Een doordeweekse avond, papa had de kindjes opgehaald en eten gegeven toen ik thuis kwam. Wordt ik daar door mijn twee pagaddertjes bestormd met de volgende woordjes van ons Lore: ‘mama! boeke leze!’

Een halve minuut later zat ik met een boek en twee kindjes op de schoot voor te lezen.

Zalig thuiskomen.

En het is weer Pasen geweest, dat wil zeggen: paaseitjes zoeken.

Twee keer zelfs. Want we zijn dit weekend langsgeweest bij mammie en pappie (mijn ouders) én bij opa en oma (Evelines ouders). Twee dagen op rij eitjeszoektocht dus – en geweldig dat onze kindjes het vonden. Vooral onze Kobe dan uiteraard, onze Lore laat het allemaal nog wat aan haar voorbijgaan.

Enkele sfeerbeelden staan in een fotoset – een kleine selectie hieronder.

Ons Lore is niet bepaald dol op de dokter.

Geef toe: ze heeft wel ergens gelijk, word je daar helemaal uitgekleed, mond open, oren kijken, weegschaal (geen enkele vrouw vindt dit leuk en zéker ons Lore niet) om tot slot twee stevige prikken in de billen te krijgen.

Je zou voor minder een keel openzetten!

Maar aan de andere kant: mijn oren tuiten nog steeds van het aantal decibels dat ons meisje ten berde bracht. De volledige consultatie lang. Al van in de wachtkamer. *kreun*

Ondertussen is ze wel goed op weg naar de 11 kilo, meet ze een 82 cm (doe daar misschien nog iets bij / af, wegens hevig gestamp op de meetlat) en zit ze dus mooi boven gemiddelde. Op de verkoudheid na, is ze volledig gezond verklaard!

En onze Kobe? Die kon ik ondertussen – gelukkig – bij speelkameraadjes laten spelen en die heeft zich daar te pletter geamuseerd. Zo erg zelfs dat hij bij thuiskomst wist te vermelden dat hij na het eten ging slapen.

*unk???*

Wie onze Kobe kent, wéét dat slapen zijn favoriete bezigheid niet is. En toch,  na het eten heeft hij een boekje gezocht en is hij naar boven getrokken. Hij sliep direct.

En mama profiteert natuurlijk om nu op haar gemakje de krant te lezen, een postje te typen en een tasje koffie te drinken. Héérlijk rustig.

Vorige week zijn we met ons gezinnetje, samen met opa en oma, naar Center Parcs in Erperheide (Peer) gegaan. Vier daagjes goed weer, wandelen, zwemmen, speelpleintjes, indoor-speelpret, relaxen en plezier maken.

Veel woorden moeten we er niet aan vuil maken, want beelden zeggen meer dan woorden. Het bijpassende woord is “geslaagd”, de bijpassende beelden vindt u in een Flickr-fotoset, en enkele sfeerbeelden hieronder.

Weer een hele tijd geleden dat u nog iets van ons gehoord hebt! Maar wees gerust, er volgen zeer binnenkort foto’s van onze vakantie in Center Parcs, vorige week.

In tussentijd houden we u graag al effe zoet met een aantal fijne uitspraken van onze 3,5 jarige kleuter, ook al hier en daar van onze 1,5 jarige peuter (jaja, het babbelen begint!)

Een bloemlezing uit: “Het beste van Kobe – volume 37″

- Mama, vandaag ben ik… TWEE KIKKERS!
- Hoezo, Kobeke?
- Wel, vorige keer was ik een kikker. Vandaag ben ik twee kikkers! En morgen ben ik……. DRIE KIKKERS!

(Papa zit de reclamblaadjes te bekijken, en doet plots een hele grote folder van de Bart Smit open, en zit erachter verstopt)
- Oooooooooh papa! Wat een mooie krant heb jij!!!

- Mama, papa. Ik wil graag naar Engeland!
- Mama? Wanneer gaan we naar Engeland?
- Volgend weekend gaan we naar Engeland ee mama?
- Gaan alle vriendjes mee naar Engeland?
(als hij naar een kaart kijkt: ) – Is dat Engeland?
(en te zeggen dat we niet eens reisplannen hebben om naar Engeland te gaan)

Toen we vorige week op reis gingen naar Center Parcs, mocht Kobe vooraan zitten in de auto. Om niet wagenziek te worden. En dat is hem zo goed bevallen, dat hij nu heel boos is dat zijn stoel weer achteraan staat. Iédere ochtend klaagt hij:

- Mama, mijn stoel staat hier verkeerd!
- Mama, staat mijn stoel nu nog niet terug?
- Mama, wanneer maken we nog eens een lange rit? Dan mag ik vooraan zitten ee!
- Mama, is het een lange rit naar school?

De aanhouder wint? Ik denk het niet, in dit geval…

Maar ook onze Lore begint hier en daar woordjes uit te kramen. Ze begrijpt ons al een hele tijd vrij goed, maar nu begint ze ook zelf dingen te zeggen. “Veesje!” als ze een vleesje wil eten. En “Mekje!” als ze melkje wil drinken. Maar het leukste is de naam die ze voor ons Kobeke verzonnen heeft: Kobe is “Poepa”. Geen idee waar ze het haalt, maar ze is er wel consequent in. Vanochtend bv., toen zij al op was, en Kobe nog sliep: “Waa poepa?” (= waar is Kobe). Schattig!

En a ja, toen ze een wafeltje aan het eten was, zei ze zeer overtuigd “Is lekke!”. Fijn zo.

De dag begon rond 2 uur ‘s nachts: Kobe staat voor de eerste keer naast mijn bed om te zeggen dat hij flink alleen naar het toilet is geweest. Flinke vent!

In de ochtend: de kindjes spelen flink maar gezien Lore’s overschakeling naar 1 slaapje werd ze toch wat hangering: naar den Aldi bij wijze van uitstap. Tot de constatie gekomen dat Lore écht bang is van lawaaimakende ganzen. Kobe probeerde haar te troosten door duidelijk te maken dat de ganzen gewoon ‘dag’ zeiden.

Na een flinke maaltijd was het tijd voor een slaapje voor Lore en voorleesverhaaltjes voor Kobe. Maar Kobe wist zijn boeken wel te kiezen. Toen ik mezelf de werking van de nieren en de bloedsomloop hoorde uitleggen op kindermanier, heb ik hem toch 20 keer gezegd dat er ‘interessantere’ boekjes waren. Onze ingewanden vond hij echter een boeiend onderwerp. Ahum, benieuwd wat er later nog boven zal komen van dat gesprek.

‘s Namiddags, wanneer Lore (te snel) al weer wakker is: Ik doe even de computer open en plots word ik besprongen door twee kinderen van een informaticus, die hun programma (Kaatje-website) op de comuter wilden zien.

Computer toe, en eventjes naar buiten. Lore blijkt, in tegenstelling tot Kobe, dól op onze driewieler. Dus een paar km heen en weer op de parking met Kobe op de fiets en Lore in de driewieler. Er was jammer genoeg ook een primeur waar ik niet direct op zat te wachten: Lore is voor het eerst gevallen zodat haar tanden door haar lip staken. Nu, dat was rap vergeten toen de zandbak open ging.

Terug binnen heeft ‘juf’ Kobe zijn klas ‘voertuigen’ verzameld en ze netjes ‘fruitje’ laten eten.  Kobeke was echt een volledige schooldag aan het naspelen. Met uitleg, en les, en spelen. En de stoute camionnette heeft in de hoek gestaan. En daarna moesten ze allemaal wachten op de mama’s.

Kobe gaat naar de gang naar het toilet, Lore wijst hem na: ‘pipi’. Weer een nieuw woordje.

Iets na zeven: Kobe maakt gebruik van zijn nieuwe verworvenheid om alleen en zonder iets te zeggen naar het toilet te gaan en terug in bed te kruipen. Hoop voor de toekomstige nachten zonder opstaan voor ons, hurray

Het was een typisch weekendje rust, tijd om eens wat zaken op orde te brengen en gewoon gezellig thuis te zijn met de kindjes. Dan kom je al eens situaties tegen:

- Tijdens een hectisch momentje is ons Lore erin geslaagd om met wasco ons houten tafeltje in de veranda van de nodige kleur te voorzien. Met het nodige wasmiddel NIET te verwijderen. Dat wordt tafeltje-schilderen…

- Lore begint liedjes te zingen. De tekst is echter bijzonder. Deze morgen op de melodie van (ik vermoed) Broeder Jacob: ‘nee nee nee nee, nee nee nee nee, nee nee neeeeeeeeeeee’. Aan het oefenen op tegendraads gedrag? Het is voorlopig wel haar favoriete woordje.

- Kobe heeft zijn eerste kamp in mekaar geknutseld: een huisje met behulp van een deken en twee stoelen. Vervolgens een nachtlampje, een leesboek en een kussen en we zagen hem het eerste uur niet terug.

- Net voor het avondeten is ons Lore erin geslaagd een zakje Hoplakoekjes uit de keuken te smokkelen, dit in een potje te gieten, het lege zakje in de vuilbak te doen en vervolgens in haar zeteltje te gaan zitten smullen van de koekjes. Ik dacht dat Karel die haar gegeven had, Karel dacht dat ik die gegeven had, tot op een bepaald moment we zoiets hadden van ‘voor het avondeten eten we toch geen koekjes?’ en alles uitkwam… okee, opletten met wat er op de keukentafel blijft liggen dus.

- Lore heeft er weer wat tandjes en woordjes bij. Ondertussen heeft ze op enorm korte tijd al haar snijtanden verzameld en nu zitten er twee kiezen klaar. Het hele weekend heeft ze dus rondgelopen met een zeverslab aan. Terzelfdertijd is ze bezig met babbelen tot en met. Ze is dol op Kobe’s fietsje die geparkeerd staat in onze veranda, omdat daar een bakje aanhangt waar kleurpotloden inzitten. Ze doet namelijk niets liever dan kleuren. Plots heeft ze Kobe’s fiets geknuffeld met het nogal herkenbare woordje ‘Fies’.  Ondertussen heeft ze een lijstje woordjes: papa, mama, kijken, nee, ja, oppa (=hopla), tutje, bojam (=boterham)

- Kobe op weg naar huis van een winkel: ‘Ik ben niet moe, ik ben NIET moe, ik wil niet slapen, ik ben heel wakker, ik ben niet moeeeeee…*snurk*’

- Vrijdag in de bank, Kobe loopt gewoon braaf mee naar het kantoortje, gaat zich zonder gêne (nadat we mochten binnengaan uiteraard) in een stoel nestelen. Begint voor ik kan zeggen waarvoor ik kom, gewoon zijn schooldag te vertellen aan de bankbediende. Zij vond het – gelukkig – bijzonder grappig (en mompelde mijn richting uit: ‘ik heb er ook zo twee, leuk hé’). Een kleine reconstructie, Kobe: ‘Ik ben gevallen vandaag, kijk (en hij toont zijn handjes), daar heb ik mij pijn gedaan, maar Pjotr heeft mij getroost. En nu is het weekend en moet ik niet naar school. En er was niemand jarig vandaag. En ik heb met confetti gespeeld. Oooo, deze stoel kan draaien (bureaustoel).’ Kon ik eindelijk mijn verhaal doen, vroeg de bediende me de gegevens van mijn echtgenoot (en half in Kobes richting: uw papa), reageerde Kobe: ‘Karel Titeca’. Hij vertelde wel dat hij een broer had en geen zus en dat die Lore noemde. Er is nog wat werk aan .

Kortom, gewoon een fijn weekend!

Nog foto’s die recent toegevoegd zijn: die van Kobe die zijn carnavalspak uitprobeert.

We hebben een clownpakje voor onze Kobe gekocht, en toen hij dat enkele weken geleden mocht passen, zat hij stante pede in zijn rol als clown. En daar heeft onze kleine man totààl geen miserie mee.

(van wie zou hij dat hebben?)

In november heeft mijn vorige computer het begeven, en sindsdien is het hier héél windstil geweest, zeker op foto-gebied. Het is dus al even geleden dat jullie onze kindjes nog eens “gezien” hebben.

Maar nu mijn nieuwe computer volledig up-and-running is, en we stilaan weer wat vrije tijd beginnen te krijgen, ben ik mijn achterstand aan het goedmaken. Er is net een hele lading nieuwe foto’s gearriveerd in de fotoset van onze kindjes op Flickr, en er komen er de volgende dagen nog aan! Hoera!

In dit blogartikeltje en volgende alvast een kleine bloemlezing van de fotootjes!

We beginnen bij een bijna-familieportretje. Onderstaande foto is al een tijdje geleden getrokken, maar is wel een mooi portretje van een papa met zijn twee kindjes:

En dan een fotoverslagje van vandaag. Ik ben vandaag met Kobeke naar Technopolis geweest, met een Bongo-bon die op moest. En of onze kleuter zich geamuseerd heeft? En of!

Veel foto’s heb ik er niet van, maar één foto van bouwvakker Kobe wil ik jullie (en vooral opa) niet onthouden:

En terwijl de 2 mannen op zwier waren, waren mama en Lore alleen thuis, en daar was het ook plezant:

Tenslotte nog wat sfeerbeeldjes van de afgelopen weken en maanden, zonder specifiek verhaal erachter:

En zo zijn jullie (en wij) eindelijk weer een beetje mee!

Het einde van de winter is in zicht, maar deze week heeft de griep ons gezin toch nog eens goed te pakken.

Afgelopen weekend en maandag en dinsdag: ons Lore ziek. Buikgriep. Continu overgeven, niets binnenhouden. Met geboden alertheid, maar ‘t is mooi op tijd gekeerd – tegen woensdag was ze weer op en top.

Gisteren dan kind nummer 1. Snel van mijn werk mogen vertrekken richting school om zieke zoon op te halen. Koorts. Griep. En ik was zijn held, omdat ik hem kwam halen.

Hij vandaag dus thuis.

En wij ondertussen maar ons werk zien geregeld te krijgen. En dan vraagt een mens zich af: kunnen die kinderen nu niet tegelijkertijd ziek zijn?