De bezoekersaantallen van deze site liggen momenteel vrij hoog, dus u zit duidelijk massaal te wachten op nieuws over onze Lore. En da’s leuk. In alle miserie voelen we ons eigenlijk echt wel gesteund door familie en vrienden.

Vandaag is ons Loreke verder stapje voor stapje vooruit gegaan. Ze drinkt nog steeds niet fantastisch, maar ze houdt het wel binnen, en da’s het belangrijkste. Deze middag is haar baxter dan ook afgekoppeld, en nu is het even afwachten hoe ze het verder gaat doen. De plasbroeken worden angstvallig in de gaten gehouden.

Lukt het zonder baxter, en gaat ze morgen verder op de ingeslagen weg, dan is er een goede kans dat ze morgenmiddag ontslagen wordt, wat héél fijn zou zijn, want dan moeten we het weekend niet in het ziekenhuis overbruggen. Maar we wachten af, “nen dag met te keer”.

Ondertussen is onze meid een fanclub bijeen aan het sprokkelen onder de verpleegsters. Onze Lore is de rustige, goedlachse baby van de afdeling, en iedereen wil een lachje of een “arreuuuu” komen stelen bij haar. Haar broer de casanova mag zeker zijn: zijn zus zal niet moeten onderdoen voor zijn charmes, ze kan er ook wat van!

En nu gaan we de nacht in, terwijl ze in plaats van aan de baxter aan het zuurstofsaturatiemachien ligt. Hopen op een rustige nacht en een goede vrijdag…

En hier zitten we weer. Na een zware werkdag heeft Eveline haar mama afgewisseld aan het ziekenbed van onze dochter, en nu heb ik na mijn werkdag mijn oververmoeide vrouwtje afgewisseld. Eveline heeft de vorige nacht gedaan, deze nacht is voor mij. Morgenochtend lost mijn ma mij af, en trek ik weer werkwaarts. ‘t Is een héél geregel, maar het werkt wel

Maar u wil natuurlijk weten hoe het met Lore is. Ewel, sinds vandaag is er eindelijk wat beterschap. Tot gisteren ging het eigenlijk alleen maar bergaf, en begon ons Loreke op de koop toe nog koorts te krijgen, maar vandaag was ze een vrolijke meid, en vooral: heeft ze flesjes gedronken zonder over te geven. Ze drinkt nog niet veel, maar ze drinkt. En voor de rest geeft ze af en toe een slijmprop over, slaapt ze nog enorm veel, en doet ze nog veel te veel diarreebroeken op een dag. Dus we zijn er nog lang niet, maar we zijn op zijn minst de goede richting aan het uitgaan…

Nu afwachten wat de nacht brengt, en hoe de komende dagen gaan verlopen. En hopelijk mogen we dan tegen het weekend terug huiswaarts…

Het beest dat ons dochter ambeteert, heeft een naam gekregen. Een ‘adenovirus’, zegt dokter Piet.

Toen we zondag naar de spoed trokken, hebben we een staaltje van haar stoelgang meegenomen, en na enig aandringen hebben ze dat naar het lab gestuurd. Dat blijkt nu nuttig geweest te zijn, want daarin hebben ze dus dat bewuste adenovirus gevonden, en dat verklaart ook de symptomen: loopneus, hoest, diarree, maagproblemen, …

Maar ze hadden het niet herkend bij haar. Want het is blijkbaar een enorm besmettelijk maar ook zwaar virus, waar een kind van drie maanden normaal gezien hoge koorts van doet. Ons Lore bleef tot nu toe haar vrolijke zelf, maar vandaag heeft ze een wat ongelukkige dag achter de rug, waar ze flirt met de 38 graden.

Nog niet direct beterschap dus. Ze drinkt al flesjes, maar ze geeft ze bijna systematisch over. En ze blijft een groot aantal kakbroeken op een dag hebben. Dus ze blijft nog de nodige dagen aan de baxter liggen, en ondertussen krijgt ze driemaal daags een aërosol, krijgt ze neusdruppels, en hier en daar nog wat medicijntjes.

En ondertussen waken wij. En doen we ons best om alles geregeld te krijgen, zodat we ons huishouden en ons werk ook nog wat gedaan krijgen tussendoor. En hopen dat onze Kobe het niet pakt. En hopen dat er binnenkort wat beterschap komt.

Gelukkig is er op zo’n moment de familie en de vrienden…

Bwaff, voor ‘t moment niet echt veel leuk nieuws te melden over Lore. Het zag er vandaag goed uit, ze dronk weer, maar ze heeft drie van de vier flessen overgegeven, ze blijft stoelgang maken en ze weigert sinds vanavond weer haar fles. We zijn voorlopig nog niet weg uit het ziekenhuis dus.

Geen zin om er hier verder nog iets over te schrijven dus. Laten we de positieve noot er dan maar inhouden met een leuke foto. Lore vindt het geweldig bizar dat er plots buisjes uit haar hand komen…

Kijk eens wie er hier vredig naast mij ligt te slapen?

Jammer genoeg is dit geen vredig tafereeltje van het thuisfront, maar wel een foto van Lore in een ziekenhuisbedje, met een baxter aan haar hand.

Geen zorgen, alles is onder controle ondertussen. Onze Lore is halfweg vorige week slecht beginnen drinken. Waar ze normaal meer dan een liter melk per dag binnen heeft, begon dat langzaamaan te minderen, met een orgelpunt op zondag: nul komma nul. Lore weigerde gisteren elke fles, en bij elke poging begon ze hysterischer te krijsen. Probleem was dat ze geen vocht binnenkreeg, en ondertussen wel vocht verloor, door overgeven en diarree.

De rampverhalen over gedehydrateerde baby’tjes kennende, zijn we dus naar de spoed getrokken om onze meid te laten onderzoeken, en het resultaat is dat ze nu dus een een baxter ligt, om voldoende vocht en suiker binnen te krijgen.

Onze meid is superflink. Ze ondergaat het allemaal heel rustig, en slaapt lekker veel in haar ziekenhuisbedje. De oorzaak? Vermoedelijk een of ander buikgriepvirusje…

Ondertussen is ze al weer aan het drinken geslagen. Ze heeft vandaag reeds drie flessen gedronken, waarvan ze de eerste twee helaas weer overgegeven heeft. Maar de derde heeft ze dus binnengehouden, hoera!

Als ze nu de rest van de dag flink drinkt, ziet het er naar uit dat ze morgen naar huis mag. In tussentijd houd ik de wacht, en doe ik mijn best om haar te entertainen. Vanavond shiftwissel, dan komt Eveline hier op het vreselijke ouderbed slapen. *gaaaap*

We houden jullie uiteraard op de hoogte…

Sinds vorige week hangt er een mobiel boven het park van onze Lore. De eerste paar dagen werd ze er compleet wild van, maar nu begint ze de diertjes van de mobiel actief te volgen met handjes en ogen. Het is nog te vroeg om te zeggen welke haar favoriet is, maar de blauwe zebra heeft toch al de liefste lachjes en de langste aandacht gekregen. Ik heb de diertjes iets hoger moeten hangen, of ze waren al volledig opgegeten. Drie maanden oud en flink aan het spelen, de tijd gaat toch behoorlijk snel!

Vandaag is het een belangrijke dag!

Ons Lore, die is morgen 3 maand. En gevlogen dat die 3 maanden hebben! En een flinke meid dat we hebben. Ze slaapt al weken aan een stuk flink door ’s nachts, en overdag kan ze heel goed haar plan trekken in haar eentje.

Vandaag is het ook de eerste werkdag van Eveline, na héél, héél lang. Mocht u het al vergeten zijn: Eveline heeft een hel van een zwangerschap gehad, en is thuis geweest van in het voorjaar. Dus vandaag de eerste werkdag na heel lang – benieuwd wat dat gaat geven.

Over onze eerste ochtendspits in de nieuwe situatie zijn we alvast zeer tevreden. Mama om 6 uur op, papa een kwartier later, ondertussen kreeg Lore haar flesje, tegen 6.25h Kobe uit zijn bedje, en die heeft flink melkje gedronken, potje gegaan, kleertjes aan, boterhammetje gegeten, en tegen 7 uur lag Lore in de koets en stond Kobe met zijn jasje klaar om samen met papa en zus naar tante Rita – de onthaalmoeder – te gaan. Kobe was daarbij heel flink, maar hij ziet zijn zusje dan ook zéér graag. Kijk maar naar de fotootjes van vorige week:

Tegen 7.18 u. stond ik stipt op het perron van het station in Dendermonde. Om dan te merken dat mijn trein afgeschaft is. Ach ja…

O ja, en gisteren was het exact één jaar geleden dat we verhuisd zijn naar ons nieuwe huisje. En we wonen er nog altijd zeer graag!

Tijd voor een stoefmomentje!

Iedereen die ons Lore ziet, zegt steevast: “amai, da’s een straffe!”. Het is dan ook een feit dat ze voor haar drie maand behoorlijk kloek is met haar 6,5 kilo, en dat ze behoorlijk beweeglijk is. Op de arm zit ze continu van de ene kant naar de andere kant te kijken, en sinds vandaag beweegt ze zich in rondjes in haar park. Zoals de wijzers van de klok draait ze zich rond in haar park, zich afduwend aan de speilen. En ze kan zich ook al op haar zij draaien.

Maar wat ze al bijna vanaf dag 1 kan, is haar hoofdje flink ophouden. Leg haar op haar buik, en haar hoofd schiet de hoogte in, om niet meer neer te vallen. Zoiets:

En als ze het beu is, dan laat ze het hoofd niet zakken. Neen, dan steekt ze haar tong uit.

Neh!

Courgette-tomatensoep maken is heel gemakkelijk: boter smelten, ajuintje erbij, dan courgette, tomaat, bouillon en water en laten stoven voor een 20-tal minuutjes, met dekseltje op. Af en toe eens roeren om te zien of het bijna klaar is. Vervolgens mixen. Zelfs onze Kobe kan het! Terwijl ik bezig was, haalde hij een grote plastiek slakom uit de kast en nam hij zijn plastiek kookserviesje en groentjes ter hand:

‘eest bote in’ (Hij smeet in de slakom wat leek op boter, met behulp van zijn mesje)

‘anuin bij’ ‘oei, snijde!’ (Hij neemt een mesje en snijplankje en begint een plastiek aubergine in stukjes te snijden)

‘gjoentjes bij en blokje (= bouillon) bij en wate bij’ (Hij zit enthousiast groentjes te snijden en gebruikt een plastiek flesje met de woorden ‘vinaigrette’ erop als water)

‘mamaaaaa, dekseltje nodig!’ (Ik improviseer een deksel voor de slakom)

‘nu roeje en dekseltje opzette’

Hij kan het al beter dan ik . Hij wordt wel een experimentele kok later, zelfs de appelsienen vlogen bij de brocolli en aubergine in zijn kookpot. Mmm lekker.

Ondertussen zit Lore gezellig in haar babysit en kijkt ze vrolijk toe. Zij heeft ondertussen haar handen goed ontdekt, vooral dat ene vingertje aan de zijkant, dat mama ‘duim’ noemt… Als ze haar tuut niet meer heeft, dan zal ze niet schreeuwen of zo, neen, dan stopt ze gewoon haar duim in haar mond. Zelfredzaamheid .

Toch handig als je kind kan tellen! Het grootste voordeel is toch dat je kan dreigen met ‘ik tel tot drie… 1… 2…’. En het werkt dan nog ook. We mogen wel niet aarzelen of terugkomen op ons tellen. Drie is drie en dan moet hij begonnen zijn met wat we ook van hem vragen, anders pakken we hem zonder pardon op.

Ik ben echt wel van plan om nog eens een filmpke te maken van Kobe die roept: ‘néééééééé, Kobekobekobekobekobekobekobe doen!!!’

De ochtenden kunnen dus al eens bijzonder hectisch verlopen. Tegen de tijd dat Kobe geprobeerd heeft om zelf zijn melk op te warmen, zelf zijn kleren aan te doen, op het potje te gaan, boterham te eten op zijn tempo (= traaaaaaaaaaaaag), zelf zijn jasje en muts aan te doen enz enz, is er wel al heel veel tijd verstreken. Binnen 2 weken gaan onze 2 deugnietjes samen naar de onthaalmoeder. Benieuwd hoe dat zal verlopen ’s ochtends. Ik vrees dat we vooral onze wekker bijzonder vroeg zullen moeten zetten.

Maar nu nog even genieten van het thuis-zijn!