Weet je wat zo ongelofelijk leuk is aan dat kleuterklasje van Kobe? Iets wat wij in onze tijd niet hadden?

Dat de juffen rondlopen met een digitaal kodakske, en fotootjes trekken van de kindjes, en die achteraf ook doorsturen naar de ouders. Je hoort soms ouders van kleuters zeggen “ik zou wel eens een vliegje willen zijn dat in de klas aan het meekijken is”. Wel – die foto’s geven ons de kans om even vlieg te spelen.

Vlieg even met ons mee door de belangrijkste sfeerbeelden van Kobes anderhalve schoolmaand. Een zes weken gevuld met plezier, vertier en pret! Onze flinke kleuter is zo snel zoooo groot geworden…

(klikken op een foto brengt je telkens naar een vergroting)

Er werd in de klas heel wat geknutseld, gekleurd en gekliederd. En de ene keer moesten ze daar al beter voor gekleed zijn dan de andere keer.

Een hoogtepunt in zijn tweede week school reeds, was de schoolreis. Een fantastische dag waar ons ventje zich te pletter geamuseerd heeft, maar waar hij op het eind van de dag ook stikkapot van was. De onderstaande foto op de bus getuigt daarvan…

En tenslotte de klasfoto. Eentje in het klasje, eentje met een groepje op schoolreis. Kobe zijn nieuwe vriendjes en vriendinnetjes, waar hij op korte tijd een fijne band mee opgebouwd heeft. Hopelijk voor de meesten: tot in september!

Ik ben er helemaal klaar voor! Weg met dat depressief herfstweer!

Kijk eens wat een flinke kindjes samen!

Goedgekeurd door kenners!

Joepie, het was vandaag Pasen!

Wat was dat leuk, toen ik in de tuin van opa en oma paaseitjes mocht gaan zoeken.

En nog leuker toen ik ze achteraf mocht opeten!

Vorige week hadden we hier te maken met een vestimentaire samenloop van omstandigheden.

We zijn volop bezig met de zindelijkheidstraining van Kobe (die momenteel trouwens schitterend loopt!), en daarom crosst onze vent hier momenteel in huis rond zonder broek – enkel een onderbroekje en kousen heeft hij aan.

Vorige week zondag liep hij hier rond met een oranje T-shirt met lange mouwen en blauwe kousen – op zich al geen geweldige combinatie. Toen Kobe zag dat ik van de tweedehandsbeurs van de Gezinsbond een hemdje van Musti meehad, wilde hij dat per se aan doen. Hup, geruit hemd bovenop de oranje T-shirt.

Even later zat hij te spelen in de veranda, op de koude vloer. Omdat hij niet van zijn plaats wilde wijken, en Eveline zijn poep en benen toch een beetje warm wou houden, kreeg hij een sponsbroekje aan. Een “zebrabroek”, zoals Kobe het zelf noemde.

Als je dan nog weet dat Kobe daags ervoor met zijn neus op de asfalt was beland, en daardoor dus een knalrode neus had, was het totale resultaat redelijk potsierlijk:

En dan heb je hem ‘s avonds nog niet gezien, toen hij yoghurt aan het eten was, en alles rond zijn mond dus wit zag.

Onze kleine clown

Hoera! Een familiefoto!

En het moeilijkste was niet om ons Lore deftige op de foto te krijgen (die was alert genoeg), maar wel onze Kobe. Die was niet echt in de camera geinteresseerd.

De foto is trouwens genomen bij mijn broer thuis, en dat was de gelegenheid om nog eens alle kleinkinderen Titeca tesamen op de foto te zetten.

Van links naar rechts: Pieter, Lore, Charlotte, Kobe en Joeri. Vijf kinderen naar de lens laten kijken is helemaal onbegonnen werk.

Twee jaar geleden deed diezelfde zetel ook al dienst voor een gelijkaardige foto, maar toen had onze Kobe de rol die onze Lore nu heeft, zij het in veel minder alerte vorm.

Nog één foto heb je van mij tegoed in onze verhaaltjes-reeks van deze week. Met een heel simpel verhaaltje.

Lores kamer is nog niet helemaal ingericht zoals we hem zouden willen. Dat komt nog, en dan krijgen jullie nog wel een foto daarvan.

Wat wél al in orde is, sinds september zelfs al, is de lamp in haar kamer. We hebben een hele toffe lamp gevonden, en onze Kobe vindt hem ook geweldig.

Maar wat hij óók geweldig vond, was de doos van de lamp. Getuige daarvan is onderstaande foto van begin september.

Het nieuwe jaar is ondertussen al meer dan een week bezig. Met een zes-weken-oude dochter wilden Eveline en ik het onszelf niet te moeilijk maken voor oudjaar, en hebben we gewoon onder ons tweetjes gourmet gedaan. Met ons tweetjes, wat zeg ik – met ons viertjes, want in de vooravond mocht Kobe natuurlijk meevieren, en onze Lore was die avond ook ontzettend aanwezig.

Dus toen ik Kobe na zijn middagslaapje uit zijn bed haalde, had ik voor de fun een hemd en een das aan, en zei ik tegen Kobe: “het is oudjaar vandaag, we gaan een beetje feest vieren”. Hij was nog te suf om te reageren, maar op dat moment is er het een en ander beginnen draaien in zijn hoofdje.

Want toen hij een paar minuten later aan de tafel zat om wat soep te drinken, viel plots van heel hoog een frank. “Feestje”, dat herinnerde hij zich nog van bij zijn verjaardag. Dus plots kwam zijn eerste woord eruit: “Kroontje! Kroontje! Kroontje!”

Yup, we vierden een feestje, en daar moést een kroontje bij. Gelukkig heb ik een knutseltalent in huis dat vliegensvlug een kroontje in elkaar kan steken…

Kijk eens hoe ik als nieuwjaarscadeautje mama en papa verwen met de liefste lach van de hééééle wereld!