Zoals u misschien al wist, is Kobe zijn favoriete knuffel een T-shirtje. Een zwart-rood pyjama-T-shirtje, dat hij overal met zich meesleept. Met mate, want hij mag het normaal niet meenemen naar winkels en naar de school, omdat we te bang zijn dat hij het zou kunnen kwijt raken, en dan zou het drama niet te overzien zijn.

Vanochtend had Kobe zijn kikker en zijn T-shirtje ingepakt in een cadeautje, voor de fun. Op dat moment stond ik op punt om te vertrekken naar de drankcentrale, en Kobe mocht mee. En zijn cadeautje mocht ook mee. En dus sleepte hij het pak achter zich aan in de winkel. Het begon daarbij wat open te gaan, maar ik was me van geen kwaad bewust.

Goed, water en bier gekocht, aan de kassa even wat verwarring rond de klantenkaart, en hup, wijle weer naar huis.

Om 12.45h – een kwartier na sluiting van de drankcentrale – was het bedtijd voor Kobe. Dus mama begint het gerief bijeen te zoeken, opent het cadeautje, en vraagt verschrikt: “waar is T-shirtje?”

Paniek. Zowel Eveline als ik werden helemaal koud, want de ramp was geschied: T-shirtje was zoek. De kikker zat nog in het pak, maar T-shirtje niet. De drankencentrale!

Een kwartier na sluitingstijd, maar kom, een mens kan maar proberen. En hoera, gehoor aan de andere kant van de lijn.

- “Goedendag, met Karel Titeca. Ik ben vanochtend bij u geweest met mijn zoontje, en…”
- “Ja, uw bankkaart. Die ligt hier voor u klaar!”
- “Mijn bankkaart? Serieus?? Aha, nu je het zegt, mijn bankkaart is weg. Maar goed (wegwimpelend), het is daarvoor niet dat ik bel. We zijn het T-shirtje van mijn zoontje kwijt!! (wat uiteraard véél belangrijker is)”
- “Ja, dat ligt hier ook”

Oef. Opluchting. Nog even doorgebabbeld met de vriendelijke dame. Ze stelde eerst voor om dinsdag langs te komen (morgen is het toe), tot ze hoorde dat het kledingstuk de favoriete knuffel van mijn zoontje is. Het moét zelf ook een mama zijn, want ze stond op punt om te vertrekken naar huis, maar voor de knuffel van mijn zoontje, wilde ze nog wel 10 minuutjes langer blijven. Een kwartier later was alles weer opgelost, en was mijn zoontje dolgelukkig. En ik was enorm dankbaar dat alles terecht was, en voor de vriendelijkheid van de dame in kwestie.

Maar die bankkaart? Daar had ik wel voor gewacht tot dinsdag hoor…

  Neergekrabbeld door Karel.