Ik ben echt wel van plan om nog eens een filmpke te maken van Kobe die roept: ‘néééééééé, Kobekobekobekobekobekobekobe doen!!!’

De ochtenden kunnen dus al eens bijzonder hectisch verlopen. Tegen de tijd dat Kobe geprobeerd heeft om zelf zijn melk op te warmen, zelf zijn kleren aan te doen, op het potje te gaan, boterham te eten op zijn tempo (= traaaaaaaaaaaaag), zelf zijn jasje en muts aan te doen enz enz, is er wel al heel veel tijd verstreken. Binnen 2 weken gaan onze 2 deugnietjes samen naar de onthaalmoeder. Benieuwd hoe dat zal verlopen ’s ochtends. Ik vrees dat we vooral onze wekker bijzonder vroeg zullen moeten zetten.

Maar nu nog even genieten van het thuis-zijn!

  Neergekrabbeld door Eveline.

Het is bijzonder schattig om hem na een accidentje te horen zeggen: ‘en nóg een onderbroekje… nu rood’ en hem vervolgens een nieuw kleur onderbroekje uit te zien kiezen. Ik vermoed dat momenteel rood zijn lievelingskleur is, want daar was hij het meest enthousiast over. Wit vond hij maar niets .

Met een emmertje kuisproduct en dweil hos ik sinds een paar dagen achter hem aan en ik moet toegeven, het loont de moeite. Ik ben benieuwd wanneer hij droog zal zijn. We hebben nog tijd, maar hoe rapper, hoe liever!

  Neergekrabbeld door Eveline.

Tussen de flessen door wringt ze zich in alle mogelijke bochten voor haar favoriete hobby: Kobe bestuderen. Vanuit het park, op het verzorgingskussen, in de babysit, maakt niet uit waar ze zit, altijd zoeken haar oogjes wat grote broer nu weer aan het uitspoken is.

Geloof het of niet, maar ons jongste slaapt zelfs beter dan Kobe. Hij heeft het de laatste tijd weer in om meerdere keren per nacht huilend wakker te worden. Hout vasthouden, maar Lore slaapt nu tot rond 6 à 7u ’s morgens en wordt vervolgens vrolijk wakker. Als ik me over haar wiegje buig in de ochtend, dan krijg ik de liefste lach van de wereld. Ik denk dat ze al door heeft: mama is daar, de melk komt!

Dus eten, slapen, kijken, lachen en een mini-huilmoment in de avond, zààààlig gewoonweg. Ik heb zo het gevoel dat het tijdperk van de afwisseling is aangebroken: als de ene gemakkelijk is, doet de ander moeilijk .

  Neergekrabbeld door Eveline.

En het moeilijkste was niet om ons Lore deftige op de foto te krijgen (die was alert genoeg), maar wel onze Kobe. Die was niet echt in de camera geinteresseerd.

De foto is trouwens genomen bij mijn broer thuis, en dat was de gelegenheid om nog eens alle kleinkinderen Titeca tesamen op de foto te zetten.

Van links naar rechts: Pieter, Lore, Charlotte, Kobe en Joeri. Vijf kinderen naar de lens laten kijken is helemaal onbegonnen werk.

Twee jaar geleden deed diezelfde zetel ook al dienst voor een gelijkaardige foto, maar toen had onze Kobe de rol die onze Lore nu heeft, zij het in veel minder alerte vorm.

  Neergekrabbeld door Karel.

Voor de rest zijn onze twee deugnieten goedgekeurd met volgende woorden in hun respectievelijke gezondheidsboekjes: Kobe is een flinke peuter en Lore is een flinke zuigeling .

Lore is een evenwichtige en stevige meid op percentiel 75, zowel qua lengte als gewicht als hoofdomtrek. Kobe daarentegen heeft percentiel 25 voor gewicht, 50 voor lengte en 75 voor hoofdomtrek. Een mager lang manneke met een groot hoofd dus .

Het mag trouwens geweten zijn dat onze Kobe bijzonder flink was bij de dokter. Hij heeft zelfs aan de dokter gezegd dat die in zijn oren moest kijken en hij heeft aan de dokter gevraagd om zijn veter dicht te doen. Absoluut niet verlegen, amai nog niet. En dat hij flink was, dat besefte Kobe zelf ook maar al te goed. Bij vertrek sprak hij de volgende woorden: Kobe flink, Kobe snoepjes!

Juist ja…

  Neergekrabbeld door Eveline.

Lores kamer is nog niet helemaal ingericht zoals we hem zouden willen. Dat komt nog, en dan krijgen jullie nog wel een foto daarvan.

Wat wél al in orde is, sinds september zelfs al, is de lamp in haar kamer. We hebben een hele toffe lamp gevonden, en onze Kobe vindt hem ook geweldig.

Maar wat hij óók geweldig vond, was de doos van de lamp. Getuige daarvan is onderstaande foto van begin september.

  Neergekrabbeld door Karel.

Bovendien is het bijzonder leuk om te zien hoe dol hij is op zijn zusje. Gisterenavond werd Loreke wakker in haar wiegje en Kobe probeerde haar eruit te halen (gelukkig kon hij dit niet zonder hulp…), om haar vervolgens bijna plat te knuffelen. Lore vond het best wel leuk, ze zat te lachen in zijn armpjes.

En onze Lore heeft ondertussen 2 nachten op rij doorgeslapen, van 22u tot 5u noem ik toch al een hele nacht. En logischerwijs zijn we dus naar 5 voedingen moeten gaan, want ze laat zelf een vier uurtjes tussen haar flessen. Benieuwd wat de komende nachten gaat geven, maar ze is toch heel goed bezig.

  Neergekrabbeld door Eveline.

De foto’s van de voorbije weken, die hebben we ondertussen gehad. Maar bij de recent toegevoegde foto’s waren ook nog enkele foto’s die niet zo recent genomen waren. Dus we gaan even terug in de tijd. Zonder er eigenlijk een echt verhaal aan te knopen, gewoon leuke foto’s.

September 2009. Familiefeest bij Evelines familie. In de tuin van de-tante-met-een-konijn. Als je weet wat voor dierenliefhebber onze Kobe is, dan ben je absoluut niet verwonderd als je hoort hoe Kobe direct dikke dikke vrienden was met het konijn.

Hij was zó’n dikke vrienden met het konijn, dat het konijn een stuk van zijn koek mocht hebben. En het konijn vond het gewèldig!

  Neergekrabbeld door Karel.

Op heel wat van die foto’s zie je sinds kort een kikker opduiken. En daar zit eigenlijk een verhaal aan.

Onze Kobe heeft het nooit echt op knuffelbeesten gehad. Knuffelbeesten, dat was zo iets om 10 seconden mee te spelen, en dan weer aan de kant te gooien. Zijn keuze van knuffels is altijd vrij bizar geweest. Zo was hij een dik jaar geleden dól op een tochthond, er staat een filmpje van op de blog.

Maar een echte favoriete knuffel heeft Kobe nooit echt gehad. Tot een klein jaar geleden, toen hij plots nogal vaak met een bepaald pyjama-T-shirtje rondzeulde. Als hij het aanhad, wilde hij het niet uitdoen, als het ’s avonds tijd was om te slapen wilde hij altijd dié pyjama aan (een zwart-rode, van ‘Cars’), en als hij het T-shirtje ergens zag liggen, gritste hij het mee, en liep hij er mee rond. Het was – en is nog steeds – zeer grappig om hem in zijn beste Engels “tiesjujtje” te horen zeggen.

En zo is “T-shirtje” uitgegroeid tot zijn favoriete knuffel. Overal waar hij gaat en staat, sleurt hij T-shirtje mee. Het is al lang geen kledingstuk meer (het zou trouwens niet meer passen), het is een knuffel. En zijn enige knuffel, tot enkele weken geleden.

Toen ik naar de KBC ging om te melden dat ik een dochter had, kreeg ik daar een geboortecadeau gepresenteerd. Ik mocht een knuffel kiezen. Ik zal een malle kikker, en ik dacht: “kom geef die maar mee”. Thuisgekomen hield ik het ding nietsvermoedend voor Kobes neus, om er wat onnozel mee te doen, en toen maakte Kobe een klik. Hij vond de malle kikker bijzonder grappig, en heeft hem op dat moment geconfisceerd. Daar was echt geen tijd voor nodig, op 1 minuut was hij dolverliefd geworden op “kikker”, zijn eerste echte knuffel. Is het omdat dat zusje net in zijn leven gekomen was, en hij iets nodig had om zich aan te hechten? Geen idee.

En als je denkt dat hij daarmee “T-shirtje” afgedankt heeft, heb je het mis. Hij heeft nu twéé favoriete knuffels die hij overal mee naar toe sleept: T-shirtje en kikker.

Ondertussen speelt onze Kobe vrolijk gezelschapsspelletjes en rollenspelletjes met zijn dikke vrienden T-shirtje en kikker. Die eigenlijk Lores kikker is, maar dat zal geen van de twee ooit van ons horen

  Neergekrabbeld door Karel.

Nu, we hebben als ouders àbsoluut geen klachten over onze Kobe. Hij is heel braaf, hij is dol op zijn zusje, en hij is héél lief tegen haar. Als ze weent, loopt hij naar haar toe en zegt hij “Looje nie wene papa komt!” en als hij gaat slapen geeft hij ons een kusje, en vervolgens moét hij Lore een kusje geven, met de woorden “jij ook meidje!”. Grappig

Neen, het valt al bij al goed mee met onze Kobe. Als hij zich al eens afreageert, is het op ons. Niet op onze Lore.

Maar kijk, er is één iets wat in de boekskes beschreven staat, waar onze Kobe serieus last van heeft: regressie. Hij is op een aantal vlakken een paar maanden terug gegaan in de tijd. Hij huilt weer rapper als iets niet lukt, en hij gedraagd zich weer meer als de puberpeuter van een paar maanden terug.

Soms levert dat grappige foto’s op…

1. Kobe wilde plots weer op het schootje voor zijn melk. Gelukkig heeft dat niet lang geduurd…

2. Kobe wilde plots weer in het park. Niet onlogisch, want het was een nieuw speelterrein (terug van weggeweest, eigenlijk, maar weet hij veel)

3. Die Maxi-Cosi, dàt ziet er comfortabel uit! Kobe Cosi!

(op de laatste foto doet hij alsof, hoor)

En zo zitten we soms met twee baby’tjes in huis

  Neergekrabbeld door Karel.