Kijk! Kijk!

Hiep hiep hoera! Gelukkige 1000ste verdagdag voor mezelf!

Als ze bij Olvarit ooit nog op zoek zijn naar een fotomodel… mijn dochter is kandidaat!

Op Hemelvaartsdag – enkele weken geleden dus al – zijn we met z’n allen op bezoek geweest bij Rune, Imre, nonkel Bert en tante Sief in Wilsele. En van daaruit zijn we met het hele gezelschap naar het speelplein van Wijgmaal getrokken. Het leverde een leuke namiddag op.

De laatste paar dagen is het druilerig weer tot en met. Boeh.

Maar afgelopen weekend was dat wel anders. Toen scheen het zonnetje!

En toen moest ik zelf voor de nattigheid zorgen eh!

Dolle pret! En achteraf uitblazen!

Dat ik voor de verandering weeral eens serieus achter zat met de foto’s.

Maar ik heb een inhaalbeweging van een 100-tal foto’s gedaan. Neem gerust een kijkje in de Flickr-set, of wacht geduldig af – de komende dagen laat ik de belangrijkste hier wel verder aan bod komen…

Alweer een schoolweek voorbij, amai het vliegt! En het gaat goed. Deze middag was Kobe aan het wenen, stel je voor, omdat hij niet met de andere kindjes mee naar de refter mocht maar mee moest naar huis. Eerlijk gezegd vind ik dat super om te horen. Wat een pak minder is, is het feit dat zijn zindelijkheid op school momenteel ver zoek is. Hij heeft iedere dag accidentjes op de speelplaats. Ik heb er met een van de juffen al over gesproken, die hem alvast wat beter in de gaten zal houden op dat vlak, maandag zie ik de andere juf. Juf Eva raadt pamperbroekjes nu zeker af, want eigenlijk is hij zindelijk, hij is gewoon overweldigd en het is allemaal wat te veel. Afwachten dus en bijzonder veel broeken wassen. Eten doet hij ook weer heel goed, op school gaat hij ondertussen graag naar de refter en hij heeft zelfs al enkele vriendjes. Als je vraagt aan Kobe met wie hij gespeeld heeft, is het antwoord: Frauke en Oliver. Vooral de naam ‘Frauke’ valt nogal veel de laatste dagen, en ik moet zeggen, onze jongen heeft smaak .

Ons Lore is wat aan het schipperen momenteel tussen 4 en 5 voedingen. 5 is te veel en 4 is te weinig. Maar ze slaapt weer beter momenteel (hout vasthouden), waardoor de nachten en avonden een pak rustiger geworden zijn. Vandaag bij de kinesist hebben we ook even gewerkt aan haar algemene zithouding. Er was namelijk wat tijd over, dus ik heb de nodige trukjes geleerd over hoe ik haar moet aanmoedigen om te kruipen, te zitten, zelf van de buik naar zithouding te raken en zo. Ons Lore is alvast heel gemotiveerd om vooruit te raken in het leven. Het park zullen we dit weekend mogen verlagen, want ons meisje was over de rand aan het kruipen deze morgen: met beide handjes de rand vastgrijpen en goed trekken, met als gevolg dat ze met haar hoofd al boven de rand uitstak. Ze wordt toch supersnel groot! Haar flesje water heeft ze deze middag zélf gedronken! En achteruit kruipen, dat kan ze al als de beste.

Een ding ga ik alvast niet direct meer doen: een bezoekje met Lore aan de delhaize. Ahum het gedrag van klanten en personeel daar. Laten we vooral de mama met buggy de weg blokkeren of de pas afsnijden. En laten we vooral boos kijken als ze niet snel genoeg passeert naar ons gedacht. En o wee als die kleine begint te wenen, wat een schande! Stel je voor, die mama geeft haar kleine eerst een tuutje alvorens af te rekenen, dat is wel degelijk 2 seconden tijdverlies voor kassière en klant achter haar… Geef mij maar Colruyt! Daar zijn ze tenminste kindvriendelijk.

Voor Kobe was de tweede schoolweek toch wel de moeite. Dinsdag meteen mee op schoolreis naar het bos-park in Lokeren en dus zonder slaap voor de eerste keer op de bus. Hij heeft zich alvast gewèldig geamuseerd maar ik heb hem nog nooit zo vermoeid (en lastig ) geweten als die avond! Hij heeft het dan ook meegesleept voor de rest van de week. De volle donderdag ging ook nog prima, maar vandaag, vrijdag, was hij op de middag gebroken toen hij thuiskwam. Als je de woorden: ‘mama, mag ik asjeblief naar bed’ hoort, dan weet je hoe laat het is… Normaal was het deze namiddag stoet op school en mochten de kleintjes meegaan als ridder. Hij keek er wel naar uit, maar het interesseerde hem niet meer: bed, slapen, moe. Spijtig, maar hij doet het nu toch al veel beter dan verwacht!

Dus nu zijn er twee slapende kindjes in huis.

Ja, twee, want ons Lore is ook uitgeteld: meegezeuld worden naar school, terug naar huis, naar de kinesist, terug naar huis, eten, naar school, terug naar huis: het is toch ook al een hele boterham. Vandaag was het haar eerste sessie bij de kinesist. Ze heeft al sinds de geboorte de neiging om haar hoofdje scheef te houden en dit moet zo snel mogelijk aangepak worden. Het is supergoed meegevallen. Ze is daar ondersteboven gekeerd in houdingen die ik zelf nooit zou proberen bij mijn kindje, maar zij vond het grappig. De afwijking is ook minimaal, dus na een paar sessies, zal er niets meer van te zien zijn. Gelukkig maar!

• Maandag en dinsdag: heel enthousiast.
• Woensdag: eerste aanvaring met een ‘stout kindje dat hem pijn had gedaan’, maar dat heeft de pret op school gelukkig niet bedorven.
• Donderdag: nog steeds enthousiast, maar hij weigert te eten op school. Het was zijn eerste volle dag op school en ik ben een uitgehongerd ventje gaan ophalen. Blijkbaar had hij ook nog eens overgegeven wat hij had moeten eten op school. En dan kreeg ik een tegenstrijdig verhaal:
  • Dixit Kobe: heb hatsjoe gedaan en dan eten gespuwd.
  • Dixit middagoppas: hij was overweldigd door de drukte in de eetzaal en kokhalsde op het eten dat hij niet lekker vond en hij heeft overgegeven van miserie.
  • De waarheid zal ergens in het midden liggen zeker? Tjah, afwachten…
• Vrijdag: de eerste scène toen bleek dat het deze morgen niet juf Fien was maar juf Hilde, die hij nog nooit had gehad (ze komt alleen op dinsdagnamiddag en vrijdag). Onze Kobe is namelijk dól op juf Fien. Maar toen ik hem ging halen wist hij niet zeker of hij wel meeging naar huis, de enthousiasteling. En deze middag thuis wou hij niet gaan slapen, neen, hij wou terug naar school!
  Ik heb hem toch maar in bed gestopt .

En ondertussen ons Lore?

Die wordt al een flinke grote meid die op school ook al goed bewonderd is. Op de eerste schooldag stonden Karel en ik Kobe even uit te wuiven voor de klas. Achter ons stond de koets met Lore. Toen we ons omdraaiden, bleek de koets omzwermd met meisjes van ongeveer 7 jaar en hun juf, die allemaal vertederd aan het brabbelen en spelen waren met ons Lore.

Ondertussen gaan de groentepapjes en de fruitpapjes vlotjes naar binnen, is ze vooral geïnteresseerd in ‘knaagbaar’ speelgoed met als topfavoriet de bijtring, slaapt ze goed overdag in haar bedje met zelfs een voorspelbaar ritme (rond 8u30 ‘s morgens en rond 12u ‘s middags), en probeert ze te kruipen maar dat lukt nog niet zo goed tot haar grote frustratie.

We doen nu een poging om boekjes te lezen met haar, maar dat lukt gewoonweg niet. Lore’s motto: ‘alles is eten’. Probeer maar eens een boekje voor te lezen, terwijl je dochter het probeert op te eten!

Kobe afleveren op school was een ervaring deze morgen: ons Haantje de Voorste rende de school binnen, direct  naar de toiletjes, vervolgens naar de ‘rij’ voor de kleinsten, en als juf Fien er was, sprong hij vooruit om als eerste de klas binnen te hollen. Ik heb nog moeten roepen ‘elaba, krijg ik nog een kusje’ . En dan een ‘dada mama’ en ons ventje was vertrokken. Jawadde!

Als je even erop getuige bent van een krijs-schop-stamp-sla-brul-concert van een twee-en-een-half-jarige die haar mama  niet wou loslaten en toch bij de juf moest, dan slaak je toch een innerlijke zucht van opluchting dat het allemaal toch behoorlijk vlotjes verloopt tot nu toe.

Kobe ophalen aan de schoolpoort is gewéldig leuk! Ik weet onmiddellijk alles wat hij de hele voormiddag gedaan heeft:

“OOOO dààr is mama! Mama, Kobe is héél flink ‘eweest! Heb fietsje gereden, was leuk. Cake niet lekker. Cadeautje voor juf ‘zocht. Zat water in rugzak. Liedje ‘zongen: ‘Dag Kindjes’. Niet in zandbak speelt. Het is een lieve Fien (= juf Fien).’

De reconstructie van de dag was dus: iedere dinsdag wordt er blijkbaar met de fiets gereden op de speelplaats. Zo leren de kindjes een beetje fietsen. Kobe kan het nog niet, dus het is nog op een loopfietsje, maar hij vindt het super. En het was de verjaardag van juf Fien, die cake meehad voor de kindjes. Maar ja, Kobe wou geen cake, hij at liever zijn boterhammen op (zonder korsten blijkbaar, die zaten toch nog in zijn brooddoos). Ze hebben een spelletje gespeeld om het cadeau voor juf Fien te vinden. Kobe heeft ook een leuke drinkfles met water in voor bij het tien-uurtje. En ze leren liedjes op school over feest, want dat is het thema van de week (er zijn 4 jarigen deze week!).

Conclusie: Kobe vindt de school nog steeds fantastisch.

Vanochtend, toen Kobe wakker werd, was het éérste wat hij zei: “En nu naar school!”

Alhoewel hij niet 100% wist wat de school nu eigenlijk precies inhield, weet hij al weken dat de school een groot gebouw is met heel veel kindjes en met speelgoed en speeltuigen, en dus is het al een hele tijd zijn grote droom om naar “school” te gaan. En vandaag was het dus zo ver, onze Kobe wist niet waar hij het had van opwinding.

En de verwachtingen zijn ingelost. Om 8.15 u. stonden we op de speelplaats, wij met ons viertjes: Kobe, papa, mama en Lore. Tussen allemaal joelende kindjes. Onze Kobe was zichtbaar aan het stralen, maar was toch ook een beetje onzeker, en koos na wat rondlopen toch maar de plak-een-beetje-aan-mama-positie.

En toen ging de bel, en vormden alle kindjes braaf rijtjes. Met enige hulp vonden we al snel de rij van juf Fien, waar onze Kobe moest zijn. Juf Fien, die zich heel sympathiek over de drie nieuwkomertjes ontfermde, zonder daarbij haar elf andere pagadders uit het oog te verliezen.

Samen gingen ze het schoolgebouw binnen langs een klasje van de oudere kindjes, waar onze Kobe al direct wilde beginnen kleuren. Neen Kobe, nog even wachten. Even onzekerheid bij Kobe.

En toen verdween onze kleuter uit het zicht. En gingen wij huiswaarts, om tegen 12 uur opnieuw aan de schoolpoort te staan.

De Kobe die we er aantroffen, was een rondspringende, huppelende, enthousiaste, dolblije kleuter. Hij had zich overduidelijk geweldig geamuseerd, had direct met alle kindjes gespeeld, had flink meegedaan met de activiteiten, en had flink opgegeten wat er in zijn boekentasje stak. Eén plasongelukje had hij gehad, maar dan niet omdat hij te laat was, maar omdat hij de toiletpotjes niet gewoon was en per ongeluk op zijn broek geplast had

Even met juf Fien gesproken, en ook zij was heel tevreden over onze Kobe. Of zoals ze het in het heen-en-weer-schriftje schreef:

“Hoi,

Wat was het een leuke dag!

Kobe heeft gespeeld met de auto’s, in de boeken gelezen, gekleurd met vetkrijtjes en hij heeft geen enkel traantje gelaten!
Wat een flinke vriend.

Tot morgen
De jufkes”

Trots-trots. Glunder-glunder.

Wij geweldig blij natuurlijk. En onze Kobe doodmoe maar dolgelukkig. Morgenochtend staat hij zeker en vast op met “en nu naar school!”