Deze morgen vertelde ik Kobe dat hij volgende week eens bij een vriendje mocht gaan spelen, Xander. Het werd een absurd gesprek gewoonweg:

M: Volgende week mag je eens bij Xander gaan spelen.

K: Ajaaaaaa, en dan ga ik ook eens bij Pjotr spelen en ook bij Emily.

M: Ja, bij Pjotr mag je binnenkort gaan spelen. (Die datum ligt al vast, ik vermijd de andere twee te vermelden, want Kobe heeft nogal wat verbeelding)

K: Ja, maar ook bij Emily hé mama

M: Wie is Emily, Kobe? Die zit niet in jouw klas.

K: Emily is mijn vriendinnetje. Ze zit bij juf Jolien in de klas. Ze is lief en ik mag naar haar verjaardagsfeestje gaan. (Ah, bon, wat zeg ik hier nu op, waarschijnlijk heeft dat meisje dat wel gezegd, maar daarom is het nog niet zo in realiteit)

M: Dat zullen we dan wel zien hé, Kobe, maar eerst mag je eens bij Xander gaan spelen.

K: Ja en dan mag Xander en Kirsten (de zus van Xander, twee jaar ouder) en de mama… (hij denkt even na, ik denk dat hij gaat zeggen: ‘bij ons komen spelen’) met ons naar de verre winkel met de draken en slangen en spinnen gaan! En daar zit zelfs een papegaai in de hoek! (Ik val half omver, meer dan een jaar geleden zijn we naar een reptielen-en cactussenwinkel geweest – annex reptielendierentuin, genaamd ‘drakenwereld’ – samen met Tante Sief, Nonkel Bert, Rune en Imre toen we op reis waren en hij weet dat nog!!!)

M: Dat is wel héél ver weg hé Kobe, misschien moeten ze gewoon hier eens komen spelen.

K: Mama, dan gaan we gewoon naar de kleine dierentuin! (Grote dierentuin = Zoo, Kleine dierentuin = Planckendael) En we gaan met de trein hé mama.

M: We kunnen Xander misschien eens meenemen ja.

K: Jamaar, ook Kirsten en z’n mama hoor! En dan gaan we daar spelen! En de slangen zien! En ik ga ook eens een feestje geven voor AL mijn vriendjes hé mama, een groot feest!

M: Euh. Met je verjaardag mag je dan eens een paar vriendjes uitnodigen en je mag zeggen wie er mag komen.

K: Jaaaaa, dan mogen er (begint op z’n vingers te tellen) hééééééééééééééééééééééél veel vriendjes komen hé mama.
(eventjes stilte) Maar nu ga ik eerst kleuren.

…

Ik geef toe dat ik eventjes moest bekomen van de grootse plannen van mijn zoon. Start gesprek: je mag eens gaan spelen, Einde gesprek: we gaan met z’n allen naar Planckendael en er komt een groot verjaardagsfeest.

Laten we zeggen: we zullen wel zien .

Weet je waar onze Kobe momenteel maar niét genoeg van krijgt? Waar hij iédere keer opnieuw om blijft schaterlachen?

“Het filmpje van de gekke schildpad hee papa!”

Dit dus:

Iédere keer weer prijs. Dubbel van ‘t lachen

Resultaat:
- Kobe heeft een dode tand (*tiens, dat hadden we nu écht nog nooit gezien – ahum)
- Hij weegt 15,1 kg (zoals verwacht – weinig)
- Hij meet 100,2 cm (woehoe kaap 1 meter bereikt!)

En verder alles in orde!

Over een 3-tal weken krijgt ons Lore weer keuring, ik ben benieuwd.

Deze morgen zag ons Lore haar roze kleedje hangen aan de wasdraad. Okee, ze vindt dat kleedje leuk. Ze is er apetrots op. Maar het is de eerste keer dat ze categoriek weigerde iets anders aan te trekken. Een geel tshirt? NEE. Haar wit broekje? NEE. Roze kleedje? JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA.

Daar gaan we…

Wat gaat alles toch ongelooflijk snel!

Nog een tweetal weken en ons Loreke is anderhalf jaar oud. Ondertussen draagt ze kleertjes maatje 92 en valt ze al niet meer in de ‘baby-afdeling’ van de kledingwinkels. Ze eet flink zelf, begint uit een beker te drinken, kan al vlot een hele resem woordjes zeggen, wil ze alles maar dan ook alles zelf doen, … en ze weet maar al te goed wat ze wil. Ons Kobe is flink op weg naar de 4 en kan het vooral behoorlijk goed uitleggen. Hij heeft me nog nooit een ‘waarom’ vraag gesteld, aangezien hij voor alles zelf wel een uitleg verzint. Fantasie genoeg…

Ik ben er eerlijk gezegd niet rouwig om dat het ‘platte-baby-tijdperk’ voorbij is, maar nu moet het écht zo snel niet meer gaan hoor, ik geniet te veel van mijn twee kleine prutskes.

Een doordeweekse avond, papa had de kindjes opgehaald en eten gegeven toen ik thuis kwam. Wordt ik daar door mijn twee pagaddertjes bestormd met de volgende woordjes van ons Lore: ‘mama! boeke leze!’

Een halve minuut later zat ik met een boek en twee kindjes op de schoot voor te lezen.

Zalig thuiskomen.

En het is weer Pasen geweest, dat wil zeggen: paaseitjes zoeken.

Twee keer zelfs. Want we zijn dit weekend langsgeweest bij mammie en pappie (mijn ouders) én bij opa en oma (Evelines ouders). Twee dagen op rij eitjeszoektocht dus – en geweldig dat onze kindjes het vonden. Vooral onze Kobe dan uiteraard, onze Lore laat het allemaal nog wat aan haar voorbijgaan.

Enkele sfeerbeelden staan in een fotoset – een kleine selectie hieronder.

Ons Lore is niet bepaald dol op de dokter.

Geef toe: ze heeft wel ergens gelijk, word je daar helemaal uitgekleed, mond open, oren kijken, weegschaal (geen enkele vrouw vindt dit leuk en zéker ons Lore niet) om tot slot twee stevige prikken in de billen te krijgen.

Je zou voor minder een keel openzetten!

Maar aan de andere kant: mijn oren tuiten nog steeds van het aantal decibels dat ons meisje ten berde bracht. De volledige consultatie lang. Al van in de wachtkamer. *kreun*

Ondertussen is ze wel goed op weg naar de 11 kilo, meet ze een 82 cm (doe daar misschien nog iets bij / af, wegens hevig gestamp op de meetlat) en zit ze dus mooi boven gemiddelde. Op de verkoudheid na, is ze volledig gezond verklaard!

En onze Kobe? Die kon ik ondertussen – gelukkig – bij speelkameraadjes laten spelen en die heeft zich daar te pletter geamuseerd. Zo erg zelfs dat hij bij thuiskomst wist te vermelden dat hij na het eten ging slapen.

*unk???*

Wie onze Kobe kent, wéét dat slapen zijn favoriete bezigheid niet is. En toch,  na het eten heeft hij een boekje gezocht en is hij naar boven getrokken. Hij sliep direct.

En mama profiteert natuurlijk om nu op haar gemakje de krant te lezen, een postje te typen en een tasje koffie te drinken. Héérlijk rustig.

Vorige week zijn we met ons gezinnetje, samen met opa en oma, naar Center Parcs in Erperheide (Peer) gegaan. Vier daagjes goed weer, wandelen, zwemmen, speelpleintjes, indoor-speelpret, relaxen en plezier maken.

Veel woorden moeten we er niet aan vuil maken, want beelden zeggen meer dan woorden. Het bijpassende woord is “geslaagd”, de bijpassende beelden vindt u in een Flickr-fotoset, en enkele sfeerbeelden hieronder.

Weer een hele tijd geleden dat u nog iets van ons gehoord hebt! Maar wees gerust, er volgen zeer binnenkort foto’s van onze vakantie in Center Parcs, vorige week.

In tussentijd houden we u graag al effe zoet met een aantal fijne uitspraken van onze 3,5 jarige kleuter, ook al hier en daar van onze 1,5 jarige peuter (jaja, het babbelen begint!)

Een bloemlezing uit: “Het beste van Kobe – volume 37″

- Mama, vandaag ben ik… TWEE KIKKERS!
- Hoezo, Kobeke?
- Wel, vorige keer was ik een kikker. Vandaag ben ik twee kikkers! En morgen ben ik……. DRIE KIKKERS!

(Papa zit de reclamblaadjes te bekijken, en doet plots een hele grote folder van de Bart Smit open, en zit erachter verstopt)
- Oooooooooh papa! Wat een mooie krant heb jij!!!

- Mama, papa. Ik wil graag naar Engeland!
- Mama? Wanneer gaan we naar Engeland?
- Volgend weekend gaan we naar Engeland ee mama?
- Gaan alle vriendjes mee naar Engeland?
(als hij naar een kaart kijkt: ) – Is dat Engeland?
(en te zeggen dat we niet eens reisplannen hebben om naar Engeland te gaan)

Toen we vorige week op reis gingen naar Center Parcs, mocht Kobe vooraan zitten in de auto. Om niet wagenziek te worden. En dat is hem zo goed bevallen, dat hij nu heel boos is dat zijn stoel weer achteraan staat. Iédere ochtend klaagt hij:

- Mama, mijn stoel staat hier verkeerd!
- Mama, staat mijn stoel nu nog niet terug?
- Mama, wanneer maken we nog eens een lange rit? Dan mag ik vooraan zitten ee!
- Mama, is het een lange rit naar school?

De aanhouder wint? Ik denk het niet, in dit geval…

Maar ook onze Lore begint hier en daar woordjes uit te kramen. Ze begrijpt ons al een hele tijd vrij goed, maar nu begint ze ook zelf dingen te zeggen. “Veesje!” als ze een vleesje wil eten. En “Mekje!” als ze melkje wil drinken. Maar het leukste is de naam die ze voor ons Kobeke verzonnen heeft: Kobe is “Poepa”. Geen idee waar ze het haalt, maar ze is er wel consequent in. Vanochtend bv., toen zij al op was, en Kobe nog sliep: “Waa poepa?” (= waar is Kobe). Schattig!

En a ja, toen ze een wafeltje aan het eten was, zei ze zeer overtuigd “Is lekke!”. Fijn zo.