog steeds héél tevreden met hoe ik groei, en hoe ik mij leg in mama’s buik, en ik ben een flinke baby die flink aan het groeien is.

Met mama is ook alles okee. Ze heeft nog wel wat last van bandenpijn, maar de kine helpt goed, en ze is aan de beterhand. Dus ook uit die hoek goed nieuws.

Voila, soms moet dat niet meer zijn eh

PS: Ik zal – als ik hem nog eens zie – nog eens aan papa’s oren trekken, dat hij eindelijk nog eens wat echo’s inscant… 

Joepie, ik mocht vandaag weer op de foto!

Vandaag hadden papa en mama een afspraak bij de gynaecoloog voor een speciale (structurele) echografie. Een gespecialiseerde dokter heeft mij van kop tot teen bekeken en gemeten. Volgens de computer weeg ik nu 571 gram! Da’s toch al flink de moeite voor een flinke foetus van mijn leeftijd!

Voor de rest ziet alles er schitterend uit, ik doe dat goed, naar het schijnt

Papa zal de fotootjes binnenkort wel ‘ns inscannen en op mijn site zetten.

Ik heb ondertussen ook flink geschopt, tijdens die fotosessie. Kwestie dat mama en papa dat ook eens zién, in plaats van het altijd te voelen. Ik heb stiekem een code ontwikkeld: één schopje als ik dorst heb, twee schopjes voor honger, drie als mama wat stiller moet zitten, en tien schopjes als ik zin heb om te spelen. Hihi.

Maar kom, alles okido en op schema dus, en da’s fijn. En niet alleen ik doe flink mijn best, maar ook mama gaat heel flink met haar probleempjes om. Ze heeft nog altijd veel (banden)pijn, maar ze weet dat alles ok is met mij, en ze houdt het rustig. Hopelijk betert de pijn nog, maar de situatie is in ieder geval stabiel, momenteel.

En nu is het bedtijd voor mama, dus ik ga stoppen met typen, want ik moet flink beginnen schoppen. Hihi, ikke deugniet…

Zoals vorige week beloofd, krijgen jullie nog wat echo’s te zien van mijn doktersbezoekje van vorige week.

De echo’s op 12 weken zijn natuurlijk het duidelijkst, omdat ik toen nog helemaal op de foto kon. Ondertussen ben ik echter al meer dan 10 centimeter groot, en is het beeld te klein.

Op de eerste echo zie je duidelijk mijn ruggegraat, op de tweede zie je mijn hoofdje, en hoe de dokter dat aan het meten is.

Allemaal niet bijster interessant natuurlijk, maar kijk, ‘t is toch een fotootje bij voor in het album!

Vandaag was het weer controletijd! Langs bij de dokter in Dendermonde, om nog ‘ns een paar dingetjes te controleren.

Alles goed! Hoera! Met mama was alles 100% in orde, en ook met mij is alles goed, voor zover de dokter dat kon zien. De dokter heeft opnieuw een echografie gedaan (de eerste via de buik), en ik ben ondertussen zo groot dat ik niet meer in beeld pas, hihi… De foto’s post ik volgende week wel ‘ns.

Volgens de echo ben ik een flinke jongen of meid (als je de poll mag geloven) hoor! De dokter heeft een paar dingetjes aan mij nagemeten, en ik zit nu al een week voor op mijn tijd.

Dat ik zo groot ben, mag mama ook al een tijdje ondervinden: tegenwoordig voelt ze me haast iedere dag. Het zijn nog steeds geen echte stampjes, maar ik manifesteer me wel degelijk!

Bijvoorbeeld vandaag ook, toen de dokter plots heel hard op mama’s buik duwde. Ik vond dat niét leuk, dus heb ik teruggeduwd.

Aja! Actie = reactie, dat zou een geleerde mens toch moeten weten! Zó duwen…

Vandaag mocht ik opnieuw op de foto!

Mama en papa zijn langsgegaan bij dokter Nagels voor een tweede controle. Alles gaat supergoed met mij!

Op de foto begin ik er al als een mensje uit te zien he? Mijn hoofdje is op dit moment even groot als mijn lichaam, maar dat weerhoudt me niet om al goed rond te zwemmen in mama’s buik. Ja, ik heb mijn best gedaan zoveel mogelijk te bewegen terwijl mama en papa keken.

Mama vond het heel raar dat ze dat niet voelde, maar daarvoor ben ik nog wat klein; amper 5 centimeter.

Maar kleine Biebeltjes worden snel groot! Wacht maar!

Joepie! Eerste bezoekje aan de gynaecoloog vandaag.

En wat zijn mama en papa blij! Ze hebben me gezien, hoe piepklein ik ook ben. En ze hebben mijn hartje zien kloppen!

Kijk, dat kleine witte stipje (3,8 mm klein!), dat ben ik. De bovenstaande foto staat natuurlijk stil, maar op het scherm deed ik mijn best om hevig te bewegen. Ik lééf en alles ziet er goed uit! Mama en papa dolgelukkig, natuurlijk.