Kobe zijn haar werd een beetje té lang naar onze goesting…

Dus zijn we vanochtend naar een kinderkapper geweest, wat Kobe heel fijn vond.

Het is even wennen, maar nu hebben we een vent met een écht fris jongenskopje!

Ter vergelijking, twee uur voordien:

En? Wat is er hier de afgelopen weken zoal gebeurd?

Het belangrijkste zal zijn dat onze Kobe buisjes in zijn oren heeft gekregen, en we plots een veel beter luisterend ventje in huis hebben.

Het was al een tijdje dat Kobe niet altijd reageerde als we hem iets vroegen, maar wij weten dat aan het feit dat het een dromer is, die dikwijls met zijn hoofd in de wolken zit. Tot Kobes juf ons erop wees dat er misschien wel meer aan de hand was, dat hij misschien écht wel niet goed hoorde.

En we zijn de juf dankbaar want ja: onze Kobe zat met een seriéuze gehoorvermindering. Dus heeft hij vorige week buisjes ingeplant gekregen (in de trommelvliezen) en zijn zijn neuspoliepen verwijderd. Een kleine operatie waar hij niet echt last van gehad heeft. En ja: het verschil is opmerkelijk! We zijn zo blij – voor onszelf, omdat Kobe beter luistert, maar vooral voor Kobe, voor wie het leven nu weer een stuk aangenamer moet zijn!

Ons Lore? Daar is weinig specifieks over te melden, maar zij gaat momenteel weer met reuzesprongen vooruit in taalontwikkeling. Momenteel is ze vooral aan het oefenen op het zingen van sinterklaasliedjes. En ze doet dat goed!

En voor de rest hebben we hier ook veel leuke dingen achter de rug. Een gezinsweekendje in Celles (bij Kluisbergen) bijvoorbeeld. Met 4 bevriende gezinnen. Waar onze kindjes zich met vele vriendjes konden uitleven in de bossen. Want wat is er nu fijner dan een bos in de herfst?

Vandaag weer iets gedaan dat bij kan op mijne CV: cupcakes maken met de kindjes.

Het was Kobe zijn idee. Maar ‘t is heel goed gelukt.

Cupcakejes zijn tegenwoordig hip. Iedereen is ermee bezig, en in de Aveve is er dus een hele rayon aan gewijd.

Ik had vandaag een dagje alleen met de 2 kindjes (Eveline was eropuit), en ik passeerde vanochtend met de kids in de Aveve, toen Kobe mij plots poeslief vroeg of we dat eens konden maken, wijzend op een foto van een cupcake met een bijtje erop.

Als Kobe iets poeslief vraagt, en het gaat over lekkere en leuke dingen, dan is het moeilijk om neen te zeggen. Dus even later zaten wij in de keuken samen cupcakes te maken…

En ik moet zeggen: mijn eerste keer cupcakes is geslaagd te noemen!

Meer nog: ‘t ging snel, ‘t was heel leuk om te doen met de kindjes, en ze waren heel lekker!

Op onderstaande foto zie je ook enkele modelletjes die de kindjes zelf gemaakt hebben:

Yup yup. Dat smaakt naar meer, gelijk ze zeggen.

We gaan graag en vaak naar de bib. Elke keer 10 kleuter-en peuterboekjes die eindeloos worden doorbladerd en voorgelezen. Een zalig rustige activiteit met de kindjes. En dan kruipen ze nog eens op de schoot, ons Kobe doet het al niet altijd meer, dus ik moet extra hard genieten.

Nu is er een boekje over ‘het potje’ bij. Een meisje Zaza krijgt voor het eerst een potje. Toch verrassend welke weerslag dat op een peutertje heeft. Lore wou direct ook op haar potje gaan zitten. Aja, want het plasje moet niet in de pamper mama, maar wel op het potje. Of in de woorden van Lore: ‘pipi potje mama, nee pamper, pamper af’. Duidelijker kan niet.

Nu nog een succesje op het potje en we zijn vertrokken , maar ik vermoed dat dat nog even kan wachten.

Er is er een jarig, hoera!

Exact vier jaar geleden ben ik papa geworden. Van een flinke zoon, Kobe. En groot dat dat manneke al geworden is. En plezant dat dat is, papa zijn.

Afgelopen weekend hebben we het verjaardagsfeestje gehouden, met de peters en de meters. En we hadden op voorhand aan Kobe gevraagd wat voor taart hij moest hebben. Waarop hij vastberaden antwoordde “een kikkertaart”.

Dan is het heel fijn om een bakker te weten zijn die superheerlijke taart maakt, en het bovendien ziet zitten om aan de gekste vormverzoeken te voldoen. Deze prachtige taart was het resultaat:

De kikkertaart was absoluut geslaagd, en dat vond onze Kobe ook.

En voor de rest is het gewoon een heel leuk feestje geworden met de familie, en met vele nieuwe speelgoedjes, natuurlijk!

De volledige fotoset staat zoals steeds op Flickr.

Haha, vanavond nog een schitterende aanvulling gehad op het lijstje dat we net gepubliceerd hebben.

Ik was Kobe vanavond aan het helpen met het aandoen van zijn pyjama, en op het moment dat ik zijn broek en zijn onderbroek afdeed, zei hij:

“Oh! Nu ben ik in mijn blootje. Ik ben BLOOTKAPJE!!!”

Creatieveling…

Kinderen zijn woordkunstenaars. Als je alles zou noteren wat ze uitkramen, dan heb je elke dag een nieuw boek nodig. enkele pareltjes:

- Partituur = muziekkrant

- Rups op de kermis = de op-en-neer-auto’s

- De op- en afritten van de autostrade: op-en-neer-straten

- (dialect): zwijntje (voor pissebed) = ‘mama, er loopt een varken in onze living!’

- Kobe = Bo’ke (door ons Lore die nog een beetje moeite heeft met zijn naam)

- Het TV-programma “Sprookjesboom”, door de mond van Lore: Blootjesboom

- De fietsenmaker: “Kijk papa, dat is de fietsencolruyt!”

- Een koptelefoon: “Mag ik muziek luisteren met de telefoonkopter?”

1 september: nieuwe klas, nieuwe vriendjes, nieuwe juf en zoals te verwachten viel: dolenthousiaste Kobe . Hij is ronduit dol op zijn nieuwe juf Els! Het is wel even zoeken, al zijn vriendjes van de vorige klas, zitten niet meer bij hem. Hij ziet ze enkel nog tijdens de speeltijd en over de middag (en vanaf volgende week in de naschoolse opvang), maar niet meer in de klas. Het zal wel meegevallen zijn gisteren want deze morgen was hij bijna aan het smeken om weer naar de klas te mogen. Bij juf Els! Adoratie alom .

Vandaag was het rustig toen ik Kobe ging halen en had ik de gelegenheid om eventjes mijn licht op te steken bij de juf, hoe onze Kobe het ervan af bracht in de nieuwe groep. Blijkbaar is hij – zoals gewoonlijk – heel enthousiast, maar ook gemakkelijk uit zijn lood te slaan. Hij is wat onzeker, maar ze heeft hem in de gaten en als ze snel reageert, dan is de glimlach direct terug. En deze middag was hij al met nieuwe vriendjes aan het spelen. Dat komt goed dus.

Zalig om je kind graag naar school te zien gaan…

Ondertussen heeft ons Lore weer iets nieuws verzonnen. Als ze stout is, dan zet ze – nadat ze onder haar voeten heeft gekregen – haar boos gezicht op (dat kan ze goed). Dan gaat ze aan tafel zitten, met een boos gezicht en haar hoofd gesteund in haar beide handen met ellebogen op de tafel. ‘Mokken’. Blijf maar eens serieus tijdens de preek (op maat van een tweejarige natuurlijk) als je ze zo ziet zitten…

De vakantie is ondertussen 2 weken bezig en de kindjes genieten met volle teugen!

Kobe heeft net een weekje ‘danskamp’ gevolgd (met dansgroep ShaMoDo It). Een weekje, elke voormiddag gaan dansen met een 30-tal kleutertjes en lekker gek doen, vond onze Kobe ronduit super. Op vrijdagvoormiddag mochten de ouders een half uurtje naar een voorstelling gaan kijken. Daar heeft Karel uiteraard een paar leuke foto’s getrokken – het volledige setje vind je op Flickr.

Op het gebied van enthousiasme en gek doen, daar blonk onze Kobe toch wel in uit (zegt een trotse mama uiteraard). Het zinnetje dat wij de hele week nogal vaak hebben mogen horen, was ‘waar zijn die tongen’ waarna onze Kobe aan het shaken sloeg met zijn tong uit. Op vrijdag konden we merken dat dit effectief een uitspraak was van de monitrices en dat alle kindjes dan enthousiast hun tong mochten uitsteken tijdens het shaken.

Ondertussen is ons Loreke ook thuis en ze geniet van alle aandacht en van papa die nu hele dagen thuis op vakantie is. Ze neemt op dit moment een reuzesprong. De laatste nieuwe woordjes en zinnen zijn:

• Slaap lekke(r)
• Danku
• Ik wil dat niet
• Nog een keetje da liedje
• Van mij

Ze heeft verrassend snel geleerd wat ‘ik’, ‘mij’ en’ mijn’ wil zeggen. Neem dat samen met een steenkoppig karaktertje en dat geeft wel eens vuurwerk .

Ze begint ook te zingen! Soms ligt ze ‘s ochtends als ze wakker is, gezellig nog eventjes te zingen in haar bed. Dat is wel een leuk momentje. En het liefst van al was ze meegeweest met Kobe naar zijn danskampje (nog een jaartje geduld meid… het gaat al veel te snel).

Ons Lore begint zich steeds beter uit te drukken. En ze weet heel goed wat ze wil, een greep uit haar – huidige – lievelingsgamma:

Haar lievelingsdier: de zebra. Die heeft ze in de dierentuin gezien en heeft blijkbaar een serieuze indruk nagelaten. Alles met 4 poten en een iets langere nek is een zebra (uitspraak: Zé-ba). Een paard, een grote hond, een giraf,… = zé-ba. En we mogen haar NIET tegenspreken:

L: ‘Kijk, zé-ba’

M: Dat is een paard, Lore, en het paard doet hi-hi-hi (allé ja, gehinnik dus ).

L: ‘Nee, mama, zé-ba’

Haar lievelingskleren: kleedjes, alles wat rokjes-achtig is, liefst  nog in vrolijke kleurtjes. Wee mij als ik durf een broek uit de kast halen, ze kan nogal koppig zijn… We hebben de ‘beloningsstickers’ al boven gehaald en dit werkt wonderwel. Flink kleertjes aandoen = stickertje kleven. En natuurlijk wil Kobe dit dan ook, maar bij hem is het flink kleertjes zélf aandoen = stickertje kleven. 2 vliegen in 1 klap.

Haar lievelingskleuren: roze en geel. Die haalt ze er wel tussenuit.

Haar lievelingsspeelgoed: 2 poppen, liefst met iets van kleertjes om aan en uit te doen.

Haar lievelingsboeken: maakt niet uit, zolang ze ergens Mega Mindy in ziet staan. Ze maakt ook uitzondering voor een liedjesboek. Ik heb al tot in den treure ‘broerder jacob’ en ‘k zag twee beren’ gezongen. Ik zet tegenwoordig al eens Kobe erbij. Dan mag hij de liedjes voorzingen, en tróts dat hij dan is!

Haar lievelingsliedjes: alles van K3 en Plop, maar gelukkig begint haar gamma uit te breiden naar alles wat ‘dansbaar’ is.

Haar lievelingsspelletjes: verstoppertje spelen, tikkertje spelen en dansen – als het maar vooral niet stilzitten is! (De  TV heeft geen enkel vat op haar, ze kijkt nooit langer dan 2 minuten, tenzij ze écht uitgeteld is) We moeten wel opletten in winkels of als we op stap gaan, want ze grijpt elke kans om ervandoor te gaan. Ze vindt dat grappig (‘pak me dan’). Ik niet.

Haar lievelingseten: ze proeft van alles, maar het is duidelijk dat ze dol is op pasta, kaas, brocoli, vis, spinazie, frietjes en kroketjes, vlees met hopen, soep en witte bonen in tomatensaus. Een mooie lijst. Maar, mama, geef me vooral geen boterhammen…

Haar grootste frustraties: ze kan nog niet fietsen, ze is er (letterlijk) nog te klein voor, ze kan nog niet aan de trappers. En ze wil al op de grote wc, aja want haar broer doet dat ook. Dat mag ze wel. Maar ze is nog lang niet van haar pampers af. Ze zou nochthans willen.

Haar dikste vriend: haar grote broer. Ideaal om mee te spelen, te crossen, gek te doen, ruzie te maken en te ravotten. En te knuffelen als ze een dikke knuffel wil. Super…