Kwart voor zes. Ik stap in Dendermonde uit de trein, plooi mijn fiets open, en vertrek, richting onze garage. Ik stal mijn fiets, en ik haast me naar onthaalmoeder Rita. Kobe komt op mij afgelopen en springt mij in de armen: “Papa! Papa!”

Hand in hand gaan papa en zoon naar huis, terwijl Kobe vrolijk tatert en over zijn dag vertelt. We komen thuis, en Kobe houdt zijn vingertje bij zijn oortje en zegt “O! Looje!”

En inderdaad, uit de living komt het vertrouwde ik-heb-honger-en-ik-wil-een-flesje-gehuil van mijn dochter. Eveline is net haar pamper aan het verversen. We wisselen kinderen – zij begroet Kobe hartelijk, en ik neem mijn dochtertje stevig vast, om ze niet meer los te laten. Ze nestelt zich in mijn armen.

Eveline warmt samen met Kobe haar flesje op, en smakelijk drinkt ze het in één teug uit vanop mijn schoot. Ze lacht voldaan en begint wat te tateren. Ik loop er een kwartiertje mee rond, ze laat een paar boertjes, en ze is intens content om weer thuis te zijn. Ook onze Kobe loopt er opvallend vrolijk bij. Hij zal het met zoveel woorden niet zeggen, maar hij heeft zijn zusje gemist en is dolblij dat ze terug is.

Om haar thuiskomst te vieren ga ik samen met mijn zoon vlug even naar de frituur op de hoek, en we kopen een groot pak friet en een portie “kippefrietjes” (Chix Fingers). We snellen vlug huiswaarts, en we smullen en smikkelen, terwijl Lore in de babysit alles bekijkt, en vrolijk lacht.

Perfecter dan dit hoeft het niet. Wat ben ik dankbaar en gelukkig dat mijn dochter gezond en wel terug thuis is.

Daarnet kreeg ik een telefoontje van Eveline in het ziekenhuis, met totaal onverwacht nieuws: Lore mag vandaag naar huis!

Het is plots heel snel aan het gaan met onze kleine meid. Na haar duidelijke verbetering van gisteren, is ze zich vandaag helemaal aan het herpakken, drinkt ze flink, en is ze ook weer met haar “ontwikkeling” begonnen: ze drinkt, ze speelt flink, ze brabbelt, én… ze heeft zich voor het eerst omgerold, van haar buikje naar haar rugje.

De kinderarts was heel tevreden en zag voorlopig geen reden om haar nog in het ziekenhuis te houden, dus geheel tegen de verwachtingen in mag ons kleine meisje vandaag, na 10 dagen ziekenhuis, weer naar haar vertrouwde park, haar wieg, haar nieuwe bedje, en vooral: naar haar grote broer die haar zo gemist heeft.

Ik was er zo op ingesteld dat ik vannacht nog een nachtje mocht kamperen in het ziekenhuis, maar ik ben er eerlijk gezegd niet rouwig over dat dàt nu anders uitdraait…

We moeten voorzichtig blijven in onze uitspraken, maar onze Lore heeft een goede dag achter de rug. Het lijkt erop dat ze verder op de ingeslagen weg van het herstel gaat.

Het belangrijkste nieuws: ze drinkt. En ze houdt het binnen. Ze heeft vandaag vier flesjes onverdunde melk gedronken – een vijfde volgt straks nog – en op 2 kleine kwakjes na heeft ze alles netjes binnengehouden. Ze zorgt dus weer zelf voor haar voeding, hoera!

Dat wil zeggen dat de vreselijke maagsonde vandaag ook verwijderd is, en de wondjes op haar gezichtje de kans krijgen om te herstellen.

Ze was ook heel lief en best wel vrolijk vandaag. Buiten het feit dat ze slaapt, begint ze zich weer redelijk normaal te gedragen. Als ze zo verder doet, is de kans groot dat ze woensdag naar huis mag. Maar nogmaals, we blijven héél voorzichtig in onze uitspraken…

En dan begint de lange periode van het herstel… Want het stopt natuurlijk niet bij het ontslag uit het ziekenhuis. Ze zal 11 dagen in het ziekenhuis gelegen hebben, en in die periode heeft haar ontwikkeling volledig stilgestaan, en is ze meer dan 600 gram afgevallen, wat voor een kind van drie maand gigantisch veel is. Haar weerstand is dus nul komma nul, en ze zal de nodige weken nodig hebben om weer op krachten te komen. Bovendien zijn nog niet alle problemen van de baan: haar diarree is nog niet weg, en ze heeft ook nog last van slijmpjes.

Ze volgende week terugsturen naar de onthaalmoeder, zou vragen om problemen zijn – ze zou binnen de kortste keren alles netjes oppikken wat daar rondzweeft aan vieze beestjes. Dus we gaan moeten zien dat we nog enkele weken kunnen overbruggen. Hoe we dat praktisch gaan doen, zijn zorgen voor later…

Onze eerste zorg nu: Lore die geneest. En de toestand thuis normaliseren, zodat onze Kobe ook zijn kluts wat terugvindt.

Hopelijk heel snel. Maar niet sneller dan nodig is.

Na de berichten over beterschap vorige week, en de zeer plotse terugval vlak daarna, zijn we voorzichtig geworden met onze prognoses over de gezondheid van Lore. Maar in alle voorzichtigheid kunnen we héél zachtjes zeggen dat het weer de goede kant aan het opgaan is met Lore…

Na de “rustdag” van gisteren, waarbij ze geen enkele fles aangeboden heeft gekregen, was het vandaag tijd om weer eens te gaan proberen. De voeding via haar maagsonde is deze voormiddag stopgezet (de sonde zit er wel nog, voor alle veiligheid), zodat ze stilaan weer honger zou krijgen. Deze namiddag en deze avond heeft ze dan voorzichtig een flesje met aangelengde melk gekregen en… ze heeft het binnengehouden.

En dat is op zich fantastisch goed nieuws. Ze heeft gedronken, en ligt hier nu te slapen als een roosje. Hopelijk heeft ze nu een goed nacht, en kan ze morgen verder de goede kant op.

Pas op, er is nog werk aan de winkel hoor: ze is nog niet verlost van haar diarree, ze heeft nog een hele lelijke hoest, en ze is nog heel zwakjes. Maar ze was vandaag in ieder geval toch al gelukkiger.

Afwachten nu. En duimen.

Niet veel nieuws te melden vandaag van het Lorefront. Het was dan ook min of meer een rustdag, vooral voor Lore dan.

Na de laatste poging van gisterenavond om toch nog maar eens een flesje te geven, die onmiddellijk in een uitgebraakt flesje geresulteerd heeft, is er beslist om te wachten tot morgen (zondag) vooraleer nog eens een flesje te geven. Vandaag stond er dus enkel aërosollen, slapen, wenen en een beetje spelen op het programma.

Lore is de hele dag vrij ongelukkig geweest. Ze heeft veel geslapen, maar had daarbij haar tut heel fel nodig – zodra ze die in een van de talrijke hoestbuien verloor, werd ze vrij hysterisch, waardoor haar hartslag de hoogte inging, en er een alarm begon te biepen, waarvan ze nog hysterischer werd.

Haar voeding heeft Lore vandaag nog via haar maagsonde gekregen. Via diezelfde sonde heeft ze nu ook een middel tegen de diarree gekregen – hopelijk verlost haar dat na zes dagen eindelijk eens van die aanhoudende reeks kakbroeken.

Tussendoor zijn er gelukkig ook enkele momentjes van vreugde geweest, ze heeft zelfs even zitten schaterlachen. Maar het is voor ons Lore ook genoeg geweest. Maar ja, status-quo-dagen doen de boel natuurlijk niet echt vooruit gaan.

We geloven er ondertussen al niet meer in dat ze maandag naar huis zal mogen. Doe daar nog maar een paar daagjes bij.

Dag per dag. Dag per dag.

De avond gaat in, en bibi heeft weer post gevat aan het ziekenbed van dochterlief. Ze ligt hier momenteel als een blok te slapen, met een maagsonde die via haar neus naar binnen gaat, en een E.T-phone-home-saturatiemeterlampje aan haar duim (wie het kent, weet wat ik bedoel).

Hopelijk heeft ze een betere nacht dan vorige nacht, toen Eveline geen oog heeft moeten dichtdoen omdat alles vreselijk fout aan het lopen was, en het slijm uit haar maag moest gezogen worden, en er een half uur vruchteloos geprobeerd is om een baxter te steken, en si en la. En ik zeg dat eigenlijk niet alleen voor mijn eigen nachtrust, maar vooral voor die van Lore, zodat ze wat kan recupereren. Ze is ondertussen stilaan een halve kilo afgevallen, ze heeft alle slaap nodig die ze kan krijgen.

Maar genoeg over Lore of over ons, want we zouden de kroonprins van het gezin dreigen te vergeten: onze Kobe! Dit is uiteindelijk ook zíjn blog. Hoe gaat het nog met onze flinke vent?

Goed eigenlijk, al is hij zijn kluts wel wat kwijt rond de hele situatie. Hij weet dat zijn zus in het ziekenhuis ligt, en hij legt daarbij direct een associatie met november, toen Eveline en Lore ook in het ziekenhuis lagen, wegens de geboorte van onze meid. Zo spreekt hij continu over “baby’tje” als het gaat over Lore in de ziekenhuiscontext, en verwacht hij ook dat we op bezoek gaan gaan en dat er dan allerlei cadeautjes voor hem gaan zijn ook…

Helaas mag onze vent niet op bezoek bij zijn zusje. Andere kindjes in de buurt van onze Lore laten komen, is voorlopig niet verstandig, zowel voor ons Lore als voor die andere kindjes. Dus moeten we zijn 10 keer “strakjes ziekenhuis” op een dag beantwoorden met “neen Kobeke, dat gaat niet”. Hij mist zijn zusje wel, de lieverd.

Hij mist zijn papa en mama ook, want doordat wij continu permanentie houden bij ons Lore, ziet hij ons zelden tesamen. Gelukkig kan dat af en toe wel nog, als bv. onze ouders bij Lore zijn.

Natuurlijk, een peuter van 2,5 zou geen peuter zijn als hij de situatie niet op zijn minst wat zou uitbuiten. Hij voelt duidelijk genoeg dat de situatie momenteel zeer abnormaal is, en doet dus zijn uiterste best om alles wat meer te rekken, en om overal wat meer voordeel uit te halen. En als alles al zo moeilijk is, dan is het nog moeilijker om je zoon op zo’n momenten continu tegen te spreken. De lieve sloeber.

Neen, we moeten het zeggen zoals het is: we hebben geluk dat Kobe het allemaal zo goed en zo flink oppakt. We hadden ergere scenes kunnen hebben…

Jammer genoeg moeten we nu nog een heel weekend overbruggen met zus in het ziekenhuis, maar voor we het weten is dat ook weer gepasseerd, en kan Kobe weer naar tante Rita. En hopelijk is zus dan maandagavond terug thuis eh…

Bedankt voor alle steunbetuigingen die we langs alle kanten krijgen.

Lores plotse grote achteruitgang van vannacht blijkt niet rechtstreeks de schuld te zijn van het beest dat haar in het begin van de week geveld heeft, maar van een zware, diepzittende bronchitis die ons dutske er ondertussen heeft bijgekweekt. Onrechtstreeks is dat natuurlijk wel het gevolg van het beest. Lelijk beest!

Omdat ze opnieuw niet genoeg vocht kan binnenhouden en omdat haar diarree nog steeds niet gestopt is, is ze opnieuw aan het uitdrogen. Ze is daarbij zover gevorderd dat haar aders het steken van een baxter niet meer toelaten.

Ze krijgt nu ORS via een maagsonde, en haar aerosol-medicatie wordt verhoogd. De dikste slijmen zijn stofzuigergewijs uit haar gezogen. En nu wachten tot ze weer melk kan binnenhouden.

We gingen normaal gezien dit weekend met een boel kindjes op plezant koorweekend gaan, maar het wordt hospi-weekend; we moeten er niet op rekenen om vóór maandagavond uit het ziekenhuis weg te zijn…

Ai ai ai toch.

Vergeet alle hoopvolle berichten over Lore haar verbeterde toestand. Ze is vannacht compleet terug naar af gegaan, en ligt nu aan nog meer buisjes en draadjes dan voorheen.

Later meer nieuws. Hopelijk beter nieuws.

De bezoekersaantallen van deze site liggen momenteel vrij hoog, dus u zit duidelijk massaal te wachten op nieuws over onze Lore. En da’s leuk. In alle miserie voelen we ons eigenlijk echt wel gesteund door familie en vrienden.

Vandaag is ons Loreke verder stapje voor stapje vooruit gegaan. Ze drinkt nog steeds niet fantastisch, maar ze houdt het wel binnen, en da’s het belangrijkste. Deze middag is haar baxter dan ook afgekoppeld, en nu is het even afwachten hoe ze het verder gaat doen. De plasbroeken worden angstvallig in de gaten gehouden.

Lukt het zonder baxter, en gaat ze morgen verder op de ingeslagen weg, dan is er een goede kans dat ze morgenmiddag ontslagen wordt, wat héél fijn zou zijn, want dan moeten we het weekend niet in het ziekenhuis overbruggen. Maar we wachten af, “nen dag met te keer”.

Ondertussen is onze meid een fanclub bijeen aan het sprokkelen onder de verpleegsters. Onze Lore is de rustige, goedlachse baby van de afdeling, en iedereen wil een lachje of een “arreuuuu” komen stelen bij haar. Haar broer de casanova mag zeker zijn: zijn zus zal niet moeten onderdoen voor zijn charmes, ze kan er ook wat van!

En nu gaan we de nacht in, terwijl ze in plaats van aan de baxter aan het zuurstofsaturatiemachien ligt. Hopen op een rustige nacht en een goede vrijdag…

En hier zitten we weer. Na een zware werkdag heeft Eveline haar mama afgewisseld aan het ziekenbed van onze dochter, en nu heb ik na mijn werkdag mijn oververmoeide vrouwtje afgewisseld. Eveline heeft de vorige nacht gedaan, deze nacht is voor mij. Morgenochtend lost mijn ma mij af, en trek ik weer werkwaarts. ‘t Is een héél geregel, maar het werkt wel

Maar u wil natuurlijk weten hoe het met Lore is. Ewel, sinds vandaag is er eindelijk wat beterschap. Tot gisteren ging het eigenlijk alleen maar bergaf, en begon ons Loreke op de koop toe nog koorts te krijgen, maar vandaag was ze een vrolijke meid, en vooral: heeft ze flesjes gedronken zonder over te geven. Ze drinkt nog niet veel, maar ze drinkt. En voor de rest geeft ze af en toe een slijmprop over, slaapt ze nog enorm veel, en doet ze nog veel te veel diarreebroeken op een dag. Dus we zijn er nog lang niet, maar we zijn op zijn minst de goede richting aan het uitgaan…

Nu afwachten wat de nacht brengt, en hoe de komende dagen gaan verlopen. En hopelijk mogen we dan tegen het weekend terug huiswaarts…