Haha, vanavond nog een schitterende aanvulling gehad op het lijstje dat we net gepubliceerd hebben.

Ik was Kobe vanavond aan het helpen met het aandoen van zijn pyjama, en op het moment dat ik zijn broek en zijn onderbroek afdeed, zei hij:

“Oh! Nu ben ik in mijn blootje. Ik ben BLOOTKAPJE!!!”

Creatieveling…

Kinderen zijn woordkunstenaars. Als je alles zou noteren wat ze uitkramen, dan heb je elke dag een nieuw boek nodig. enkele pareltjes:

- Partituur = muziekkrant

- Rups op de kermis = de op-en-neer-auto’s

- De op- en afritten van de autostrade: op-en-neer-straten

- (dialect): zwijntje (voor pissebed) = ‘mama, er loopt een varken in onze living!’

- Kobe = Bo’ke (door ons Lore die nog een beetje moeite heeft met zijn naam)

- Het TV-programma “Sprookjesboom”, door de mond van Lore: Blootjesboom

- De fietsenmaker: “Kijk papa, dat is de fietsencolruyt!”

- Een koptelefoon: “Mag ik muziek luisteren met de telefoonkopter?”

1 september: nieuwe klas, nieuwe vriendjes, nieuwe juf en zoals te verwachten viel: dolenthousiaste Kobe . Hij is ronduit dol op zijn nieuwe juf Els! Het is wel even zoeken, al zijn vriendjes van de vorige klas, zitten niet meer bij hem. Hij ziet ze enkel nog tijdens de speeltijd en over de middag (en vanaf volgende week in de naschoolse opvang), maar niet meer in de klas. Het zal wel meegevallen zijn gisteren want deze morgen was hij bijna aan het smeken om weer naar de klas te mogen. Bij juf Els! Adoratie alom .

Vandaag was het rustig toen ik Kobe ging halen en had ik de gelegenheid om eventjes mijn licht op te steken bij de juf, hoe onze Kobe het ervan af bracht in de nieuwe groep. Blijkbaar is hij – zoals gewoonlijk – heel enthousiast, maar ook gemakkelijk uit zijn lood te slaan. Hij is wat onzeker, maar ze heeft hem in de gaten en als ze snel reageert, dan is de glimlach direct terug. En deze middag was hij al met nieuwe vriendjes aan het spelen. Dat komt goed dus.

Zalig om je kind graag naar school te zien gaan…

Ondertussen heeft ons Lore weer iets nieuws verzonnen. Als ze stout is, dan zet ze – nadat ze onder haar voeten heeft gekregen – haar boos gezicht op (dat kan ze goed). Dan gaat ze aan tafel zitten, met een boos gezicht en haar hoofd gesteund in haar beide handen met ellebogen op de tafel. ‘Mokken’. Blijf maar eens serieus tijdens de preek (op maat van een tweejarige natuurlijk) als je ze zo ziet zitten…

De vakantie is ondertussen 2 weken bezig en de kindjes genieten met volle teugen!

Kobe heeft net een weekje ‘danskamp’ gevolgd (met dansgroep ShaMoDo It). Een weekje, elke voormiddag gaan dansen met een 30-tal kleutertjes en lekker gek doen, vond onze Kobe ronduit super. Op vrijdagvoormiddag mochten de ouders een half uurtje naar een voorstelling gaan kijken. Daar heeft Karel uiteraard een paar leuke foto’s getrokken – het volledige setje vind je op Flickr.

Op het gebied van enthousiasme en gek doen, daar blonk onze Kobe toch wel in uit (zegt een trotse mama uiteraard). Het zinnetje dat wij de hele week nogal vaak hebben mogen horen, was ‘waar zijn die tongen’ waarna onze Kobe aan het shaken sloeg met zijn tong uit. Op vrijdag konden we merken dat dit effectief een uitspraak was van de monitrices en dat alle kindjes dan enthousiast hun tong mochten uitsteken tijdens het shaken.

Ondertussen is ons Loreke ook thuis en ze geniet van alle aandacht en van papa die nu hele dagen thuis op vakantie is. Ze neemt op dit moment een reuzesprong. De laatste nieuwe woordjes en zinnen zijn:

• Slaap lekke(r)
• Danku
• Ik wil dat niet
• Nog een keetje da liedje
• Van mij

Ze heeft verrassend snel geleerd wat ‘ik’, ‘mij’ en’ mijn’ wil zeggen. Neem dat samen met een steenkoppig karaktertje en dat geeft wel eens vuurwerk .

Ze begint ook te zingen! Soms ligt ze ‘s ochtends als ze wakker is, gezellig nog eventjes te zingen in haar bed. Dat is wel een leuk momentje. En het liefst van al was ze meegeweest met Kobe naar zijn danskampje (nog een jaartje geduld meid… het gaat al veel te snel).

Ons Lore begint zich steeds beter uit te drukken. En ze weet heel goed wat ze wil, een greep uit haar – huidige – lievelingsgamma:

Haar lievelingsdier: de zebra. Die heeft ze in de dierentuin gezien en heeft blijkbaar een serieuze indruk nagelaten. Alles met 4 poten en een iets langere nek is een zebra (uitspraak: Zé-ba). Een paard, een grote hond, een giraf,… = zé-ba. En we mogen haar NIET tegenspreken:

L: ‘Kijk, zé-ba’

M: Dat is een paard, Lore, en het paard doet hi-hi-hi (allé ja, gehinnik dus ).

L: ‘Nee, mama, zé-ba’

Haar lievelingskleren: kleedjes, alles wat rokjes-achtig is, liefst  nog in vrolijke kleurtjes. Wee mij als ik durf een broek uit de kast halen, ze kan nogal koppig zijn… We hebben de ‘beloningsstickers’ al boven gehaald en dit werkt wonderwel. Flink kleertjes aandoen = stickertje kleven. En natuurlijk wil Kobe dit dan ook, maar bij hem is het flink kleertjes zélf aandoen = stickertje kleven. 2 vliegen in 1 klap.

Haar lievelingskleuren: roze en geel. Die haalt ze er wel tussenuit.

Haar lievelingsspeelgoed: 2 poppen, liefst met iets van kleertjes om aan en uit te doen.

Haar lievelingsboeken: maakt niet uit, zolang ze ergens Mega Mindy in ziet staan. Ze maakt ook uitzondering voor een liedjesboek. Ik heb al tot in den treure ‘broerder jacob’ en ‘k zag twee beren’ gezongen. Ik zet tegenwoordig al eens Kobe erbij. Dan mag hij de liedjes voorzingen, en tróts dat hij dan is!

Haar lievelingsliedjes: alles van K3 en Plop, maar gelukkig begint haar gamma uit te breiden naar alles wat ‘dansbaar’ is.

Haar lievelingsspelletjes: verstoppertje spelen, tikkertje spelen en dansen – als het maar vooral niet stilzitten is! (De  TV heeft geen enkel vat op haar, ze kijkt nooit langer dan 2 minuten, tenzij ze écht uitgeteld is) We moeten wel opletten in winkels of als we op stap gaan, want ze grijpt elke kans om ervandoor te gaan. Ze vindt dat grappig (‘pak me dan’). Ik niet.

Haar lievelingseten: ze proeft van alles, maar het is duidelijk dat ze dol is op pasta, kaas, brocoli, vis, spinazie, frietjes en kroketjes, vlees met hopen, soep en witte bonen in tomatensaus. Een mooie lijst. Maar, mama, geef me vooral geen boterhammen…

Haar grootste frustraties: ze kan nog niet fietsen, ze is er (letterlijk) nog te klein voor, ze kan nog niet aan de trappers. En ze wil al op de grote wc, aja want haar broer doet dat ook. Dat mag ze wel. Maar ze is nog lang niet van haar pampers af. Ze zou nochthans willen.

Haar dikste vriend: haar grote broer. Ideaal om mee te spelen, te crossen, gek te doen, ruzie te maken en te ravotten. En te knuffelen als ze een dikke knuffel wil. Super…

Deze morgen vertelde ik Kobe dat hij volgende week eens bij een vriendje mocht gaan spelen, Xander. Het werd een absurd gesprek gewoonweg:

M: Volgende week mag je eens bij Xander gaan spelen.

K: Ajaaaaaa, en dan ga ik ook eens bij Pjotr spelen en ook bij Emily.

M: Ja, bij Pjotr mag je binnenkort gaan spelen. (Die datum ligt al vast, ik vermijd de andere twee te vermelden, want Kobe heeft nogal wat verbeelding)

K: Ja, maar ook bij Emily hé mama

M: Wie is Emily, Kobe? Die zit niet in jouw klas.

K: Emily is mijn vriendinnetje. Ze zit bij juf Jolien in de klas. Ze is lief en ik mag naar haar verjaardagsfeestje gaan. (Ah, bon, wat zeg ik hier nu op, waarschijnlijk heeft dat meisje dat wel gezegd, maar daarom is het nog niet zo in realiteit)

M: Dat zullen we dan wel zien hé, Kobe, maar eerst mag je eens bij Xander gaan spelen.

K: Ja en dan mag Xander en Kirsten (de zus van Xander, twee jaar ouder) en de mama… (hij denkt even na, ik denk dat hij gaat zeggen: ‘bij ons komen spelen’) met ons naar de verre winkel met de draken en slangen en spinnen gaan! En daar zit zelfs een papegaai in de hoek! (Ik val half omver, meer dan een jaar geleden zijn we naar een reptielen-en cactussenwinkel geweest – annex reptielendierentuin, genaamd ‘drakenwereld’ – samen met Tante Sief, Nonkel Bert, Rune en Imre toen we op reis waren en hij weet dat nog!!!)

M: Dat is wel héél ver weg hé Kobe, misschien moeten ze gewoon hier eens komen spelen.

K: Mama, dan gaan we gewoon naar de kleine dierentuin! (Grote dierentuin = Zoo, Kleine dierentuin = Planckendael) En we gaan met de trein hé mama.

M: We kunnen Xander misschien eens meenemen ja.

K: Jamaar, ook Kirsten en z’n mama hoor! En dan gaan we daar spelen! En de slangen zien! En ik ga ook eens een feestje geven voor AL mijn vriendjes hé mama, een groot feest!

M: Euh. Met je verjaardag mag je dan eens een paar vriendjes uitnodigen en je mag zeggen wie er mag komen.

K: Jaaaaa, dan mogen er (begint op z’n vingers te tellen) hééééééééééééééééééééééél veel vriendjes komen hé mama.
(eventjes stilte) Maar nu ga ik eerst kleuren.

…

Ik geef toe dat ik eventjes moest bekomen van de grootse plannen van mijn zoon. Start gesprek: je mag eens gaan spelen, Einde gesprek: we gaan met z’n allen naar Planckendael en er komt een groot verjaardagsfeest.

Laten we zeggen: we zullen wel zien .

Weet je waar onze Kobe momenteel maar niét genoeg van krijgt? Waar hij iédere keer opnieuw om blijft schaterlachen?

“Het filmpje van de gekke schildpad hee papa!”

Dit dus:

Iédere keer weer prijs. Dubbel van ‘t lachen

Resultaat:
- Kobe heeft een dode tand (*tiens, dat hadden we nu écht nog nooit gezien – ahum)
- Hij weegt 15,1 kg (zoals verwacht – weinig)
- Hij meet 100,2 cm (woehoe kaap 1 meter bereikt!)

En verder alles in orde!

Over een 3-tal weken krijgt ons Lore weer keuring, ik ben benieuwd.

Deze morgen zag ons Lore haar roze kleedje hangen aan de wasdraad. Okee, ze vindt dat kleedje leuk. Ze is er apetrots op. Maar het is de eerste keer dat ze categoriek weigerde iets anders aan te trekken. Een geel tshirt? NEE. Haar wit broekje? NEE. Roze kleedje? JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA.

Daar gaan we…

Wat gaat alles toch ongelooflijk snel!

Nog een tweetal weken en ons Loreke is anderhalf jaar oud. Ondertussen draagt ze kleertjes maatje 92 en valt ze al niet meer in de ‘baby-afdeling’ van de kledingwinkels. Ze eet flink zelf, begint uit een beker te drinken, kan al vlot een hele resem woordjes zeggen, wil ze alles maar dan ook alles zelf doen, … en ze weet maar al te goed wat ze wil. Ons Kobe is flink op weg naar de 4 en kan het vooral behoorlijk goed uitleggen. Hij heeft me nog nooit een ‘waarom’ vraag gesteld, aangezien hij voor alles zelf wel een uitleg verzint. Fantasie genoeg…

Ik ben er eerlijk gezegd niet rouwig om dat het ‘platte-baby-tijdperk’ voorbij is, maar nu moet het écht zo snel niet meer gaan hoor, ik geniet te veel van mijn twee kleine prutskes.